De Constructie Van De Wereld  118.

Portret van Benjamin Li

Als docent en leidinggevende werkte ik in Nederland voor de AKI Enschede, de Gerrit Rietveld Academie Amsterdam, De Academie Minerva/ Frank Mohr Instituut Groningen en de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Allemaal kunstacademies. Ik begeleidde in die jaren veel studenten. Voor deze site, waar ik sinds 2009 met regelmaat voor schrijf onder de naam De Constructie Van De Wereld, besloot ik portretten te schrijven van een aantal voorheen studenten nu kunstenaars.

Ik sprak voor dit portret af met Benjamin Li kunstenaar en onderzoeker in het Stedelijk Museum Schiedam. Waar Benjamin een van de vijf deelnemers was van de tentoonstelling van de Volkskrant Beeldende Kunstprijs. Hij was voorgedragen voor de kunstprijs door Sietske van Zanten conservator van het LAM – het Lisser Art Museum – Het museum presenteert vanaf medio 2018 de VandenBroek Foundation Collectie. De Volkskrant Beeldende Kunstprijs werd gewonnen door Anne Geene.

Sprintello Racefiets

Benjamin Li leerde ik kennen tussen 2009 – 2013 toen hij studeerde aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam, waar ik docent was. Hij haalde zijn Ba (Bachelor) fotografie en in de twee jaar die daarop volgde een master Media Design and Communication aan het Piet zwart Instituut ook in Rotterdam. Hij assisteerde mij tijdens het inrichten van mijn tentoonstelling With & For Xiamen China tijdens de kunstbeurs Raw in de Fenixloods in Rotterdam. Ik steunde hem financieel bescheiden om zijn boek met de titel: Te Koop – Sprintello Racefiets – uit te kunnen geven. Het boek Te Koop – Sprintello Racefiets is een weergave van correspondenties in verschillende talen tussen Benjamin en belangstellenden die reageerden op zijn aanbod zijn fiets zonder voorwiel te kopen via verschillende online tweedehands verkoopsites waaronder 58.com, Marktplaats.nl, 2dehands.be, Markt.de, Gumtree.com, Segundaman.es en Craigslist.org.

Stedelijk Museum Schiedam

Tijdens de koffie voorafgaand aan het bekijken van zijn tentoonstelling vroeg ik hem naar de invloed die zijn studie Psychologie, van 2005-2010 aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam, heeft op zijn huidige kunstenaarschap. Hij vertelde dat hij zijn scriptie voor zijn studie aan het afronden was toen hij begon aan de Willem de Kooning Academie .Beide studies liepen dus in elkaar over en hebben een relaties door zijn belangstelling voor het gedrag van mensen binnen een bepaald sociaal verband en cultureel kader. Waar de psychologie voornamelijk reflectief is, geeft de beeldende kunst mij onderzoekende ruimte voor persoonlijke verbeelding van inzichten, associaties en interpretaties voegde hij toe.

Eten

In het Stedelijk Museum Schiedam had Benjamin een uitgebalanceerde opstelling van zijn werken gemaakt. Met als beelddragers; foto’s, video, vlaggen van en papieren drukwerk. Precies en zorgvuldig uitgevoerd, doelgericht en toegankelijk. Ze hebben een onmiskenbare samenhang omdat ze gebruik maken van de Chinese beeldcultuur zoals die in Nederland waarneembaar is. Deze exotische immigranten cultuur, werd in de eerste plaats voor het grote publiek bekend door het eten dat in de Chinese restaurants geserveerd wordt. Benjamin heeft dit gegeven in zijn kunstenaarschap gethematiseerd vanuit zijn persoonlijke en intieme betrokkenheid als (klein)zoon van Chinese immigranten die altijd in de horeca werkten. Eten als noodzakelijkheid en lust is een van de sleutels. Mmmm lekker.

De hand geeft

In de tentoonstelling hingen aan de wand drie aan elkaar gekoppelde flatscreen tv’s. De middelste tv toonde twee handen in de vorm van een kom van de vader en moeder van Benjamin. Hierin werd in een rustige regelmaat eten afkomstig van de linker tv gelegd, wat vervolgens uit de handen wordt genomen door andere handen, die het verplaatsen naar een bord dat te zien is op de rechter tv. Een doorlopende cyclische beweging zonder onderbreking of consumptie met een natuurlijke schoonheid. De hand geeft, de hand geeft en geeft.

Vlaggen

In de zaal stond een metalen kledingrek met ongelijke liggers waaraan vlaggen bevestigd waren. Dominant is de Nederlandse vlag , eenduidig herkenbaar als symbool van de nationale staat. Aan kleerhangers een reeks vlaggen met afbeeldingen van Chinese gerechten zoals ik die ken van menukaarten. Er is geen aanleiding om de Nederlandse vlag aan te raken in tegenstelling daarmee nodigen de andere vlaggen uit om ze met elkaar te vergelijken, wat de bezoekers van de tentoonstelling ook deden. Met dit werk snijdt Benjamin een actueel onderwerp aan; nationale identiteit versus persoonlijke achtergrond door geboorte.

Holland, Holland

De ouders van Benjamin hebben hun Chinese restaurant inmiddels verruild voor een cafetaria met friet en kroketten. In de tentoonstelling was van hen een kleine foto opgenomen waar ze bij het frituur staan. We zien ze op de rug. Ze dragen beiden een oranje shirt met daarop in het wit het woord Holland. Benjamin vertelde me dat hij de foto van zijn ouders maakte tijdens een koningsdag. De foto representeert samen met de andere kunstwerken in de tentoonstelling. Een helder genuanceerd, poëtisch en persoonlijke transformatie van de populaire hedendaagse Chinese cultuur in Nederland door Benjamin gepositioneerd in de Nederlandse kunst.

A Work of Arts is A Joy Forever

 

Arno Arts 13 juni 1947 – 3 april 2018

Arno Arts, de veelzijdige, nieuwsgierige, lieve, bescheiden ontdekkingsreiziger die in zijn leven graag kronkelpaden volgde, is verhuisd naar het land waar alleen verhalen over verteld worden. Hij was al een poosje ziek, werd met een longontsteking in het ziekenhuis opgenomen, maar het bleek veel ernstiger dan dat te zijn. Zo ligt de toekomst nog als een uitgestrekte vlakte voor je, zo word je geconfronteerd met eindigheid. “A Work of Arts is A Joy Forever” verder lezen

Ach Arno…

Vandaag overleed Arno – daarom een beschouwing over hem uit 2005

Arno Arts brengt ARNIJM samen

Arno Arts – tomeloos kunstenaar en ideeëngenerator, solist en coöperator, stimulator en moderator, touroperator en canvasser, conceptualist en bouwer, op het snijvlak van Fluxus, Pop-Art, Mail-Art en Postmodernisme – brengt in het najaar van 2005 ARNIJM tot stand: het smeltpunt van het weerspannige span Nijmegen en Arnhem, doorsneden door Nederrijn, Linge en Waal, met als  geografisch middelpunt “De Reet” in Elst waar beide culturen elkaar ontmoeten.

“Ach Arno…” verder lezen

Verstappen

Het jongetje dat met zijn moeder aan het tafeltje naast het mijne zat behoorde niet tot het stille soort. Zijn moeder trouwens ook niet. Maar terwijl het ventje honderduit kletste over autoraces en vooral over zijn idool Max Verstappen, die hij als een sportredacteur consequent ‘Verstappen’ noemde, wilde zijn moeder het liever over zijn schoolprestaties hebben. Uiteraard vlotte het gesprek niet. “Verstappen” verder lezen

Telehealing

Ik keek naar DWDD. Elle Bandita was tafeldame en transformeerde binnen luttele seconden van Rockbitch naar Flower Power Girl die liefde hoog in het vaandel draagt.

Ik hoorde haar vertellen over een overkill aan prikkels door het verkiezingsgeweld, de maatschappelijke tendens die steeds absurdere vormen aanneemt en ga zo maar door. Ik zat op het puntje van mijn stoel. Eindelijk iemand die het begrijpt, dacht ik opgetogen. “Telehealing” verder lezen

De Constructie Van De Wereld 117.

Portret van Jacqueline Overberg

Als docent en leidinggevende werkte ik in Nederland voor de AKI Enschede, de Gerrit Rietveld Academie Amsterdam, De Academie Minerva/ Frank Mohr Instituut Groningen en de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Allemaal kunstacademies. Ik begeleidde in die jaren veel studenten. Voor deze site, waar ik sinds 2009 met regelmaat voor schrijf onder de naam De Constructie Van De Wereld, besloot ik portretten te schrijven van een aantal voormalige studenten nu kunstenaars.

Ik bezocht voor dit portret Jacqueline Overberg in haar atelier in Arnhem. Ik was haar docent in de periode 1982-1987 aan de AKI Enschede het huidige AKI ArtEZ. “De Constructie Van De Wereld 117.” verder lezen

De sleutel

(Afbeelding: Gemaakt door Catherine)

De vrouw zit met haar rug naar me toe. Haar weken eerder geverfde rode haar toont aan de wortels de ware grijsbruine kleur rond een kalende plek op haar kruin. Een te lang gedragen regenjas hangt over de rugleuning van haar stoel. Tegenover haar zit een mondain geklede vrouw van gelijke leeftijd, het grijze haar opgestoken, een diepe denkrimpel in haar voorhoofd. Haar bontmanteltje heeft ze zorgvuldig over de stoel naast haar gedrapeerd. Het zijden sjaaltje hangt er quasi nonchalant overheen. Ze schudt zorgelijk haar hoofd. “De sleutel” verder lezen

De Constructie Van De Wereld 116.

Rezi Lankveld

Op een dag besloot ik voor deze site uit pure nieuwsgierigheid portretten te schrijven. Van kunstenaars die ik ken sinds dat ze studeerden aan een kunstacademie waaraan ik als docent werkte. Wij, de kunstenaars en ik, bleven contact houden als collega’s. Voor het schrijven van de portretten spraken we af in hun atelier of elders.

Dit portret van de kunstenaar Rezi Lankveld gaat gaandeweg op een interview lijken. “De Constructie Van De Wereld 116.” verder lezen

#Metoo#Mekoe#MeHermien

Harvey Weinstein was het dominosteentje dat als eerste omviel en in zijn val vele machtsmisbruikers omverwierp. Eindelijk durfden vrouwen en een enkele man op te staan en hardop te zeggen wat hun was overkomen. Dapper, want eerlijk gezegd worden de meeste slachtoffers door deze broodnodige ontboezeming gebrandmerkt en zelfs als zeurpieten afgeserveerd. ‘Het moet maar eens afgelopen zijn met het gezeik. En waarom kom je nu pas naar buiten met dit verhaal?’ Zomaar een greep uit de nog milde reacties die voor mij onbegrijpelijk zijn. Ik snap het zwijgen, het geworstel.

Dat macht zich op allerlei niveaus laat gelden maakte koe Hermien, die eigenlijk Joke heet, – nee het is geen grap – overduidelijk. “#Metoo#Mekoe#MeHermien” verder lezen

Voorrang

(Afbeelding: Gemaakt door Catherine)

De veerman zet me over. Een duur retourtje voor hem, want mijn fiets en ik zijn de enige passagiers terwijl aan de overzijde niemand wacht. Midden op het dek ligt de hond. Grijze snoet en wat stram in de poten, de gemiddelde hondenleeftijd al ver gepasseerd. Ik ken de veerbaas. Hij mij ook, al heeft hij dat heel lang niet laten merken. Tot die keer dat we beiden tegelijk vanaf de pont een reebok door de uiterwaarden zagen gaan.
‘Een spitser’, zei hij wijzend op het dier dat zich met grote sprongen uit de hoeven maakte. “Voorrang” verder lezen