Nijmegen aan Zee ondersteunen?
vrijdag 17 oktober 2008 06:01
De laatste dagen ben ik lui en doe niet veel. We hebben een hectische tijd achter de rug. Dus concreet... beetje mailen, rekeningen betalen, languit voor de tv, detectives kijken en last but not least lekker (uit) eten en drinken met vrienden. Stilte voor de storm... Want ondertussen loop ik (h)eerlijk) te piekeren over Het Beeld dat mijn collega Rob (Verwer) en ik eind november gaan bouwen met een groep vwo-leerlingen ergens in Nederland. Het Beeld zou stilstaand moeten zweven (mag niet bewegen vanwege de bewegingsmelders, jammer) en zou moeten komen te hangen boven in het nieuw gebouwde atrium van de school. Opgelegd thema: communicatie... mmmm denk ik zwijgend. Voorstel moet volgende week af zijn.
Begin november neem ik deel aan ‘De salon’ in Arti en Amicitiae. Volgende week daardoor een ritje naar Amsterdam. Mijn werk lijkt bijna af maar ik ben zoals gewoonlijk niet helemaal tevreden. Hoogste tijd om de confrontatie, dus mijn atelier weer in te gaan.
Verder zit ik te broeden op een vervolg van de kunstmanifestatie Art-Crumbles.
Editie 6 alweer. Ideeën borrelen, maar of ze de juiste zijn? Wellicht binnenkort een brainstormavondje met mijn collega’s organiseren... Verder... mmmmm.
In de tijd dat ik nog op de academie van Antwerpen zat, volgde ik in de avonduren improvisatielessen aan de mimestudio. Toevallig zocht men daar iemand die hun affiches en brochures wilde ontwerpen. Het was mijn eerste opdracht... ik heb peentjes gezweet. Computers waren er toen niet, dus dat ging met trekpen, de Rotring en plakkerige plaklettertjes.
Als ik aan zee zou wonen, dan zou het leven perfect zijn. Maar de Waal is een vrij aardig substituut. En waarom ik in Nijmegen woon, ach het verhaal van de liefde. Eigenlijk van twee liefdes, de eerste volgde ik vanuit België omdat hij hier ging studeren. De tweede is hier een paar jaar later geboren en nestelt nog steeds thuis. Het voelt nog niet als een tijd om op te breken... maar ik zeg niet dat het een blijvertje blijft. Hoewel dit een aangenaam provinciestadje is met veel groen aan een machtige rivier, mis ik enorm een bruisend cultuurleven. Niets aan artificieel theater, weinig tot niets aan experimentele kunst.
Enerzijds zijn er een aantal jonge kunstenaars om mij heen, mede dankzij Art-Crumbles die mij enorm inspireren... en helaas beperk ik me even:
Ik denk als eerste aan: Evelien Melis, Ton van Rijswijk, en Merel Holleboom, Maaike Vellinga... En vooral ook aan Lobke Burgers die niets voor niets de Alcuinusprijs, aanmoedigingsprijs voor jonge kunstenaars van de stad Nijmegen, heeft gekregen. En terecht. Ik geloof weer helemaal in de commissie cultuurprijzen... 6 november a.s. zeg het voort. Allen werken /zijn / bewegen zich prettig gestoord, absurd, bizar, humoristisch, over de geijkte kunstpaden heen... heerlijk.
Anderzijds zijn er in Nijmegen kunstenaars die mij extra nabij staan: Rob Verwer, Andreas Hetfeld, Geert Schiks... kunstenaars die de discussies over kwaliteit van werk aangaan, opbouwende kritiek niet schuwen, doordouwers en noeste werkers zijn... mooi!
De mens is mijn materiaal bij uitstek.
De te ver doorgevoerde betutteling en vercommercialisering van de maatschappij in het algemeen maar bij kunst en cultuur in het bijzonder. Waarom? Te ver doorgevoerde bureaucratie en commercie dood het vrijdenken en daar wordt ook onze ‘bedrijfs’tak geestelijk arm van. Natuurlijk, commercie is belangrijk, ondernemen is belangrijk, een volk moet vooruit, meer keuzes, meer consumptie, meer winst. Maar ieder zijn ding.
Pfff... Kunstenaar als eigen ondernemer(?!?)
Het bedrijfsmatig nadenken over je beroepspraktijk (?!?)
Het moet niet zotter worden.
Als ik een potentiële groenteboer was, dan was ik echt wel een groenteboer geworden.
Als ik een potentiële subsidieplanschrijver was, dan was ik echt wel een subsidieplanschrijver geworden.
Als ik een potentiële accountant was, dan was ik echt wel...
Juist de oorspronkelijke gedachten, het oorspronkelijke zijn, zou de ruggengraat van een samenleving moeten zijn en niet zoals nu dode materie en consumptie. Het denken, zoeken, filosoferen, creëren zou gestimuleerd en gesteund moeten worden. Het zou gevoed en geprikkeld moeten worden. Want een samenleving zonder eigenwijze koppen, eigenwijze kunst, en eigenzinnige vrijdenkers is als een hof zonder hofnar, als een dorp zonder dorpsgek. Leeg en geestelijk armoedig.
Het dierbaarst in mijn atelier is de immense ruimte, naast de enorme vrijheid die er is. Alles is mogelijk. Of je nu stukken uit muren breekt waar je kunstwerken in hangt, of plafonds aan stoelen monteert en omgekeerd... Erg inspirerend! Logisch dat dit de broedplek van de kunstmanifestatie Art-Crumbles is. Ons gebouw is De Ideale Plek voor absurde installaties, performances, locatietheater, architectonische bouwsels, 3D-animaties en andere speelse experimenten. Helaas hebben we het pand in tijdelijk beheer, dus morgen of vandaag is het afgelopen met de pret.
Maar dat is met de meeste mooie dingen van het leven, toch (lach)?
Het tot stand brengen van netwerken tussen kunstenaars vind ik van onschatbare waarde. Zeker omdat we allemaal einzelgangers zijn. Het is verspilling van tijd om alleen het wagenwiel opnieuw uit te vinden. Uitwisseling van kennis en samenwerking met oudere en jongere kunstenaars uit verschillende disciplines is en blijft inspirerend voor mij. Elkaar opdrachten toeschuiven of tippen brengt ons allemaal verder... dan wanneer ieder solo onderweg gaat naar het grote podium met zijn eigen pakkie-an.
Stiekem zonder het ooit aan iemand noch aan mezelf toe te willen toegeven ben ik vreselijk bijgelovig. Bijvoorbeeld, er is mij twee keer door een vriend gevraagd hem te portretteren net voor zijn dood. Het leek of bij iedere streek van mijn penseel het doek meer leven opzoog en hun dichter bij de dood bracht. Ik durfde de werken niet af te maken. Maar dood zijn ze helaas wel gegaan...
Dan ben ik gestoord genoeg, waar ik dan ook mee bezig ben, altijd in gedachte bij mijn werk te zijn of aanverwante artikelen.
Verder noch hobby’s noch liefhebberijen. En nee, ik spaar helaas ook geen air-miles...
Zou er voor mij dan nog wel een plekje in de hemel zijn: wat denkt u?
De website van Meg Mercx: www.megmercx.nl
| < Vorige |
|---|
0 Reacties