Albert Van Der Weide is kunstenaar en woont en werkt in Arnhem. Hij exposeert en voert projecten uit in binnen- en buitenland. Albert schrijft sinds 2009 columns voor Arnhem aan Zee.
Wegens de milde hardnekkige blessure aan mijn linker enkel doe ik thuis oefeningen en maak ik wandelingen in onze wijk. Onze welvarende vastgoed-wijk met drie supermarkten, een aantal slijterijen, basis-en sportscholen en horeca. Tevens kerken die door de gelovigen verlaten zijn.
Lees “De Constructie Van De Wereld 213.” verderIn de Beekstraat in Arnhem stapte ik van de stoeprand en struikelde. Mijn linkervoet en enkel mild gekneusd. Au. De vrijdag, de dag voor de uitvoering van VASTGOED, lanceerde ik mezelf op de drempel van het Yangon Delight restaurant aan de Linnaestraat in Amsterdam. Gelukkig stond er een ober die mijn vrije val met zijn lichaam opving. We gingen daarna feestelijk lekker eten.
Lees “De Constructie Van De Wereld 212.” verderOnlangs ontving ik per mail een uitnodiging voor ‘Jongeren en andere mensen’. Ik ging naar het evenement en inderdaad er waren heel veel jongeren en een kleine groep andere mensen. Een mooie variant op wat ik in onze buurt meemaak. Ik loop of fiets namelijk geregeld via de Lawick van Pabststraat naar Wijkcentrum Bakermat gevestigd op de G.A.van Nispenstraat 139.
Lees “De Constructie Van De Wereld 211.” verderOp de heenweg per fiets naar mijn bestemming op de Bakenbergseweg op zondag 19 oktober 2025, zag ik op het Burgemeestersplein mega-grote vrachtwagens staan. Ik liep naar de Zijpendaalseweg. Die afgezet was met hekken met reclameborden, een finish-poort, frietkraam, statafels met planten, een tribune en camera’s. Ik ging aan een hek staan en knoopte een praatje aan met een man met een Vlaams accent.
Lees “De Constructie Van De Wereld 210.” verderSchrik niet als je mij tegenkomt, het kan zijn dat mijn gezicht er anders uitziet. Ik heb namelijk een nieuwe bril gekocht in een winkel in de Roggestraat. Eén kopen en de tweede gratis mee naar huis nemen. Mijn meest opvallende nieuwe bril heeft een transparant montuur en geeft mijn hoofd een andere uitstraling. Verder ben ik niet veranderd, verloopt mijn veroudering en het daaraan verbonden verval, voorspoedig.
Lees “De Constructie Van De Wereld 209.” verderHet was 19 september, half tien in de ochtend. Ik fietste nadat ik de Nelson Mandelabrug in Arnhem gepasseerd had parallel aan de Rijn. Het was lekker weer, windstil zonder tegenliggers. Ik arriveerde op mijn bestemming, het centrum van de kosmopolitische wijk Malburgen om een bijdrage te leveren aan het jaarlijkse festival The Big Draw. Het festival voor liefhebbers van tekeningen.
Lees “De Constructie Van De Wereld 208.” verderEigenlijk had ik geen vervolg willen schrijven op mijn vorige column. Toch gedaan. Door de gesloten ramen van mijn atelier klonken heldere knallen. Ik opende de ramen en herkende het als vuurwerk. Uit enthousiasme in het centrum van Arnhem afgestoken, bleek later. Bijna tegelijk hoorde ik op de radio dat na de rechtszaak tussen Vitesse en de KNVB de rechter had besloten dat Vitesse de licentie terugkrijgt en weer mag voetballen in de eerste divisie van het betaald voetbal.
Lees “De Constructie Van De Wereld 207.” verderOp een ochtend hadden we onze kleine grijze caravan achter de auto gehaakt. Via de Apeldoornseweg bereikten we de oprit naar de A7 om naar Noord-Nederland te rijden. Naar de Nivon camping Letterbert nabij Leek in de provincie Groningen. Daar keek ik iedere morgen op mijn telefoon naar de berichten over, daar komt ie… VITESSE.
Lees “De Constructie Van De Wereld 206.” verderMet het bericht van een snikhete dag in het vooruitzicht draaide ik de grote parasol die op het terras van onze woning staat naar boven. Ik liep de tuin in en zag vertederd dat in de bloempot met de Oostindische kers een oranje bloem tot bloei was gekomen. Wat een schoonheid, wat een luxe.
Lees “De Constructie Van De Wereld 205.” verderVoor de supermarkt met de aantrekkelijke kortingen op, voor het milieu verantwoorde producten, stonden twee dames over een fiets met elektrische trapondersteuning gebogen. Een van de dames vroeg me of ik zou kunnen helpen om het kettingslot te openen. Ik herkende het slot en stak beheerst hun sleuteltje in het slot, draaide en het slot ontgrendelde. Met, dank u wel meneer u heeft ons geholpen, nu kunnen we op tijd zijn bij de begrafenis van onze tante, namen ze afscheid.
Lees “De Constructie Van De Wereld 204.” verder
