De Constructie Van De Wereld 171.

Liesbeth Brandt Corstius

Open-End

Deze zomer zag ik de tentoonstelling Open-End van Marlene Dumas in het prestigieuze Palazzo Grassi in Venetië. De tentoonstelling van haar beroemde schilderijen loopt parallel aan de Biënnale van Venetië, het internationale evenement in de beeldende kunst sinds 1895. Dwalend door de zalen van het museum dacht ik aan de op 12 augustus 2022 overleden Liesbeth Brandt Corstius voormalig directrice van het Gemeentemuseum Arnhem, het huidige Museum Arnhem.

Lees “De Constructie Van De Wereld 171.” verder

Herinneringen: Vis op vrijdag

Ik ben opgegroeid in het Rivierengebied in een dorp dat wat grootte en bestaansvorm betreft zeer overzichtelijk was. De ene helft van de inwoners bestond uit boeren met een gemengd bedrijf, de andere helft was werkzaam in de houthandel of bij de plaatselijke steenfabriek. Er was een burgemeester die niets te vertellen had en een huisarts die samenwoonde met een collega wat veel aanleiding tot praatjes gaf vooral wanneer de praktijk op onverwachte momenten een uurtje gesloten was. En verder had je Peter, de visboer.

Lees “Herinneringen: Vis op vrijdag” verder

De Constructie Van De Wereld 170.

Open – eind

De camping Miramare op Punta Sabbioni in Venetië is bij ons al lang favoriet. Ook hier het collectieve gedrag van de kampeerders om een plaats te huren. Die met de tent, caravan plus voortent of camper in te richten. Gebruik te maken van een scala aan handige of noodzakelijke faciliteiten. Zoals daar zijn het zwembad, kampwinkel en gratis bustickets naar het strand. In het toiletgebouw – mannen en vrouwen gescheiden – is het douchen, poepen, plassen en tandenpoetsen hoorbaar. De afwas kan ook gezamenlijk gedaan worden. Voor dit alles na het verblijf de rekening te voldoen.

Lees “De Constructie Van De Wereld 170.” verder

Vliegerskeuring

Wat brengt iemand ertoe om jachtvlieger te willen worden? Waarom wilde ik niet zoals zoveel jongens van mijn leeftijd brandweerman of treinmachinist worden? Waren het de vliegtuigplaatjes die verstopt zaten in de beschuitrollen van het bakkersbedrijf Lubro? Of kwam het misschien door het Marine Hospitaal te Overveen dat op een steenworp afstand van ons huis stond en waar op gezette tijden een helikopter van de luchtmacht landde?

Lees “Vliegerskeuring” verder

De Constructie Van De Wereld 169.

Nomaden

De camping waarop we in Italië op doorreis naar Venetië staan, wordt bevolkt door een dwarsdoorsnede van de Europese ‘middenklasse’. Goed doorvoed, vrolijk en avontuurlijk toeren we als een groep nomaden met onze tenten, caravans en campers. De routeplanner altijd in de nabijheid.

Lees “De Constructie Van De Wereld 169.” verder

De Constructie Van De Wereld 168.

Orde en schoonheid.

Op weg naar Venetië droomde ik op een camping, met zeer luxe douches, in Zuid-Duitsland, dat ik door de hoofdredactrice van een groot papieren dagblad uitgenodigd werd wekelijks een column te schrijven. Met een prima financiële beloning in het vooruitzicht waarmee mijn wens om, voor mijn overlijden, in een kobaltblauwe Tesla te rijden dichterbij zou komen.

Lees “De Constructie Van De Wereld 168.” verder

Scootmobiel

Ik had net mijn koffie op en de serveerster om de rekening gevraagd toen er voor het terras een scootmobiel hotsebotsend tot stilstand kwam. De zwaarlijvige bestuurster kwam iets omhoog uit haar zetel en begon met haar vrije hand in de zak van haar jurk rond te woelen. Haar andere hand hield ze krampachtig om het stuur geklemd alsof ze vreesde dat haar voertuig er op ieder moment ongecontroleerd vandoor kon gaan. Het woelen hield enige tijd aan maar blijkbaar zonder het gewenste resultaat want ze liet zich zwaar zuchtend terugzakken onderwijl wanhopige blikken om zich heen werpend. Plotseling viel haar oog op mij.

‘Meneer!’ wenkte ze, ‘zou u mij even willen helpen?’

Lees “Scootmobiel” verder

De Constructie Van De Wereld 167.

Goed bericht!

Op een vroege maandagochtend sloeg ik met de fiets over de kop. Dat klinkt dramatisch en dat was het ook. Het had slecht af kunnen lopen als mijn hoofd op de stenen terecht was gekomen. Mijn rechterknie was geklemd tussen het frame van de fiets en het stuur. Zwaar gekneusd, daarna een aantal weken door het leven gestrompeld en wel volledig hersteld.  

Persbericht

Aandacht nu, let op, voor een activiteit in Klarendal Arnhem, zonder boze boeren en burgers,  overstromingen, bosbranden, verwoestende droogte, voet- en korfballen. Kunst in uitvoering voor iedereen, zeker voor de bewoners van de wijk inclusief de burgemeester, op het juiste moment. Welaan hier volgt het persbericht prachtig geschreven door Terry van Gurp.  

Lees “De Constructie Van De Wereld 167.” verder

Iets nieuws

Toen ik de buitendeur opende en het halletje betrad zag ik de kalksporen van het aannemersvolk en wilde al rechtsomkeert maken toen de deur naar het cafégedeelte openzwaaide en een rijzige dame in een strak zittende japon me verder wenkte.

‘Komt u maar, hoor! Ze zijn boven nog bezig maar de koffieruimte is klaar.’

Ik volgde haar naar binnen in een naar stopverf en linoleum ruikend zaaltje.

Lees “Iets nieuws” verder

De Constructie Van De Wereld 166.

Documenta 15 en een kruk

Door een pittige blessure aan mijn rechterknie heb ik de Internationale kunst tentoonstelling Documenta 15 in Kassel (Duitsland) met behulp van een kruk afgewerkt. Iedere Documenta vindt sinds 1955 om de vijf jaar plaats, heeft de beeldende kunst als basis en is honderd dagen voor het publiek toegankelijk op verschillende locaties in de stad. Ik bezocht de voorgaande acht edities. Aan alle Documenta’s die ik bezocht, bewaar ik waardevolle herinneringen. Ik verwierf nieuwe kennis en inzichten en werd in zekere zin altijd weer bevestigd in mijn eigen kunstenaarschap. Iedere Documenta wordt samengesteld door steeds een andere artistieke directie.

Lees “De Constructie Van De Wereld 166.” verder