Nijmegen aan Zee ondersteunen?
donderdag 05 maart 2009 20:36
Ik ben bezig met het bouwen van kinetische beelden, een relatief oncommerciële tak van artistieke sport. Er zijn nu eenmaal minder mensen die een energiefiets boven hun bank willen hebben hangen dan een schilderij. En verder ben ik altijd bezig met het experiment en het documenteren ervan. Het experiment is voor mij een spel met voor afgesproken materialen. Zoals bijv.15 latten, 20 schroeven en twee mixers, die van alles met elkaar kunnen gaan doen. Resulterend in ’n installatie met deels onverwachte, deels zeer herkenbare bewegingen en gebaren.
Verder ben ik nu uiteraard bezig met Art-Crumbles # 6. Het experimentele Art Event van dit moment! Voor mij een fenomeen, niets te maken met galerie of museum, maar een plek waar ik vrij ben om te maken en te doen wat ik wil. Afgelopen zaterdag was de opening. Het was een waan-zinnige avond.
Het is nog elke zaterdag avond en zondagmiddag in maart te beleven in het voormalige HAN gebouw. De publieksopkomst is al enorm en we zijn pas net begonnen! Echt een aanrader! Voor meer informatie zie www.Art-Crumbles.nl.
Een stuk vormgeving van de Dag van de generaties in het Sonsbeekpark 1998. Daar moest ik de wegbewijzering en de outlook van een fotowedstrijd vormgeven in opdracht van Plaatsmaken in Arnhem. Dit was een opdracht uit mijn grafisch verleden. Ik ben nl in Utrecht op de HKU afgestudeerd als lithografisch schilder. In die tijd merkte een collega kunstenaar terecht op dat mijn zelf in elkaar gelaste drukpers van oude bedden en textielrollen veel boeiender was dan de druksels die ik er mee maakte. Voor mij was dit het moment om mijn HKU tijd achter me te laten en opnieuw te beginnen met de fascinatie die ik al had toen ik 4 jaar oud was. Namelijk: to decompose en recompose.
Ik moet ergens wonen. Maar het landschap hier scheelt wel een hoop. En niet onbelangrijk in dit gedeelte van het land zijn er nog ruime ateliers. Verder woon ik momenteel slechts op een steenworp afstand van de plek waar ik getogen ben.
Mijn partner Meg (Mercx) bewonder ik enerzijds vanwege haar werk en vooral de indringendheid ervan. Anderzijds waardeer haar niet aflatende stroom energie en ideeën; die ze met name inzet voor het initiatief Art-Crumbles : sterker nog geen Meg geen Crumbles.
Ik ben gefascineerd door het werk van Pannemarenko en Rembrandt. Beide onderzoekers, beide zijn hun tijd ver vooruit. Rembrandt is vanuit het beeldende experiment gaan werken, zijn krabbels, etsen en schetsen zijn voor die tijd tssss fenomenaal impressionistisch. Je zag dit soort krabbels pas begin 1900 terug. Hoe hij dat deed!
Pannemarenko die laat in zijn gevisualiseerde gedachten en experimenten magnetisch resonerende schotels opstijgen. En hij vormt bladzijde mathematica en fysica om tot prachtige grafiekbladen. Hij is niet iemand die gewoon maar leuke beeldjes maakt maar een hele eigen theoretische wereld heeft ontwikkeld.
Verder bewonder ik mensen die belangeloze buitengewone maatschappelijke prestaties leveren. Dat is vanuit mijn kijkhoek; de kunstrichting ingekeken Dini Thomsen initiator en grote motor achter Artoll een kunstenaarsinitiatief in de Rheinische Kliniken in Bedburg-Hau.
Met gebruikte materialen; De geschiedenis van het vorige gebruik geeft extra inhoudslagen en de hergebruikte goederen krijgen zo nog een interessante oude dag. Sommige materialen echter zijn zo oud die kunnen meteen met pensioen: lijstje er om heen en hup zo de galerie in.
Ieder moet op zijn eigen manier zijn eigen huis kunnen bouwen. Of te wel maatschappelijk vertaald: wijs plekken aan waar ‘schoonheidscommissies’ geen sturende werking hebben; dan worden die aangewezen plekken misschien wel de nieuwe museumplekken (voorbeeld : Muziekwijk Almere).
Architectuur, zeker wanneer het bewoonbare sculpturen zijn, blijft mij boeien; Ik geef het stokje voor deze rubriek dan ook door aan een architect en de eerste die in mij opkomt, is uiteraard Wim Kol voor mij een intrigerende persoonlijkheid en een boeiende en humoristische verteller.
Rust, ruimte, mezelf en afzondering en de tijd die het mogelijk maakt om ik weet niet wat te doen...
Fris nieuw medium met mogelijkheden die de geijkte media niet hebben: het actieve publiek bepaald de inhoud.
Ik weet liever niet waar ik mee bezig ben. En als technisch persoon schijn ik ook nog enorm talig te zijn. Maar ja talig of tallig. Over die ene l doen we ook niet lullig. Wat dan weer een mooie afronding is van die zin.
Meestal is het uit met de pret als de uitkomst van het verhaal zichtbaar wordt. Dan moet er weer afgewerkt worden. Daar heb ik een ontzettende hekel aan want dat is voor de anderen. Het spel, de strijd, het avontuur, de spanning daar gaat het bij mij om. En als dat over is steek ik het liefst de boel in de fik en begin ik aan iets nieuws. Stel dat mijn huis afbrandt dan zal ik met de verkoolde resten een tekening maken van een nog veel mooier huis. Elk malheur heeft zijn bonheur.
Dan laat ik de hond uit, maar zelfs op het hondenveld laat ik weer sporen achter.
De website van Rob Verwer: www.robverwer.nl
| Volgende > |
|---|
0 Reacties