Reddend zwemmen

Ik was de enige passagier op de pont en de veerman had de slagboom al laten zakken voor de afvaart, toen over de dijk een vrouw op een fiets naderde. Ze had haar stuur losgelaten en zwaaide met beide armen om de aandacht van de veerman te trekken. Die opende de slagboom weer en de vrouw kwam met een flinke vaart de laadklep op om pas hevig remmend aan de andere kant van de pont tot stilstand te komen.

Ik vroeg mij af wat er gebeurd zou zijn als ze niet tijdig had geremd en over de slagboom heen in het water was gekukeld. Op deze plaats in de buitenbocht van de rivier is de stroming hard. Ze zou ongetwijfeld meegesleurd zijn. Zou ik haar zijn nagesprongen?

Lees “Reddend zwemmen” verder

Halte Hemmen

Ik hoorde het groepje vrouwen al ver voor de bocht aankomen. Hun opgewonden stemmen echoden tussen de huizen en verbraken daarmee de zondagsrust die in het dorp waar ik woon nog in ere wordt gehouden. Niet zozeer uit godsdienstige motieven zoals in enkele dorpen verderop nog altijd het geval is, maar simpelweg vanuit de overtuiging dat stilte op zijn tijd een mens goed doet ook al is dat maar één dag in de week.

Lees “Halte Hemmen” verder

De Constructie Van De Wereld 145.

GROEN… GROEN…

Als u deze column eerder las in de New York Times, De Volkskrant of de Gelderlander dan heeft het eerder lezen van de inhoud grote indruk gemaakt. Ik schreef deze column in eerste instantie voor het Bulletin Parken Sonsbeek-Zypendaal-Gulden Bodem, najaar 2020 jaargang 32 nummer 3.

Lees “De Constructie Van De Wereld 145.” verder

Mondkapjes

Het veerpontje had nog niet aangelegd of de vrouw holde naar de steiger.

‘Opschieten, Bo!’ riep ze over haar schouder. ‘Zo meteen vertrekt ie weer!’

Haar eega, zichtbaar minder goed ter been, hinkelde achter haar aan. Aan een smal riempje trok hij een tegenstribbelend dwergpinchertje mee. Het diertje, van zichzelf al bibberig van aard, had het duidelijk niet op water en de man moest hem uiteindelijk optillen om de loopplank op te komen.

Lees “Mondkapjes” verder

De Constructie Van De Wereld 144.

Vier Boeken

Op een tafel in mijn atelier liggen vier boeken. Ik heb ze gelezen en ze stimuleerden me na te denken over de inhoud en vorm, urgentie en betekenis. Per boek schreef ik een compacte tekst over de inhoud, vorm, relevantie en aantrekkingskracht. Voor meer diepgang zou ik een boek kunnen schrijven. Ha, ha…. De boeken verschillen zeer van elkaar en hebben een onderliggende voor mij persoonlijke samenhang. De boeken zijn van en over de kunstenaars Beth Namenwirth, Dr.Florian Göttke, Renzo Martens en Claudia Heinermann.

Lees “De Constructie Van De Wereld 144.” verder

Buurtcomité

Ergens in het begin van zijn eerste solovoorstelling (De Komiek, 1980) trekt Freek de Jonge een beduimeld A4’tje uit zijn binnenzak met de woorden ‘Gelukkig ontvang ik nu en dan een brief van iemand die denkt dat hij nog leuker is dan ik al ben.’

Ik moest daaraan denken toen ik van de week een brief kreeg van de Kamer van Koophandel: ‘Geachte heer, wij hebben van de gemeente het bericht gekregen dat Edward Jan Bruinvis is verhuisd.’ Tegen het geponeerde zou ik schriftelijk bezwaar kunnen maken aldus de brief, maar ‘de termijn daarvoor is zes weken en vangt aan op de dag na dagtekening van deze brief. Wij verzoeken u eerst contact met ons op te nemen om te bepalen of een bezwaarschrift nodig is voor aanpassing van de registratie. Meer informatie hierover vindt u op KvK.nl/bezwaar.’

Lees “Buurtcomité” verder

De Constructie Van De Wereld 143.

La Lue leven als… in Frankrijk

Eten

Kijkend naar de drie varkens, die smakkend hun eten wegwerkten, dacht ik aan een spekpannenkoek. ‘Deze varkens krijgen drie keer per dag een mix van tritical, tarwe en rogge dat we zelf verbouwen, met melkwei en oud brood. Wei blijft over bij het maken van kaas. Iedere week haal ik honderd liter op bij de buurvrouw die heerlijke kaas maakt. De wei, tritical en oud brood meng ik en blijft een nacht staan zodat de granen op kunnen zwellen. Voordat ze in het najaar geslacht worden mogen ze de groentetuin leeg eten’ vertelde de eigenaar mij. Enkele dagen later at ik een mals en mager lapje vlees van een varken dat hier vorig jaar opgroeide.

Lees “De Constructie Van De Wereld 143.” verder

Kerkelijk

Wonen in het buitengebied heeft als voordeel dat je van huis lopend of fietsend meteen tussen de landerijen, weilanden en boomgaarden bent. Weliswaar niet meer tussen die prachtige bosachtige hoogstambongerds uit mijn jeugd, maar alles beter dan je een weg moeten banen langs luidruchtige snelwegen, door eentonige vinexwijken en over foeilelijke industrieterreinen.

Lees “Kerkelijk” verder

De Constructie Van De Wereld 142.

Ik ben wat ik eet en drink

Wijn en water

Meer dan vier jaar geleden zat ik in een restaurant met intimi te dineren en ineens smaakte me de uitstekende en prijzige rode wijn niet meer. Gadver… wat smerig. Ik liet het halfvolle glas onaangeroerd op de tafel achter. De volgende dag, zondag in de namiddag, ontkurkte ik thuis een fles, eveneens rode wijn, en schonk het wijnglas halfvol. Nam behoedzaam een slok en voelde de smaak van ‘bedorven ik weet niet wat’ in mijn mondholte opkomen. Spuugde de wijn uit en spoelde lang mijn mond met water. Sindsdien drink ik geen wijn of andere alcoholische dranken meer.

Lees “De Constructie Van De Wereld 142.” verder

Hark

Ik woon sinds drie maanden in het buitengebied en daar blijk ik opeens veel meer tuingereedschap nodig te hebben dan voorheen op mijn balkonnetje tweehoog in de binnenstad. Gewend als ik was aan een handzaam schepje en een snoeischaar die volstonden om een viertal bloembakken te onderhouden, was die noodzaak me bij de verhuisplanning volkomen ontgaan. Inmiddels beschik ik echter over een hoeveelheid tuingerei waarmee ik een middelgroot hoveniersbedrijf zou kunnen beginnen. Maar dat komt vooral door Sylvia.

Lees “Hark” verder