Categorie: Ed Bruinvis

Toen ik het bos uit kwam lopen begon het al aardig te schemeren. En ik had al een flink stuk in de benen. Hoewel ik deze feiten niet meteen als excuus wil aanvoeren, speelden ze wel mee toen ik meende een jonge vrouw in een pikante houding tussen de struiken te ontwaren.

Lees “Marylin” verder

De vrouw die in de trein van Wehl naar Arnhem naast me kwam zitten, rook sterk naar hoestpastilles. Ik merkte dat pas goed toen ze zich naar me toeboog en met een grogstem zei dat ze snip- en snipverkouden was. En dat al weken.

‘En die keel, hè, die blijft maar zeer doen. Bent u ook wel eens zo lang achter elkaar verkouden?’

Lees “Dood” verder

Ze had een bloedhekel aan haar moeder en ze kon haar drie zussen wel schieten. Maar voor het overige was de familieband uitstekend, verzekerde ze me. Ze probeerde haar glas – het zoveelste – terug te zetten op het tafeltje, maar schatte de afstand verkeerd in, waardoor er barpersoneel met stoffer en blik aan te pas moest komen.

Ze probeerde van de gelegenheid gebruik te maken om een nieuwe bestelling te doen, maar ik gaf de serveerster een wenk om daar niet op in te gaan.

Lees “Skiën” verder

Een kerstvertelling

Heel lang geleden, toen de mensen nog gezellig rond het knapperend houtvuur zaten zonder zich zorgen te maken over de uitstoot van kooldioxide en fijnstof, leefde in een dorpje hier ver vandaan een klein blond meisje. Dat ze wel klein maar lang niet dom was, bleek wel uit het feit dat ze zich liefkozend Hmpfgrl liet noemen. Wat zoveel betekent als ik-mag-dan-wel-een-klein-meisje-zijn-maar-je-moet-niet-denken-dat-ik-gek-ben-en-het-zou-mijzelf-helemaal-niet-verbazen-als-ik-het-ooit-nog-eens-tot-minister-schop.

Lees “Hoe de minister van oorlog vrede op aarde bracht” verder

Het gebeurt niet vaak dat ik een alleen lopende vrouw tegenkom in het bos. Maar vanmiddag overkwam me dat zowaar. Hoewel, tegenkomen is eigenlijk niet het juiste woord, ze kwam me achterop. Af en toe om me heen kijkend had ik haar al wel zien naderen. Met haar witte haardos en een rode sjaal op een zwarte mantel viel ze enorm op tussen de kalende bomen en was ze al van grote afstand te zien.

Ik heb het daar niet op.

Lees “Samen” verder

‘Dus je vindt hem nog steeds wel een leuke jongen?’

De stem van de moeder klonk wat onzeker, alsof ze bang was dat haar dochter in stilte van mening was veranderd.

Het meisje schokte wat met haar schouders waarbij haar halflange haar zachtjes mee deinde.

‘Ja, ik geloof van wel.’

Lees “Leuke jongen” verder

Ik had haar niet meteen herkend. Dat kwam door die vuurrood gestifte lippen. Die eisten alle aandacht op. Pas toen die lippen zich samentrokken tot een pruilend kersenmondje, begreep ik dat er iets mis was.

‘Je ziet me hier niet eens zitten’, zei dat mondje met een sip stemmetje in mijn richting.

Lees “Lippen” verder

Voor Johannes Kon

Onlangs ontmoette ik Thomas Verbogt. Hij signeerde in een Arnhemse boekhandel zijn zojuist verschenen bundel Wat is precies de bedoeling?, een selectie columns uit twintig jaar Gelderlander. Het was nog aan het begin van de middag en bepaald niet druk, wat prettiger was voor mij dan voor hem, want zo kreeg ik de gelegenheid wat meer over hem te weten te komen dan ik al wist uit zijn romans en verhalen.

Lees “Voordeur delen” verder

75 jaar Kröller-Müller Museum

Voor iemand die naarstig op zoek is naar rust en stilte in dit volgepropte landje, biedt de Hoge Veluwe uitkomst. Zolang het duurt natuurlijk, want alles van waarde is aan slijtage onderhevig. En om daar een dagje te kunnen wandelen of fietsen, moet je er wel iets voor over hebben, € 8,40 om precies te zijn. En het dubbele als je ook nog het Kröller Müller Museum in wilt en niet over een Museumjaarkaart beschikt.

Lees “Helene” verder

Op zo’n terras met van die glazen schermen zit je lekker uit de wind, dacht ik nog toen ik door het zand ploeterend het strandpaviljoen bereikte. Maar nu ik aan een tafeltje achter zo’n windscherm zit, piept en kraakt het zo erg om me heen, dat ik vrees straks alsnog met terrasmeubilair en al in zee te verdwijnen. Fijn stuifzand waait door de kieren en vormt een dun grijs laagje op mijn koffie, terwijl bij iedere windvlaag papier en plastic van het terras afzwiert, vruchteloos nagezeten door de serveersters.

Lees “The Final Cut” verder