Categorie: Columns

De vrouw bleef midden in de winkelstraat staan en trok haar buit uit de reclametas. Het was een ruw gebreid kledingstukje dat ze op armlengte voor zich uit hield. Ze keek er verrukt naar.

‘Kijk nou toch eens hoe schattig, Jo!’, zei ze tegen haar man die wat afwezig naast haar was blijven staan. Hij keek er even met een glazige blik naar.

Lees “WK” verder

De jongens waren duidelijk niet van hier, zouden ze vroeger bij ons in het dorp gezegd hebben. Gekleed in een XL-trainingsbroek met daarboven een schreeuwerig shirt baande de voorste van het groepje zich een weg naar het water door met een stok op de brandnetels in te slaan. Samen met de rauwe kreten die hij uitstootte, maakte het geheel een tamelijk agressieve indruk.

Lees “Vissen” verder

De vrouw deed haar sjaal en schoudertas af en legde ze voor zich op het tafeltje. Toen trok ze met lange, trage bewegingen haar mantel uit. Even stond ze rechtop en keek vorsend het zaaltje rond waar over een kwartier de voordracht zou beginnen. Maar net toen ze wilde gaan zitten, bedacht ze zich en kwam met tikkende hakjes naar mijn tafeltje gelopen.

‘Meneer,’ zei ze, ‘ik ken u niet, maar weet u wat ik nou zo leuk aan u vind?’

Lees “Borsten” verder

De dame van de apotheek die mij elk jaar weer van mijn hooikoorts af probeert te helpen, lacht me vanachter de balie ontwapenend toe wanneer ik met mijn getrokken nummertje op haar afstap. Door haar lach alleen al verdwijnt de helft van mijn klachten op slag, maar dat zeg ik haar natuurlijk niet. Temeer daar, eenmaal thuis, die klachten altijd weer dubbel en dwars terugkeren.

Lees “Neusspray” verder

Toen ik het bos uit kwam lopen begon het al aardig te schemeren. En ik had al een flink stuk in de benen. Hoewel ik deze feiten niet meteen als excuus wil aanvoeren, speelden ze wel mee toen ik meende een jonge vrouw in een pikante houding tussen de struiken te ontwaren.

Lees “Marylin” verder

De vrouw die in de trein van Wehl naar Arnhem naast me kwam zitten, rook sterk naar hoestpastilles. Ik merkte dat pas goed toen ze zich naar me toeboog en met een grogstem zei dat ze snip- en snipverkouden was. En dat al weken.

‘En die keel, hè, die blijft maar zeer doen. Bent u ook wel eens zo lang achter elkaar verkouden?’

Lees “Dood” verder

Ze had een bloedhekel aan haar moeder en ze kon haar drie zussen wel schieten. Maar voor het overige was de familieband uitstekend, verzekerde ze me. Ze probeerde haar glas – het zoveelste – terug te zetten op het tafeltje, maar schatte de afstand verkeerd in, waardoor er barpersoneel met stoffer en blik aan te pas moest komen.

Ze probeerde van de gelegenheid gebruik te maken om een nieuwe bestelling te doen, maar ik gaf de serveerster een wenk om daar niet op in te gaan.

Lees “Skiën” verder

Een kerstvertelling

Heel lang geleden, toen de mensen nog gezellig rond het knapperend houtvuur zaten zonder zich zorgen te maken over de uitstoot van kooldioxide en fijnstof, leefde in een dorpje hier ver vandaan een klein blond meisje. Dat ze wel klein maar lang niet dom was, bleek wel uit het feit dat ze zich liefkozend Hmpfgrl liet noemen. Wat zoveel betekent als ik-mag-dan-wel-een-klein-meisje-zijn-maar-je-moet-niet-denken-dat-ik-gek-ben-en-het-zou-mijzelf-helemaal-niet-verbazen-als-ik-het-ooit-nog-eens-tot-minister-schop.

Lees “Hoe de minister van oorlog vrede op aarde bracht” verder

Het gebeurt niet vaak dat ik een alleen lopende vrouw tegenkom in het bos. Maar vanmiddag overkwam me dat zowaar. Hoewel, tegenkomen is eigenlijk niet het juiste woord, ze kwam me achterop. Af en toe om me heen kijkend had ik haar al wel zien naderen. Met haar witte haardos en een rode sjaal op een zwarte mantel viel ze enorm op tussen de kalende bomen en was ze al van grote afstand te zien.

Ik heb het daar niet op.

Lees “Samen” verder