Auteur: Ed Bruinvis

‘Kijk meneer,’ zei hij om zich heen wijzend, ‘drie bunder grasland, driehonderdtwintig koeien, nee, sorry, driehonderdachttien, er zijn er vannacht twee doodgegaan. Prima gras, prima koeien! Maar wil ik het als veeboer goed blijven doen dan heb ik eigenlijk een bunder extra nodig. Maar weet u wat dat kost, meneer, een bunder grasland in deze streek?’

Het was allemaal heel eenvoudig, had ze me bezworen. Ik hoefde maar op drie dingen te letten: de grootte, de kleur en de manier waarop de vruchten waren gepresenteerd. Was dat met zorg gedaan of was het een rommeltje in de kraam, daar ging het om.

Het dorp maakte een uitgestorven indruk toen ik er op een maandagochtend vanaf de rivierdijk inliep. Links en rechts langs de hoofdstraat stonden wel wat auto’s geparkeerd maar ze vielen weg tussen de dubbele rij leilindes. Van hun eigenaren of andere dorpsbewoners geen spoor. Tot mijn verbazing doemde echter halverwege, recht tegenover de laat 19^e-eeuwse katholieke kerk, een terras op waarvan de veelkleurige kussentjes op de rieten stoelen een uitnodigende indruk maakten.

Vlakbij het dorp waar ik ben opgegroeid ligt een buurtschap waar het geloof in Onze Lieve Heer zo sterk is dat alle meisjes die er wonen op elkaar lijken. Niet dat ze daardoor per se lelijk zijn, verre van dat zelfs, maar in hun grijze rokjes en dito bloesjes zijn ze maar moeilijk uit elkaar te houden. Bovendien zijn ze stuk voor stuk nogal bleek uitgevallen waardoor je de indruk krijgt dat ze allen een ernstige aandoening onder de leden hebben. Ze kijken je in het voorbijgaan ook niet aan maar houden hun blik strak op de horizon gericht alsof Hij daar ieder ogenblik kan opdoemen en ze niet achteraf het verwijt willen krijgen dat ze Zijn terugkeer op aarde te laat hebben opgemerkt.

Aan het stadje waren door de jaren heen de verschrikkingen van de oorlog voorbijgegaan. Of het nu de Spanjaarden waren, de Fransen of de Duitsers, ze hadden allen het stadje links laten liggen. Blijkbaar was de plaats niet van strategische betekenis en was er dus ook geen reden geweest om er een garnizoen te vestigen of een luchtaanval op uit te voeren.

Toen ik mij in mijn jonge jaren op hardlopen begon toe te leggen, liep ik na enige tijd de honderd meter in 12 seconden (handklok). Usain Bolt liep die afstand in 2009 tijdens de wereldkampioenschappen atletiek in Berlijn in 9,58 seconden, een record dat sindsdien niet is verbeterd. Dat ik er zelf dus slechts twee seconden langer over deed is bepaald geen schande en dat dank ik aan een groep rotjochies dat mij vroeger op weg naar school steevast achterna zat.

Het huis stond al meer dan driehonderd jaar op die prachtige plek aan de rivier. Met akkers en weilanden rondom en oprijzend tussen oud geboomte moet het al die jaren een lustoord zijn geweest ook al had het in de voorbije tijd vooral een controlefunctie. Een brug over de rivier lag er in die jaren namelijk niet en om gebruik te kunnen maken van het toen nog bestaande veer dienden reizigers tol te betalen. Het veerrecht was aan het eind van de achttiende eeuw aan de adellijke bewoners van het huis verleend die van de opbrengst weliswaar de veerman en het onderhoud aan pont en veerstoep moesten betalen, maar die er toch voldoende aan overhielden om in zekere welstand te kunnen leven.

Een wandeling vandaag dieper het Rivierengebied in bracht mij in een klein dorp waar ik sinds mijn schooljeugd niet meer was geweest. Het was er tot mijn verrassing niet erg veranderd. Eigenlijk waren het alleen de vele geparkeerde auto’s die mijn herinnering aan deze buurtschap verstoorden. Voor het overige was er nog altijd de landelijke stilte die dit dorp net als toen zo kenmerkte, geïsoleerd als het lag aan de rivier tussen akkers, weilanden en boomgaarden.

Ter gelegenheid van Nationale Molendag op 10 en 11 mei

Bij een wandeling door het gebied van de Broekerveldse Veenplassen mag een bezoek aan de Broekerveldse poldermolen natuurlijk niet ontbreken. Het bouwwerk is getooid met de molenspreuk Zo lange de winden hier waaien, zo lange ook zullen de wieken hier draaien. Niet bepaald een literair hoogstandje als u het mij vraagt, maar het maakt wel duidelijk waar het in het vak van de molenaar om draait.

‘Meneer, u zit daar zo alleen aan een tafeltje, mag ik u vragen wat u aan het doen bent?’

‘Ik schrijf.’

‘Ja, dat zie ik wel, maar ik bedoel, schrijft u voor een krant of schrijft u zomaar wat? Of schrijft u soms aan een boek?’