Herinneringen: Zweefvliegen

Omdat het in mijn jonge jaren mijn droom was om piloot te worden, dacht ik slim te zijn door mij voor een zweefvliegcursus aan te melden bij de KNVvL, de Koninklijke Nederlandse Vereniging voor Luchtvaart. Met een zweefvliegbrevet op zak, zo had ons op school een wervingsofficier van de luchtmacht verteld, had je een streepje voor bij de toelatingsprocedure voor jachtvlieger.

Lees “Herinneringen: Zweefvliegen” verder

De Constructie Van De Wereld 175.

Uitnacht Arnhem 2023

Appeltaart en Spinoza

Op een woensdagochtend half elf las ik met een cappuccino en een stuk appeltaart onder handbereik. Niet omdat het feest was, maar omdat ik er zin in had. In de wetenschap dat nu in Europa een oorlog uitgevochten wordt waarin mannen elkaar vermoorden, vrouwen sneuvelen en kinderen in de leeftijd van onze kleinkinderen creperen. Jawel, las ik de tekst van Nederlands wereldberoemde filosoof Spinoza (1632-1677):

Lees “De Constructie Van De Wereld 175.” verder

Eigenweg

(Een nieuwjaarssprookje)

De buurtschap Eigenweg was eeuwenlang naamloos door het leven gegaan tot daar op zekere ochtend in het najaar drastisch verandering in kwam. De oorzaak was een hek dat de gemeente waartoe de buurtschap behoorde, voor de enige toegangsweg zette met daarop een levensgroot verbodsbord: gesloten in beide richtingen voor voertuigen, ruiters en geleiders van rij- of trekdieren of vee.

Lees “Eigenweg” verder

De Constructie Van De Wereld 174.

IN2023

Wij, Rijk Willemse en Albert Van Der Weide, mannen van een zekere leeftijd en statuur, pakken het jaar 2023 vast. Al jaren werken samen en ik vond het de hoogste tijd om gezamenlijk plaats te nemen in de tijdcapsule die het nieuwe jaar zal zijn. We ontwikkelden daarvoor een eenvoudige opzet. Wekelijks schrijven en/of tekenen we en plaatsen we onze resultaten op het platform www.in2023.nl.

Lees “De Constructie Van De Wereld 174.” verder

Herinneringen: Tante Anna

Tante Anna placht iedere zondagmorgen na kerkdienst bij ons thuis aan te wippen voor een kop koffie en het doornemen van dorpsnieuwtjes. Zij was helemaal geen tante van ons maar wij als kinderen moesten haar toch zo noemen van onze moeder. Wanneer wij vroegen waarom dat was, was haar antwoord steevast ‘omdat ik het zeg’, een standpunt dat in de jaren vijftig nog als pedagogisch verantwoord werd beschouwd. Door mijn moeder althans want het was het door haar meest gebezigde antwoord op kritische vragen onzerzijds.

Lees “Herinneringen: Tante Anna” verder

Herinneringen: Greetje

Mijn eerste ervaring in de liefde deed ik op bij Greetje. Ik was zestien, zij twee jaar jonger en ze woonde naast ons aan de andere kant van het pad dat tussen de twee huizenblokken doorliep en uitkwam bij de schuurtjes. Het waren typische jarenvijftighuizen: vier onder een kap, rozenperkjes voor en moestuinen achter. Daar teelden de arbeiders van de steenfabriek na gedane arbeid hun aardappelen en boontjes. De huizen waren eigendom van de fabriek, maar de voortuintjes werden onderhouden door de gemeente wat op eenduidige wijze gebeurde waardoor de straat een tamelijk fantasieloze aanblik bood.

Lees “Herinneringen: Greetje” verder

De Constructie Van De Wereld 173.

Eenvoudig leven

De stofzuiger klikte inwendig in een steeds hoger oplopend ritme. Nadat het vloerkleed voor de helft gezogen was, steeg uit de stofzuiger de lucht van verschroeid rubber op. Na een kort gereutel stopte de elektromotor, het definitieve einde van de zuigkracht die ons meer dan twintig jaar had gediend.

Lees “De Constructie Van De Wereld 173.” verder

Herinneringen: Ochtendgroet

Je kon op twee manieren vanuit ons dorp naar de middelbare school in de stad fietsen: langs de zuidkant van de rivier, dat was de kortste weg, of beter gezegd de minst lange, of via de noordkant. Het verschil zat ‘m niet alleen in de afstand maar ook in de toestand van de weg. De zuidelijke dijk was druk en gevaarlijk. Vooral wanneer er tractoren op het land waren geweest kon het plaveisel spekglad zijn door de platgereden modderkluiten. Daar had je op de noordelijke dijk minder last van omdat daar geen akkers lagen maar weilanden en boomgaarden. Bovendien reed er nauwelijks verkeer, wat je in de winter goed kon zien wanneer je vaak als eerste een bandenspoor door de ’s nachts gevallen sneeuw trok.

Lees “Herinneringen: Ochtendgroet” verder

Herinneringen: Wedijver

Zij zat links vooraan, ik helemaal aan de andere kant van de klas. Maar omdat ik niet in de voorste bank zat maar in die erachter, kon ik haar vanaf mijn plek goed zien. Weliswaar schuin van achteren maar dat was ook wel zo veilig want dan kon zij niet zien dat ik haar stiekem observeerde. Hoewel ik niet de illusie koesterde dat het tussen haar en mij ooit iets zou worden, daar was ze immers veel te mooi voor, groeide er wel een, zij het eigenaardige, verhouding tussen ons.

Lees “Herinneringen: Wedijver” verder

De Constructie Van De Wereld 172.

Boekendelen

Voor het schrijven van deze column ben ik op de derde verdieping van Rozet in Arnhem aan een tafel gaan zitten. Rozet is het prachtige, door Neutelings Riedijk Architecten ontworpen gebouw, waarin de Openbare Bibliotheek, de Volksuniversiteit, het Erfgoedcentrum en de kunstuitleen gehuisvest zijn.

Lees “De Constructie Van De Wereld 172.” verder