Paarden

‘Nou, ze hebben dus drie kinderen en zes paarden en…’

‘Zes paarden?!’

‘Ja, zes paarden, twee paarden per kind. Want je kunt een paard niet de hele dag door berijden. Dat moet je afwisselend doen anders beul je zo’n beest af en dat is heel slecht voor een paard.’

‘Maar die kinderen kunnen toch ook wel om de dag een keer rijden?’

‘Zou kunnen, ja. Maar ze houden nu eenmaal alle drie heel veel van paardrijden. Dus om ruzies te voorkomen hebben ze zes paarden aangeschaft.’ “Paarden” verder lezen

Strand

Hij, een royale vijftiger, kortgeknipt grijs haar, gebruind door de tenniszon en het wekelijks partijtje golf met vrindjes (heerlijk in de natuur, niets mooier dan de natuur toch?). Zij, een heel stuk jonger, half lang blond haar dat zich telkens zo heerlijk sensueel naar achteren laat strijken. Oogschaduw passend bij haar lichtblauwe zomerjurk. Samen aan het terrastafeltje. Achter het muurtje bloeiende heesters die zo zalig geuren. Kom, hoe heten die struiken ook alweer? Ze leunt voorover als om de geur nog beter in haar geheugen te leiden, de bovenrand van haar decolleté “Strand” verder lezen

Mobiel

‘Johan? Met Rob. Johan, moet je even luisteren. Ik zit nu nog in Maison Minouche. Wat? Nee, alleen nog even een afzakkertje en… Wie? Nee, dat is in orde. Dat is dat vrouwtje in Wassenaar. Sociaal vrouwtje, belt alleen wat vaak. Moet je luisteren, Johan. Wij moeten om vier uur aan de Laan van Meerdervoort zijn. Geen minuut later, ze zijn daar erg van de klok. Red jij dat? Ja? Dan bel ik Theo dat hij vast naar Voorburg rijdt. Pikken we hem daar aan het eind van de middag op. Wat? Nee prima, als jij maar zorgt dat je om vier uur… Nee, akkoord, maar dan ook geen minuut later, ja? Tot straks!’

“Mobiel” verder lezen

Hoe directeur Schraaplust tot inkeer kwam

Een kerstvertelling

Johannes Hendrikus Schraaplust, kortweg Jo, kwam ter wereld als directeur van het olie- en gasconcern van zijn vader. Dat had pa Schraaplust besloten op het moment dat de ziekenhuisarts hem vertelde dat zijn van pijn krimpende vrouw op het punt stond te bevallen van een zoon. Zo snel als zijn besluit vaststond, zo traag verliep de bevalling zelf, want het duurde maar liefst anderhalve dag voordat de geboorte van Jo een feit was. “Hoe directeur Schraaplust tot inkeer kwam” verder lezen

Werk

Ik had mij voorgenomen om mijn driedaagse verblijf in het dorpshotel met een ontspannen ochtend af te sluiten, te beginnen met een rustig ontbijt. Dat leek te gaan lukken want de eetzaal was op dit vroege ochtenduur nog grotendeels leeg. Wel bleek het tafeltje waar een kaartje met mijn naam op stond, naast een tafeltje te staan waaraan een ouder echtpaar al zat te eten. We wensten elkaar een goedemorgen toe en terwijl ik mijzelf een kop thee inschonk, begon de man een praatje.
‘Wat denkt u, mijnheer, zou het vandaag een mooie dag worden?’ “Werk” verder lezen

Zwart

‘Hè hè, ik kom even naast u zitten.’
Ze nam plaats naast me op het bankje bij de bushalte, haar jas dicht om zich heen trekkend ondanks het warme zomerweer. Plotseling draaide ze zich naar me toe en er blonk een boosaardig lichtje in haar donkere ogen.
‘Een zwarte zat me daarnet de hele tijd aan te gapen.’

‘O ja?’, zei ik, ‘Maar hij deed niets, denk ik, of wel?’
‘Nee, dat niet. Maar ik heb het er niet op.’
Toen opeens op een heel andere, meer vertrouwelijke toon: ‘Woont u ook in Arnhem?’ “Zwart” verder lezen

Wat zijn uw munten waard?

In een folder met de lokkende titel ‘Wat zijn uw munten waard?’, die ik onlangs op de leestafel van een Arnhems café vond, viel te lezen dat munten ‘soms verkregen uit vererving of lang geleden zelf verzameld, vaak al jarenlang liggen te verstoffen. Door middel van uw bezoek kunt u kosteloos geïnformeerd worden wat uw munten/penningen/bankbiljetten op dit moment kunnen opbrengen.’ “Wat zijn uw munten waard?” verder lezen

Teken en meikevers

Ze droeg een groen jagershoedje waaromheen een smal bandje zat waarachter ze een paar fazantenveren had gestoken. En omdat haar overige kleding eveneens van een onopvallende kleur was, viel ze me pas op toen ze uit het struikgewas overeind kwam.

Met wat onhandige bewegingen bracht ze door haar jurk heen haar ondergoed weer op zijn plaats en kwam naar het bospad toegelopen.
‘Ik moest daar even zijn’, zei ze met haar duim achter zich wijzend.
‘Ik begrijp het’, zei ik. ‘Vanavond de bloot gekomen delen maar even op teken controleren, zou ik zeggen.’ “Teken en meikevers” verder lezen

Truus Menger overleden

Truus Menger (l.) en Hannie Schaft maken zich, vermomd, gereed voor een opdracht.

L’histoire se répète. Schreef ik een week geleden nog dat een radioverslaggever me vlak voor het slapen gaan een schok bezorgde met het bericht dat schaakgrootmeester Viktor Korchnoi was overleden, gisteravond laat was het een omroepster die me een slapeloze nacht bezorgde met de bekendmaking dat verzetsvrouw Truus Menger op 92-jarige leeftijd is gestorven. “Truus Menger overleden” verder lezen

Viktor Korchnoi overleden

Afgelopen maandag lag ik na het nodige schrijfwerk pas tegen middernacht op bed en zette als afsluiting van de dag nog even het radiojournaal van 12 uur aan. ‘In Zwitserland is vanavond op 85-jarige leeftijd schaakgrootmeester Viktor Korchnoi overleden’, meldde de nieuwslezer.

Het bericht trof me met een schok. De vloek van ouder worden is dat steeds meer mensen je ontvallen die je van nabij gekend hebt. Ik speelde eindjaren negentig een partij tegen hem. “Viktor Korchnoi overleden” verder lezen