De Constructie Van De Wereld  118.

Portret van Benjamin Li

Als docent en leidinggevende werkte ik in Nederland voor de AKI Enschede, de Gerrit Rietveld Academie Amsterdam, De Academie Minerva/ Frank Mohr Instituut Groningen en de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Allemaal kunstacademies. Ik begeleidde in die jaren veel studenten. Voor deze site, waar ik sinds 2009 met regelmaat voor schrijf onder de naam De Constructie Van De Wereld, besloot ik portretten te schrijven van een aantal voorheen studenten nu kunstenaars.

Ik sprak voor dit portret af met Benjamin Li kunstenaar en onderzoeker in het Stedelijk Museum Schiedam. Waar Benjamin een van de vijf deelnemers was van de tentoonstelling van de Volkskrant Beeldende Kunstprijs. Hij was voorgedragen voor de kunstprijs door Sietske van Zanten conservator van het LAM – het Lisser Art Museum – Het museum presenteert vanaf medio 2018 de VandenBroek Foundation Collectie. De Volkskrant Beeldende Kunstprijs werd gewonnen door Anne Geene.

Sprintello Racefiets

Benjamin Li leerde ik kennen tussen 2009 – 2013 toen hij studeerde aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam, waar ik docent was. Hij haalde zijn Ba (Bachelor) fotografie en in de twee jaar die daarop volgde een master Media Design and Communication aan het Piet zwart Instituut ook in Rotterdam. Hij assisteerde mij tijdens het inrichten van mijn tentoonstelling With & For Xiamen China tijdens de kunstbeurs Raw in de Fenixloods in Rotterdam. Ik steunde hem financieel bescheiden om zijn boek met de titel: Te Koop – Sprintello Racefiets – uit te kunnen geven. Het boek Te Koop – Sprintello Racefiets is een weergave van correspondenties in verschillende talen tussen Benjamin en belangstellenden die reageerden op zijn aanbod zijn fiets zonder voorwiel te kopen via verschillende online tweedehands verkoopsites waaronder 58.com, Marktplaats.nl, 2dehands.be, Markt.de, Gumtree.com, Segundaman.es en Craigslist.org.

Stedelijk Museum Schiedam

Tijdens de koffie voorafgaand aan het bekijken van zijn tentoonstelling vroeg ik hem naar de invloed die zijn studie Psychologie, van 2005-2010 aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam, heeft op zijn huidige kunstenaarschap. Hij vertelde dat hij zijn scriptie voor zijn studie aan het afronden was toen hij begon aan de Willem de Kooning Academie .Beide studies liepen dus in elkaar over en hebben een relaties door zijn belangstelling voor het gedrag van mensen binnen een bepaald sociaal verband en cultureel kader. Waar de psychologie voornamelijk reflectief is, geeft de beeldende kunst mij onderzoekende ruimte voor persoonlijke verbeelding van inzichten, associaties en interpretaties voegde hij toe.

Eten

In het Stedelijk Museum Schiedam had Benjamin een uitgebalanceerde opstelling van zijn werken gemaakt. Met als beelddragers; foto’s, video, vlaggen van en papieren drukwerk. Precies en zorgvuldig uitgevoerd, doelgericht en toegankelijk. Ze hebben een onmiskenbare samenhang omdat ze gebruik maken van de Chinese beeldcultuur zoals die in Nederland waarneembaar is. Deze exotische immigranten cultuur, werd in de eerste plaats voor het grote publiek bekend door het eten dat in de Chinese restaurants geserveerd wordt. Benjamin heeft dit gegeven in zijn kunstenaarschap gethematiseerd vanuit zijn persoonlijke en intieme betrokkenheid als (klein)zoon van Chinese immigranten die altijd in de horeca werkten. Eten als noodzakelijkheid en lust is een van de sleutels. Mmmm lekker.

De hand geeft

In de tentoonstelling hingen aan de wand drie aan elkaar gekoppelde flatscreen tv’s. De middelste tv toonde twee handen in de vorm van een kom van de vader en moeder van Benjamin. Hierin werd in een rustige regelmaat eten afkomstig van de linker tv gelegd, wat vervolgens uit de handen wordt genomen door andere handen, die het verplaatsen naar een bord dat te zien is op de rechter tv. Een doorlopende cyclische beweging zonder onderbreking of consumptie met een natuurlijke schoonheid. De hand geeft, de hand geeft en geeft.

Vlaggen

In de zaal stond een metalen kledingrek met ongelijke liggers waaraan vlaggen bevestigd waren. Dominant is de Nederlandse vlag , eenduidig herkenbaar als symbool van de nationale staat. Aan kleerhangers een reeks vlaggen met afbeeldingen van Chinese gerechten zoals ik die ken van menukaarten. Er is geen aanleiding om de Nederlandse vlag aan te raken in tegenstelling daarmee nodigen de andere vlaggen uit om ze met elkaar te vergelijken, wat de bezoekers van de tentoonstelling ook deden. Met dit werk snijdt Benjamin een actueel onderwerp aan; nationale identiteit versus persoonlijke achtergrond door geboorte.

Holland, Holland

De ouders van Benjamin hebben hun Chinese restaurant inmiddels verruild voor een cafetaria met friet en kroketten. In de tentoonstelling was van hen een kleine foto opgenomen waar ze bij het frituur staan. We zien ze op de rug. Ze dragen beiden een oranje shirt met daarop in het wit het woord Holland. Benjamin vertelde me dat hij de foto van zijn ouders maakte tijdens een koningsdag. De foto representeert samen met de andere kunstwerken in de tentoonstelling. Een helder genuanceerd, poëtisch en persoonlijke transformatie van de populaire hedendaagse Chinese cultuur in Nederland door Benjamin gepositioneerd in de Nederlandse kunst.

De Constructie Van De Wereld 117.

Portret van Jacqueline Overberg

Als docent en leidinggevende werkte ik in Nederland voor de AKI Enschede, de Gerrit Rietveld Academie Amsterdam, De Academie Minerva/ Frank Mohr Instituut Groningen en de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Allemaal kunstacademies. Ik begeleidde in die jaren veel studenten. Voor deze site, waar ik sinds 2009 met regelmaat voor schrijf onder de naam De Constructie Van De Wereld, besloot ik portretten te schrijven van een aantal voormalige studenten nu kunstenaars.

Ik bezocht voor dit portret Jacqueline Overberg in haar atelier in Arnhem. Ik was haar docent in de periode 1982-1987 aan de AKI Enschede het huidige AKI ArtEZ. “De Constructie Van De Wereld 117.” verder lezen

De Constructie Van De Wereld 116.

Rezi Lankveld

Op een dag besloot ik voor deze site uit pure nieuwsgierigheid portretten te schrijven. Van kunstenaars die ik ken sinds dat ze studeerden aan een kunstacademie waaraan ik als docent werkte. Wij, de kunstenaars en ik, bleven contact houden als collega’s. Voor het schrijven van de portretten spraken we af in hun atelier of elders.

Dit portret van de kunstenaar Rezi Lankveld gaat gaandeweg op een interview lijken. “De Constructie Van De Wereld 116.” verder lezen

De Constructie Van De Wereld 115.

Servet Kocyigit

Geboren worden is geen keus, ergens geboren worden ook niet, vertelde de kunstenaar Servet Kocyigit me toen we het over zijn achtergrond hadden. Hij en ik kennen elkaar van de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. Hij studeerde tussen 1993-1997 aan de afdeling ‘de vrije richting’, ik was zijn docent. “De Constructie Van De Wereld 115.” verder lezen

De Constructie Van De Wereld 113.

ALBERT & SONSBEEK 13

Een aantal weken geleden heb ik mijn project ALBERT & SONSBEEK 2016-2017 afgesloten. Een jaar was het park Sonsbeek in Arnhem mijn inspiratiebron en werkterrein. Voor deze site schreef ik columns over ALBERT & SONSBEEK. Dit is de laatste in de serie en een samenvatting, afrekening, afscheid en conclusie, dus. “De Constructie Van De Wereld 113.” verder lezen

De Constructie Van De Wereld 112.

ALBERT&SONSBEEK 12

Het Hertenkamp

Van november 2016 tot november 2017 was het beroemde park Sonsbeek in Arnhem mijn inspiratiebron en werkterrein. Op zoek naar het profiel en de geheimen van het park als openbare ruimte en publieke domein. In Sonsbeek is nabij de hoofdingang aan de Apeldoornseweg het hertenkamp. De hotspot voor ouders met kinderen en senioren met een flinke dosis melancholie. En de ‘natuurlijke’ habitat van een groep herten. Om deze componenten te ervaren wilde ik tussen de herten in het hertenkamp zijn.

Een paar dagen voor Dierendag liet ik me vrijwillig opsluiten in het hertenkamp. “De Constructie Van De Wereld 112.” verder lezen

De Constructie Van De Wereld 111.

ALBERT&SONSBEEK 11

Van november 2016 tot november 2017 is het beroemde park Sonsbeek mijn inspiratiebron en werkterrein. Op zoek naar het profiel en DNA van het park. Voor deze column sprak ik met Jeroen Glissenaar – beheerder monumentale parken – gemeente Arnhem. Het publiek in het park en van radio/tv, kranten en zijn vlog kennen hem als de boswachter. Volle baard, kleding in schutkleuren soms een hoed. Bij felle zon soms een spiegelende zonnebril. “De Constructie Van De Wereld 111.” verder lezen

De Constructie Van De Wereld 110.

ALBERT & SONSBEEK 10

Van november 2016 tot november 2017 is het beroemde park Sonsbeek mijn inspiratiebron en werkterrein. Op zoek naar het profiel en DNA van het park. In deze column over tijdelijk twijfelen aan eigen identiteit en over een man die Sonsbeek als zijn woonplaats koos. “De Constructie Van De Wereld 110.” verder lezen

De Constructie Van De Wereld 109.

ALBERT & SONSBEEK 9

Van november 2016 tot november 2017 is het beroemde park Sonsbeek mijn inspiratiebron en werkterrein. Op zoek naar het profiel en DNA van het park. In deze column over het gevaar van bomen. En waarom alle sculpturen in het park plaats moeten maken voor een actief en dynamisch beleid voor de beeldende kunst.

De boom als wapen

“De Constructie Van De Wereld 109.” verder lezen