Auteur: Ed Bruinvis

Aan het stadje waren door de jaren heen de verschrikkingen van de oorlog voorbijgegaan. Of het nu de Spanjaarden waren, de Fransen of de Duitsers, ze hadden allen het stadje links laten liggen. Blijkbaar was de plaats niet van strategische betekenis en was er dus ook geen reden geweest om er een garnizoen te vestigen of een luchtaanval op uit te voeren.

Toen ik mij in mijn jonge jaren op hardlopen begon toe te leggen, liep ik na enige tijd de honderd meter in 12 seconden (handklok). Usain Bolt liep die afstand in 2009 tijdens de wereldkampioenschappen atletiek in Berlijn in 9,58 seconden, een record dat sindsdien niet is verbeterd. Dat ik er zelf dus slechts twee seconden langer over deed is bepaald geen schande en dat dank ik aan een groep rotjochies dat mij vroeger op weg naar school steevast achterna zat.

Het huis stond al meer dan driehonderd jaar op die prachtige plek aan de rivier. Met akkers en weilanden rondom en oprijzend tussen oud geboomte moet het al die jaren een lustoord zijn geweest ook al had het in de voorbije tijd vooral een controlefunctie. Een brug over de rivier lag er in die jaren namelijk niet en om gebruik te kunnen maken van het toen nog bestaande veer dienden reizigers tol te betalen. Het veerrecht was aan het eind van de achttiende eeuw aan de adellijke bewoners van het huis verleend die van de opbrengst weliswaar de veerman en het onderhoud aan pont en veerstoep moesten betalen, maar die er toch voldoende aan overhielden om in zekere welstand te kunnen leven.

Een wandeling vandaag dieper het Rivierengebied in bracht mij in een klein dorp waar ik sinds mijn schooljeugd niet meer was geweest. Het was er tot mijn verrassing niet erg veranderd. Eigenlijk waren het alleen de vele geparkeerde auto’s die mijn herinnering aan deze buurtschap verstoorden. Voor het overige was er nog altijd de landelijke stilte die dit dorp net als toen zo kenmerkte, geïsoleerd als het lag aan de rivier tussen akkers, weilanden en boomgaarden.

Ter gelegenheid van Nationale Molendag op 10 en 11 mei

Bij een wandeling door het gebied van de Broekerveldse Veenplassen mag een bezoek aan de Broekerveldse poldermolen natuurlijk niet ontbreken. Het bouwwerk is getooid met de molenspreuk Zo lange de winden hier waaien, zo lange ook zullen de wieken hier draaien. Niet bepaald een literair hoogstandje als u het mij vraagt, maar het maakt wel duidelijk waar het in het vak van de molenaar om draait.

‘Meneer, u zit daar zo alleen aan een tafeltje, mag ik u vragen wat u aan het doen bent?’

‘Ik schrijf.’

‘Ja, dat zie ik wel, maar ik bedoel, schrijft u voor een krant of schrijft u zomaar wat? Of schrijft u soms aan een boek?’

‘Hallo? Ben jij dat, Trudy? Trudy, met mij. Nee, met mij, met Otto. Zeg, moet je luisteren. Wat? Nee, ik belde jou niet, jij belde mij en daarom bel ik je terug. Hoe ik dat weet? Omdat dat op mijn telefoon staat. 19.19 uur staat er, toen heb je mij gebeld. Wat? Ja, twee keer 19. 19 over 7 dus. Ja, dat staat hier op het scherm.

De hond was een wat slordig uitgepakte kruising tussen de klassieke Hollandse schapendoes en de minder bekende Friese stabij, ook wel vogelhond of mollenvanger genoemd. Meteen al bij de bevruchting moet iets mis zijn gegaan want de vacht van het beest vertoonde tussen de inktzwarte krullen steil omhoog staande plukken sneeuwwit haar en bovendien loenste het.

Het café had een slechte naam maar waardoor weet ik niet. Dat werd ons als kinderen niet verteld want het onderwerp viel binnen de categorie ‘grote mensenzaken’ en daar werd je als kind buiten gehouden. Maar kennelijk gebeurden er dingen die het daglicht niet konden verdragen. Dat die plek niet deugde werd ons dusdanig ingeprent dat wij er op weg naar school met een grote boog omheen liepen.

Een nieuwjaarsvertelling

Jarenlang had Reinier van Baerenswert gepoogd zijn hoeve, met maar liefst veertig morgen land, als havezate erkend te krijgen. Maar telkens opnieuw had de hertog geen interesse getoond. En dat terwijl Reinier toch huis en schuren had laten omgrachten en voor veel geld een imponerende ophaalbrug had laten slaan.