Columns - Zeer korte verhalen
Geschreven door Martin Pieterse vrijdag 18 mei 2012 00:00
Opdonderen jij! De kievit scheert rakelings over de kop van de kraai, schreeuwend, dreigend. De kraai zit op een paaltje, blijkbaar te dicht in de buurt van het kievitsnest, onzichtbaar in het hoge gras. De indringer moet enigszins bukken, om de kievit te ontwijken. De kraai is te trots en te brutaal om direct weg te vliegen. Maar uiteindelijk, na een derde scheervlucht, vlieghopt hij een stukje verder, met een air alsof hij dat toch al lang van plan was, puh!
Ik ben zelf wel eens aangevallen door een kraai, bijna op dezelfde plek. Ik weet niet waarover de vogel zich opwond. Misschien vond hij me gewoon ergerlijk. Ik hield mij onbevoegd op in zijn comfortzone. Eerst schold hij me luid uit, vanaf een paaltje, en begon vervolgens rakelings over me heen te vliegen.
Ook de ganzen op de akker zijn niet welkom. Ze grazen de jonge tarweplantjes af. Daarbij negeren ze de aan staken wapperende stukken plastic, die de vogels eigenlijk zouden moeten verschrikken. Ik heb de boer wel eens lijfelijk ganzen zien wegjagen. Hij keek erg boos. Een zinloze boosheid.
De donzige ganzenkuikens die vandaag tussen de hoge halmen scharrelen zijn hier immers geboren, aan de oever van deze brede sloot. Dit veld is hun heimat. Hier komen ze voortaan altijd terug, en hun kinderen en kindskinderen. Daar helpt geen boze boer aan.
We zitten altijd wel iets of iemand in de weg. Soms realiseren we ons dat niet. Soms is het gewoon niet anders.
Geschreven door Ed Bruinvis maandag 14 mei 2012 09:10
De schuifdeuren openden zich en de man stapte de coupé binnen alsof hij voor het eerst van zijn leven het toneel betrad. Achter hem sloten de coulissen zich sissend. Hij keek even verschrikt om. Terug kan niet meer, zag je hem denken. Toen vermande hij zich en liep verder het gangpad in. Zijn blik bleef rusten op de lege bank tegenover mij.
‘Is die plaats nog vrij, meneer?’
‘Zeker’, knikte ik.
Columns - Zeer korte verhalen
Geschreven door Martin Pieterse vrijdag 11 mei 2012 00:00
De twee biologen hebben hun insectenvallen al weer weggehaald, zie ik. Eergisteren hebben ze ze opgezet: een soort ronde mand van wit gaas, en een trechter van metaal. Ik zag ze het doen, in het verre voorbijgaan. Wat wilden ze vangen? Meikevers?
Ik zie hier wel vaker biologen over de akkers benen, of dingen uit de sloot vissen. Natuurfotografen richten hun telelenzen op vechtende fazantenmannetjes, of op broedende nijlganzen. Hier is wat bijzonders te ontdekken, blijkbaar.
Ik ben me bewust van de natuur om me heen. Maar als iemand er met vangnetjes en telelenzen doorheen wandelt, dan is het even alsof ik iets niet zie, wat een ander wel ziet. Alsof ik ruw buitengesloten word. Er is een wereld, waartoe ik geen toegang heb. Mij rest slechts te fantaseren.
Die twee biologen hebben gisteren misschien een piepklein, onooglijk kevertje uit hun insectenval gepulkt, verrast gekeken, en zich opgewonden verbaasd over het zeldzame beestje, dat gewoonlijk vooral in Binnen Mongolië voorkomt, maar nu ineens, door klimaatopwarming en ganzentrek, als bij toverslag in een Gelderse polder terecht is gekomen.
Waarna ze hun vallen weer hebben ingeklapt, en spoorslags naar hun universiteit zijn teruggereden. Om erop te promoveren, misschien wel.
Geschreven door Kees Crone zaterdag 05 mei 2012 11:49
Nog vóórdat de vogeltjes fluiten, feitelijk in halfslaap, gaat de wekkerradio aan. Menigeen kent het: té vroeg wakker. De digitale cijfers staan op 3.31. Nog geen tijd om op te staan. Overgeleverd aan de nachtprogrammering. Even afwachten wie de presentator van dienst is. Zodra een hakkelig pratende man inbellers begrijpend antwoordt en stichtelijke adviezen geeft, is het helder. Dit is de Evangelisch Omroep. Eén keer per week is Astrid aan zet. Als zij voor de honderdste keer het telefoonnummer noemt dat luisteraars gratis mogen gebruiken, neig ik naar uitzetten. De achterlijkste kwesties worden soms aangekaart. Immer blijmoedig bemiddelt de presentatrice bij het oplossen van problemen op het niveau van “waarom chocoladevla bruin” en “vanillevla geel” is.
Nee, in de nacht van vrijdag op zaterdag is het heel anders.
Columns - Zeer korte verhalen
Geschreven door Martin Pieterse vrijdag 04 mei 2012 00:00
Er klinkt een luide knal. Geen vuurwerk, maar een echte explosie. Een man komt vanachter een bestelauto vandaan, en rent met een spade naar een berg aarde, waaruit een rookwolk opstijgt. Het was zijn explosie.
Er staan wel vaker bestelauto’s in de buurt van het viaduct, dat omineus het jaartal ‘1941’ draagt. Er lopen wel vaker mannen rond met metaaldetectoren, blijkbaar op zoek naar bommen, mijnen en granaten. ‘Explosieven opruimingsdienst’ staat er op de bestelauto’s. Vóór elke aanpassing aan de sluis, vóór elke graafklus aan het afwateringskanaal worden de mannen met de metaaldetectoren erbij geroepen.
Het is moeilijk om je voor te stellen dat er in dit stille, groene landschap ooit oorlog is gevoerd. Dat er tanks reden, granaten insloegen, soldaten sneuvelden. Het is geen onschuldig landschap, hier. Hier was wat. De mannen zoeken ernaar, bezorgd om iets over te slaan. En als het moet, blazen ze het op, uit voorzorg. Het spookt hier in deze hoek, bij het viaduct uit 1941.
Geschreven door Albert Van Der Weide dinsdag 01 mei 2012 00:00
Uitgenodigd voor de dOCUMENTA 13 in Kassel!
Trots en toch bescheiden mag ik namens Terry Harding Leiter der Kommunikation und internationale Beziehungen und Henriette Gallus Pressesprecherin meedelen dat ik geaccrediteerd ben voor de Pressevorbesichtigung van de dOCUMENTA 13 (deze typografie is het logo) in Kassel. Ik ben geaccrediteerd omdat ik columns schrijf voor de sites Arnhem aan Zee en GrensWerte van de Euregio.
De dOCUMENTA 13 is de allergrootste tentoonstelling voor beeldende kunst op de wereld. Kassel is een Duitse provinciestad die om de vier jaar het centrum van de wereld is. Nou ja, voor de moderne beeldende kunst dan. Een tentoonstelling op artistiek topniveau en als reflectie van de wereld. Esthetiek vermalen met artistieke, sociaal maatschappelijke en politieke thema’s en problematiek.
Lees meer: De constructie van de wereld 51.
Columns - Zeer korte verhalen
Geschreven door Martin Pieterse vrijdag 27 april 2012 00:00
Met een zacht gevederd plofje belandt de jonge merel half op de vensterbank, half tegen het raam. Een kraaloogje kijkt me door de ruit verdwaasd aan. Het is een merelmeisje, zojuist uit het nest gefladderd. Uit het nest in de klimop, die tegen de schutting groeit. De eerste vleugelslagen in de wereld.
Jonge merels zijn naïeve klunzen. Ze vliegen altijd in zeven sloten tegelijk. Ook dit mereltje fladdert snel verder, uitgerekend in de richting van een grote conifeer, waar hongerige eksters regelmatig houtduifkuikens uit de nesten trekken: hapjes uit de eksterautomatiek. Nee, niet daar heen, oen!
Als de zwarte pappa van Merel straks weer uitbundig gaat zingen, dan weet de hele wereld het: de kleine meid is helaas opgegeten. Dat doen merelmannetjes. Als het eerste jong dood is, dan lokken ze snel een vrouwtje voor een volgend legsel. Geen sentimenten. Je fluit een vrolijk liedje en begint overnieuw.
Columns - Zeer korte verhalen
Geschreven door Martin Pieterse vrijdag 20 april 2012 00:00
De drie lammetjes in de wei ondergaan hun eerste serieuze regenbui. De voorgaande weken waren droog en zonnig. De lammeren werden geboren in een milde, modderloze wereld. Ze deden hun eerste stappen in de warme ochtendzon.
Hun crèmewitte astrakan jasjes waren meer voor de sier, dan een beschuttende vacht die ze echt nodig hadden. Stoer en zelfverzekerd lagen ze naast hun moeder in de wei. De wereld leek een behaaglijke speelplaats vol vogels en vlinders, en af en toe een teug moedermelk. Alles onder controle.
Nu staan de drie bedremmeld in de regen, met beteuterde snuitjes. Ze drukken zich tegen de muur van de stal, voor een beetje beschutting. Weg is de jeugdige branie. Al zo lang op deze wereld, schapenpubers bijna, maar niemand had ze op deze regen voorbereid.
Hun moeder graast voort, onverstoorbaar. Ook zij stond vorig jaar voor het eerst kleumend in haar eerste regen. Alles went.
Geschreven door Ed Bruinvis maandag 16 april 2012 00:00
Landelijke secretaressedag 2012
Ze had haast. Dat was al te zien aan hoe ze direct na het binnenkomen het dichtstbijzijnde tafeltje in bezit nam en haar jas op de bank mikte. En ze was gewend om haast te hebben. Ook dat was te zien. De snelheid waarmee ze het peper- en zoutstelletje tegelijk met het vaasje met narcissen terzijde schoof, haar laptop openklapte en haar leesbril opzette, was duizelingwekkend. Alles ging in één beweging door. Nog voor de ober had kunnen vragen wat hij haar mocht brengen had ze al een Palmpje besteld. En terwijl ze met haar ene hand allerlei bestanden over het scherm liet flitsen, stelde ze met haar andere hand de stand van het beeldscherm bij. Al haar bewegingen getuigden van een grote routine. Even wierp ze een blik vol afgrijzen op de flat screens die aan het plafond hingen en waarop identieke en nimmer uitdovende haardvuren waren te zien, toen ging ze aan het werk. De ober kwam met stille pas aanlopen, zette een flesje en een glas naast haar op tafel en verdween weer even geruisloos als hij gekomen was. Zonder van het beeldscherm op te kijken schonk ze het flesje leeg in het glas en typte verder in een razend tempo.
Columns - Zeer korte verhalen
Geschreven door Martin Pieterse vrijdag 13 april 2012 00:00
Hoog boven het stoppelveld cirkelt een buizerd, de vleugels stil, zoekend naar buit, beneden. Lome rondjes om en om, de scherpe ogen als grondradars op zoek naar een onvoorzichtige spitsmuis. In het felle lentezonnetje valt mij ineens de grijze onderkant van de vogel op. Bovenop is het verendek bruin. Van onderen, met gespreide vleugels, is het lichtgrijs. Zoals een oorlogsvliegtuig van onderen lichtgrijs geschilderd is, om vanaf de grond niet op te vallen tegen de grijze wolken.
Een dag later maak ik een haas aan het schrikken. Het dier rent terug, een akker met wintertarwe op. Daar verstart hij, opvallend zichtbaar tussen de grasgroene tarwesprieten, heel parmant. Dat moet hij maar goed doen, dacht ik, als er een lichtgrijs gecamoufleerde duikbommenwerper boven hem zweeft, vrijwel onzichtbaar vanaf de grond, met scherpe klauwen die met gemak een haas van de grond grissen.
Zo’n haas heeft een kleibruine vacht, maar een buizerd kijkt door elke schutkleur heen. Vooral als hij honger heeft.
Arnhem aan Zee ondersteunen?
