Ondernemen als levenshouding

Geschreven door Hester Macrander zaterdag 10 september 2005 20:57

De wereld van de BVE ken ik eerlijk gezegd niet zo goed. Maar het onderwijs in het algemeen ken ik uiteraard wel, omdat ik daarin zo’n twintig jaar ervaring heb als lijdend voorwerp. Zo voelde ik het helaas vaak letterlijk! Momenteel maak ik het basisonderwijs van nabij mee als moeder van twee kinderen en daar ben ik enthousiast over. Het is dan ook Montessori-onderwijs, met ruimte voor individuele ontwikkeling.

Daar hou ik van. Naar ik heb begrepen is de BVE bij uitstek hèt Walhalla van het zogeheten vraaggestuurde leren, waarin de student centraal staat. De BVE wordt bevolkt door, ik citeer: ‘kritische onderwijsconsumenten, die in de gelegenheid worden gesteld gebruik te maken van een variëteit aan leermiddelen en leerplaatsen, met een grote mate van vrijheid waar en wanneer gestudeerd kan worden, waarbij ze desgewenst een beroep doen op ondersteunende docenten.’

Is dit waar? Deze ronkende tekst staat in mijn reader over de BVE die ik in 2003 moest doornemen ten behoeve van mijn deeltijdstudie 2e graads docent Nederlands, die ik op mijn ouwe dag alsnog ben gaan voltooien. Het klonk mij als muziek in de oren en dus wees ik het management van mijn hogeschool, de HAN, er fijntjes op dat het in de BVE blijkbaar wèl mogelijk is om de deelnemers actief hun eigen leerproces te laten vormgeven.

Ik leed op de HAN namelijk zwaar onder docenten die les na les volpraatten, terwijl ik mijn agenda doorbladerde, uit het raam keek en mijn neus leegvrat. Wat een kwelling! De student als ondernemer, zo wil ik het zien! Ik heb een BVE bezocht en ben erachter gekomen dat bovenstaande tekst nog geen wijdverbreid gangbare praktijk is, maar wel een mooi streven.

Zonder motivatie vanuit de deelnemer begin je niks. Ik ben al twintig jaar docent drama en dat heb ik altijd bewust free-lance uitgeoefend vanuit de vraag van de deelnemers, omdat iets met theater doen met mensen die dat niet willen een drama is. Daarbij werk ik nooit met groepen groter dan zestien personen, omdat ik anders mensen niet individueel kan helpen.

Docent Nederlands ben ik één jaartje geweest op een havo-vwo, maar als creatief mens zijnde kon ik niet gedijen in dit verstikkende systeem van voorgekauwde methodes, strakke eindtermen en verveelde leerlingen. (Zie mijn artikel in Trouw, 22-8-2005) Ik heb ontslag genomen en de directie verteld dat ik free-lance inzetbaar ben voor projecten en workshops.

De docent als ondernemer, zo wil ik het zien! Volgens mij moet het die kant op: rond een vaste kern van management en onderwijsmakelaars worden mensen van buiten ingehuurd op project- en workshopbasis. Zo ontstaat er tevens een permanente wisselwerking tussen beroepspraktijk en onderwijs. Je voorkomt ‘verstening’ van het instituut en ‘verzuring’ van de docenten. Maar het zal nog wel een jaartje of vijftig duren voordat dit erdoor is...

Plaats een reactie