De vrouw die in de trein van Wehl naar Arnhem naast me kwam zitten, rook sterk naar hoestpastilles. Ik merkte dat pas goed toen ze zich naar me toeboog en met een grogstem zei dat ze snip- en snipverkouden was. En dat al weken.
‘En die keel, hè, die blijft maar zeer doen. Bent u ook wel eens zo lang achter elkaar verkouden?’
Lees “Dood” verder