Ik was het helemaal niet van plan geweest. Sterker nog, toen\nik vanochtend na het ontbijt mijn wandelschoenen aantrok en de duinen inliep\nrichting Ballum, was mijn doel het Hagedoornveld geweest. Bruine kiekendieven\nte over, had Staatsbosbeheer me verzekerd. En inderdaad, zoals bij ons in de\nstreek de rondcirkelende buizerds een alledaags verschijnsel zijn geworden, zo\nlijken de bruine kiekendieven in de Amelander duinen de gewoonste zaak van de\nwereld te zijn. <\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Met hun vleugels iets opgetrokken zeilen ze van duinpan naar\nduinpan. Soms een schrille kreet slakend, maar meestal doodstil zoals iedere\njager die het van het verrassingseffect moet hebben. Verder lopend langs de\nBallumer stuifdijk kwam ik uiteindelijk bij het vliegveld van Ballum uit. Op de\nkaart staat het terrein als Grootslegt aangegeven, maar geen Amelander die het\nvliegveld zo noemt. Een sportvliegtuigje taxiede net hobbelend over het gras naar\nde startbaan en steeg met veel motorgeronk op. Het leek me zwaar beladen,\nzoveel moeite als het moest doen om los van de grond te komen. Om het vliegveld\nheen lopend hoorde ik het toestel even later opnieuw, nu veel hoger, maar nog\nsteeds met dat zware motorgeronk. Even later bleek waarom de motor zoveel\ntoeren maakte: uit het toestel maakten zich enkele nietige figuurtjes los die\nmet grote snelheid omlaag kwamen als wilden ze zich op de aarde te pletter\nstorten. <\/p>\n\n\n\n
Tot zich een paar bontgekleurde parachutes ontvouwden en de\nfiguurtjes stil kwamen te hangen in de lucht, slechts af en toe wat trage cirkels\ndraaiend. Het schouwspel kreeg nu opeens iets speels en ongevaarlijks.\nInmiddels had ik de ingang van het vliegveld bereikt. In het kantoortje kon je\nkoffie bestellen en ik ging ermee op het terras zitten met uitzicht op het\nveld. De parachutisten kwamen steeds lager en nu zag ik ook dat er aan elke\nparachute twee personen hingen, tandemsprongen dus. De twee paren landden bijna\ntegelijkertijd voor me in het gras. Gekleed in knalrode overalls zagen ze er uit\nals volleerde springers en met de opgerolde parachutes voor zich uit liepen ze\ngezamenlijk de enige hangar in die het vliegveld telt. Even later kwamen ze\nweer tevoorschijn, omgekleed en wel. Toen pas zag ik dat een van hen een nog\njonge meid was, een blos van opwinding op haar wangen.<\/p>\n\n\n\n
\u2018En?\u2019, vroeg ik. \u2018Hoe was het?\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ze keek me stralend aan.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Geweldig\u2019, zei ze. \u2018Echt geweldig!\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ik sta wijdbeens in de hangar terwijl de instructeur de\nriemen van m\u2019n harnas aantrekt. Het kan hem niet strak genoeg zijn. Vooral de\ntwee banden die links en rechts langs mijn kruis naar achteren lopen worden zo\nstrak mogelijk aangetrokken en benemen me bijna de adem. Met nageslacht ben ik\nnooit zo bezig geweest, maar na vandaag hoeft dat ook niet meer, vermoed ik.\nMet stramme pas vanwege de knellende riemen lopen we naar een Cessna die op het\nplatform al staat warm te draaien.<\/p>\n\n\n\n
De instructeur stapt als eerste in en gaat achterstevoren\nnaast de piloot zitten. Ik stap daarna in en ga met mijn rug naar hem toe\nzitten. Vervolgens schuif ik net zo ver naar achteren tot hij zijn riemen aan die\nvan mij kan vastgespen. Een deur heeft het vliegtuig niet en terwijl het\ntoestel vaart maakt, zie ik naast me de grond steeds sneller voorbijschieten.\nHet lawaai is oorverdovend. Als de piloot het toestel even later omhoogtrekt,\nzie ik de schaduw van het vliegtuig snel kleiner worden en als het vervolgens\neen bocht naar rechts maakt, lijkt het alsof ik met dat enorme gat naast me,\nelk moment naar buiten kan kieperen.<\/p>\n\n\n\n
Al bochten makend klimt het vliegtuig steeds hoger. Diep\nonder me zie ik een lappendeken aan velden en veldjes in allerlei tinten groen.\nDaartussen boerderijen, piepklein allemaal. Af en toe schuiven er wolken onder\nons door. Op de Noordzee varen wat schepen, ook onbeduidend klein, net als de\nstreepjes branding die zo nietig zijn dat je je afvraagt waarvoor er nu\neigenlijk duinen en dijken nodig zijn. We zitten inmiddels op achtduizend voet\nzie ik op de hoogtemeter aan de pols van de instructeur, dus zo\u2019n twee\u00ebnhalve\nkilometer hoog. <\/p>\n\n\n\n
Als we zo meteen springen is de eerste duizend meter vrije\nval. Dan, als we met een snelheid van tweehonderd kilometer per uur omlaag\nsuizen, zal de instructeur de parachute opentrekken en is het een kwestie van\nomlaag zeilen, het vliegveld goed in de gaten houden en proberen om een zachte\nlanding te maken. Of het gaat goed, verzekerde de assistente me voor het\nvertrek, of het gaat hartstikke fout. Maar meestal gaat het goed, liet ze er\nter geruststelling op volgen. Ik had toen net in het kantoortje een verklaring\nondertekend dat bij schade aan lijf en goed ook erfgenamen geen claim bij de\nparaclub zullen indienen\u2026<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ben je er klaar voor?!\u2019, schreeuwt de instructeur opeens in\nmijn oor.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ja\u2019, schreeuw ik terug. Maar meer omdat ik zo gauw geen\nander antwoord weet. Ik kan moeilijk \u2018misschien over een uurtje\u2019 zeggen.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ok\u00e9, schuif nu je bril omhoog tot ie goed om je neus klemt.\nDan beide handen op borsthoogte om de riemen en je hoofd naar achteren drukken.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ik doe zoals hij me opdraagt en zoals we het beneden in de\nhangar hebben geoefend.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Schuif maar naar voren!\u2019<\/p>\n\n\n\n
Voorzichtig schuiven we naar de opening in het toestel dat\nin de lucht heen en weer schommelt als een zeilboot op de golven.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Benen losjes over de rand nu. Als ik zo meteen buiten twee\ntikken op je schouder geef, spreid je de armen. Je hoofd naar achteren blijven\nhouden. Klaar?!\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ik zit op de bodem van het vliegtuig, mijn benen steek ik\nbuitenboord die door de wind onmiddellijk ijskoud worden. Dan zet de\ninstructeur af en tuimelen we naar voren. Met een duizelingwekkende vaart vallen\nwe omlaag. Ik voel meteen twee tikken op mijn schouder en nog eens. Ik moet\niets doen, kan ik me herinneren, maar ik weet zo gauw niet meer wat. Tot mijn\neigen verbazing voel ik echter geen angst en besef ik precies wat er gebeurt. De\naarde onder me draait rond, de wind brult in mijn oren. Flarden wolken schieten\nlangs me heen tot opeens alles rustig wordt. Boven me hoor ik het geflapper van\nde parachute die bijna ongemerkt open is gegaan. Helemaal niet die hevige ruk\naan je schouders waarover je altijd leest.<\/p>\n\n\n\n
Terwijl we langzaam cirkels draaien, komt onder me het\nvliegveld weer in zicht. Langs het platform een rijtje vliegtuigen, als\nsnippertjes papier zo klein. In een vierkant met vlaggetjes op de hoeken\nontwaar ik piepkleine poppetjes die ons opwachten. Zij hebben als opdracht om\nmeteen na de landing de chutes neer te drukken in het gras opdat de wind er\ngeen vat op krijgt. Op het terras in de diepte zie ik wat bezoekers die met hun\nhoofd in de nek en de handen boven hun ogen onze capriolen volgen. Dan is er de\nstem van de instructeur weer.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Trek nu je knie\u00ebn op en duw je handen in je knieholtes. Als\nwe de grond naderen tel ik af van drie naar \u00e9\u00e9n. Bij \u00e9\u00e9n strek je je benen tot\nje voeten op de grond komen.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ik doe zoals opgedragen. De grond komt nu snel op ons af en\nik herken de assistente op het veld onder me aan haar rode truitje. Dan hoor ik\nde instructeur tellen en strek ik bij \u00e9\u00e9n mijn benen. Het volgende moment raken\nwe de grond en trekt de wapperende parachute ons bijna alsnog achterover. De\ninstructeur koppelt me los en feliciteert me met mijn geslaagde sprong. Dan\nkomt de assistente op me toe lopen en verlost me van de knellende banden.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Zie je wel\u2019, zegt ze. \u2018Ik zei het toch? Meestal gaat het\ngoed.\u2019<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik was het helemaal niet van plan geweest. Sterker nog, toen ik vanochtend na het ontbijt mijn wandelschoenen aantrok en de duinen inliep richting Ballum, was mijn doel het Hagedoornveld geweest. Bruine kiekendieven te over, had Staatsbosbeheer me verzekerd. En inderdaad, zoals bij ons in de streek de rondcirkelende buizerds een alledaags verschijnsel zijn geworden, … Lees “De sprong”<\/span> verder<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5,4],"tags":[],"class_list":["post-2115","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-columns","category-ed-bruinvis"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2115","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2115"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2115\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2116,"href":"https:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2115\/revisions\/2116"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2115"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2115"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2115"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}