Goed bericht in moeilijke tijden
In mijn vorige column beschreef ik de kennismaking met Inti Sisa in het dorp Guamoto in het hart van de centrale Andes in Ecuador. Het land is recent getroffen door en aardbeving met honderden dodelijke slachtoffers en gewonden. Ik informeerde bij Eva Gielis van Inti Sisa naar de stand van zaken in haar dorp. Ze antwoordde compact en helder: Lees “De Constructie Van De Wereld 94.” verder
De man zat twee meter bij me vandaan en met zijn rug naar me toe, maar ik kon zijn gespannenheid bijna lijfelijk voelen. Zijn vrouw zat tegenover hem. Met pinnige oogjes keek ze hem strak aan. Ik probeerde mijn blik op het interieur gericht te houden om die ogen niet te hoeven zien. Ze spraken op gedempte toon met elkaar. Dat wil zeggen: zij sprak en hij zweeg. Lees “Gezellig” verder
Er was een passagier verdwenen, misschien verdwaald. De betreffende passagier had zich niet gemeld bij de gate op luchthaven Schiphol waar mijn boardingpas al was gescand. Ik zat, toen ik dit hoorde, op stoel 23 K in het KLM-toestel vlucht: KL 753 die ons in 11 uur naar de eindbestemming Quito, de hoofdstad van Ecuador, zou brengen. Ik weet niet of de passagier zich alsnog heeft gemeld want viel ik in slaap voor het vliegtuig opsteeg. Lees “De Constructie Van De Wereld 93.” verder
Je kon erop wachten. Ze slingerde al bij het zien van tegenliggers, maar toen ze werd ingehaald door twee knapen die wel raad wisten met die witte fietsjes van het Nationale Park De Hoge Veluwe, raakte ze van het pad. Ze gaf een kreetje en stak een been uit om in de berm tot stilstand te komen. Maar daarmee was het pleit snel beslecht. Haar voet zakte weg in het rulle zand, ze draaide een keer om haar as en kwam uiteindelijk op haar rug in de dode bladeren terecht. De fiets bleef nog even hoopvol boven haar zweven maar plofte toen ontzield op haar neer.
Ik tikte vlak naast haar aan, maar het duurde even voor ik haar herkende. Een zwembril is handig tegen het chloor in het water, maar het zicht wordt er nog wel eens door vertroebeld.
‘Je hoeveelste baantje al?’
Er klonk op voorhand bewondering in haar stem. Lees “Ranzeflansen” verder
(Foto: Jerome Symons)
Deze column is geschreven door de schrijver en publicist Peter Nijenhuis, schrijver en publicist, over een bijeenkomst waarbij ik, Albert Van Der Weide, bij betrokken was. Peter schreef vanuit zijn eigen waarneming en ervaring, onafhankelijk, scherp en compromisloos. Lees verder, het begint zo:
Kunst in de openbare ruimte na het einde van de kunst in de openbare ruimte Lees “De Constructie Van De Wereld 92.” verder
Als ik op een bankje op het perron op mijn trein zit te wachten, komt er een wat oudere dame naast me zitten. Ze draagt lichtgrijs vlassig haar en een wollen vest in dezelfde kleur. Het kledingstuk reikt tot ver over haar knieën. Ze heeft een bos bloemen bij zich die ze op haar schoot legt waarna ze haar handen vouwt en voor zich uit begint te prevelen.
Ik verwacht dat het gebed wel snel gedaan zal zijn omdat er een trein arriveert die zacht piepend voor ons tot stilstand komt. Lees “Mantra’s” verder
Foto´s: Jan en Wilma Ketelaar
Jan Ketelaar
Voor dit portret, vijfde in de serie portretten van kunstenaars die ik sinds hun opleiding volg, ben ik naar Drachten in Friesland gereisd. In zijn atelier/werkplaats bezocht ik Jan Ketelaar die van 1997 tot 2002 aan de Academie Minerva Hanzehogeschool in Groningen studeerde. Ik was toen directeur van de Minerva waar Jan studeerde en stond als leidinggevende dicht bij de studenten en docenten. Lees “De Constructie Van De Wereld 91.” verder
Dus ja, toen werd het Spijkenisse. Maar ik had helemaal niks met Spijkenisse. Ik wist niet eens waar het lag! Maar Kees moest kiezen: of voortijdig met de vut of verhuizen naar Spijkenisse. Nou, moet je net Kees hebben, die had helemaal niks met voortijdig stoppen met wat dan ook, dus het werd verhuizen naar Spijkenisse. Lees “Spijkenisse” verder
Caspar Berger
Dit is het portret van Caspar Berger. Vierde in de serie geschreven portretten van kunstenaars die ik sinds hun opleiding volg. Caspar Berger studeerde van 1984-1990 aan de AKI (nu AKI ArtEZ) Enschede en van 1990-1992 aan de Jan Van Eyck Academie in Maastricht.
Tijdens zijn studie in Enschede was ik zijn docent in de periode dat de kunstenaar Sipke Huismans directeur was. De AKI was onder zijn leiding in die jaren een sterke en eigenzinnig kunstacademie met regionale en nationale betekenis en internationale allure. Lees “De Constructie Van De Wereld 90.” verder
