Het Rijk Pandemia

Ik ben geen fan van een overheid die zich van de ene in de andere affaire rommelt maar dat er landelijk beleid moet zijn om de corona-epidemie een halt toe te roepen is voor mij zo klaar als een klontje.

Vandaar dat ik met enig wantrouwen de man bezag die zijn fiets op de standaard zette en naast mij plaats nam op het bankje bij de bushalte.

Lees “Het Rijk Pandemia” verder

De Constructie Van De Wereld 148.

Kortom voorwaarts

Vraag niet waarom, maar sinds dat het thuiswerken door zowel de virologen als de regering als een burgerlijke deugd gepropageerd wordt, doe ik de vaat bij voorkeur met mijn eigen handen. Onze vaatwasser staat al maanden droog. De aantrekkelijk bijvangst van het met de hand afwassen is dat ik tegelijk naar de radio kan luisteren. Die hangt aan de muur boven het aanrecht en kan van zenders wisselen met een app op mijn telefoon.

Lees “De Constructie Van De Wereld 148.” verder

De verborgen horror van Spanje

Ik ben een groot dierenliefhebber en geniet enorm van mijn roedel die bestaat uit drie windhonden en een kat. Twee van mijn honden komen uit Spanje. Beiden zijn ze vrijgekocht uit een dodingstation. Dat is een destructiebedrijf waar aan de lopende band jachthonden vernietigd worden. Dit klinkt keihard, maar is de naakte waarheid.

Lees “De verborgen horror van Spanje” verder

Wilde ganzen

Ik ga u een geheim onthullen. U leest een Vosje geschreven door een vermeende terrorist. Ja, u leest het goed. U zult nu vast denken dat ik een grap maak, maar niets is minder waar. Ik beken u dat ik samen met vrijwilligers van Animal Rights aan een Hunt Sabotage actie heb meegewerkt om wilde ganzen van een vreselijk dood te redden.

Lees “Wilde ganzen” verder

De Constructie Van De Wereld 146.

Dubbel nieuwjaar

Begin november 2020 is ons vierde kleinkind geboren. Het mooie krachtige en helder aanwezige meisje is als dochter, zus, nicht en kleindochter deel van de familie. In de voortuin van het huis waar ze woont staat een grote uitgezaagde houten ooievaar en wandelwagen met haar naam erop. De buurt en passanten weten zo dat er een uitbreiding van het gezin en de bevolking is en dat er een toekomstig speelkameraadje bij is.

Lees “De Constructie Van De Wereld 146.” verder

Hoe tante Corona de wereld redde

Een oudejaarsvertelling

Tante Corona had een vreselijk jaar achter de rug. Haar poes was er vandoor gegaan om pas na zes weken met een dikke buik terug te keren. Tante Corona wist meteen hoe laat het was. Handenwringend liep ze door de kamer. Wat moest ze in vredesnaam met een nest jonge katjes? Niemand in haar kennissenkring hield van katten en het asiel nam geen katten meer op had ze gelezen in het huis-aan-huisblad. Het personeel was onderbezet en overbelast. Nog even en de deuren zouden definitief moeten sluiten. Tante Corona had na het lezen van de onheilstijding nachten niet kunnen slapen. Al die dieren in die kooitjes! Wat ging daarmee gebeuren?

Lees “Hoe tante Corona de wereld redde” verder

Internet en oliehandel

Het leek me leuk in deze donkere dagen van december: een avond cabaret om de zorgen omtrent de wereld in het algemeen en die over het rondwarende coronavirus in het bijzonder voor een moment te verdrijven. En dat kon in Theater De KiK in het naburige Elst waar Martijn Kardol een avond het publiek kwam vermaken.

Lees “Internet en oliehandel” verder

Reddend zwemmen

Ik was de enige passagier op de pont en de veerman had de slagboom al laten zakken voor de afvaart, toen over de dijk een vrouw op een fiets naderde. Ze had haar stuur losgelaten en zwaaide met beide armen om de aandacht van de veerman te trekken. Die opende de slagboom weer en de vrouw kwam met een flinke vaart de laadklep op om pas hevig remmend aan de andere kant van de pont tot stilstand te komen.

Ik vroeg mij af wat er gebeurd zou zijn als ze niet tijdig had geremd en over de slagboom heen in het water was gekukeld. Op deze plaats in de buitenbocht van de rivier is de stroming hard. Ze zou ongetwijfeld meegesleurd zijn. Zou ik haar zijn nagesprongen?

Lees “Reddend zwemmen” verder

Halte Hemmen

Ik hoorde het groepje vrouwen al ver voor de bocht aankomen. Hun opgewonden stemmen echoden tussen de huizen en verbraken daarmee de zondagsrust die in het dorp waar ik woon nog in ere wordt gehouden. Niet zozeer uit godsdienstige motieven zoals in enkele dorpen verderop nog altijd het geval is, maar simpelweg vanuit de overtuiging dat stilte op zijn tijd een mens goed doet ook al is dat maar één dag in de week.

Lees “Halte Hemmen” verder