Theo

Geschreven door Cees van der Pluijm maandag 19 september 2005 21:20

Nijmeegse vrienden van mij, een echtpaar van een eind in de tachtig, kochten begin jaren zeventig een schilderwerk in het toenmalige Arnhemse Gemeentemuseum. Gemengde techniek, inkt en acryl op papier;

ik herinner me zulke kunst ook van mijn lagere school: beetje cobra (kinderlijk getekend, maar minder primair van kleur: warmer, duisterder) met invloed van Jung en de zijnen. Kortom, prima passend bij Goed Wonen: betaalbare kunst, beetje figuratief maar toch modern. Het verhaal gaat dat het echtpaar, nadat de keus gemaakt was, werd aangesproken door directeur Pierre Janssen, die niet vroeg wat ze gekocht hadden, maar, met enthousiast gefladder van zijn beweeglijke armen, de sindsdien spreekwoordelijke vraag stelde: “En, wat is er gebeurd?”

Mijn vrienden lijstten het werk in en hingen het op. Theo van der Hoogt heette de maker en volgens een aantekening op de achterkant van het schilderij was zijn adres: “De Wetstraat 9, Arnhem, tel. 425675”. Hoe lang het schilderij in de gunst bleef, weet ik niet, maar het heeft nadien geruime tijd op een vochtige plek gehangen of gestaan. De lijst verkleurde, de spijkers roestten en niemand keek er meer naar. Het verstofte. Totdat mijn wettige echtgenoot en ik begin dit jaar naar Arnhem verhuisden. Het echtpaar haalde het schilderij van zolder en besloot het ons te schenken, inclusief de anekdote over Pierre Janssen. Theo van der Hoogt ging terug naar Arnhem, naar een adres op een steenworp afstand van zowel het Museum voor Moderne Kunst als zijn De Wetstraat.

Naspeuringen naar wie Theo van der Hoogt was, leverden niets op. Google toverde niet één hit te voorschijn, het Museum voor Moderne Kunst kende hem niet, het telefoonboek vermeldde geen Van der Hoogts en ook het Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie in Den Haag weet niets van ene Theo van der Hoogt.

Inmiddels was ik aan het werk gaan hechten, de diepblauwe en warmrode kleuren spraken me zeer aan, ondanks de wat tijdgebonden opvatting van de maker; en de geste van mijn Nijmeegse vrienden gaf een persoonlijk cachet aan het schilderij. Ook had ik er een mooie plaats voor in mijn nieuwe huis, dus er was alle reden de lijstenmaker een passende lijst te laten vervaardigen.

Gisteren kon ik het resultaat bezichtigen. Het zag er stralend en glanzend uit, de kleuren oogden alsof ze net waren opgebracht. Ik was er blij mee en hing het meteen op aan ons gloednieuwe railsysteem. Wat een weelde! Het was het slotstuk van de privé-expositie in onze woonkamer, die langzaam op de dependance van een middelgroot museum begon te lijken. Alleen wist ik nog steeds niet wie Theo van der Hoogt was.

Vanochtend vroeg, iets voor zessen: met donderend geraas komt het schilderij van de muur, een ravage van glassplinters achterlatend, een plint rammend en de lijst geheel ontwrichtend. Het werk zelf is nauwelijks beschadigd, een kleine maar wel zichtbare kras, gemaakt door brekend glas, ontsiert het donkerblauw. Goed herstelbaar waarschijnlijk.

Ons treft geen blaam, de bevestiging van de ophangdraad aan het schilderij zelf heeft losgelaten, niet ons ophangsysteem. De lijstenmaker zegt, na melding een paar uur later, dat hij vandaag het schilderij komt ophalen en zal zorgen dat alles in orde komt.

De gulle gevers laten me weten, als ik hen inlicht over het lot van hun geschenk, dat op uur en minuut van de val hun dierbare zus en schoonzus van 88 overleden is. Het lijkt me toeval.

Wat rest, is een onaangenaam gevoel. Trouwens wel goed dat het ding niet boven ons bed hing. Kan er nog meer naar beneden komen? O ja, het heeft een titel: “er dreigt altijd wel iets! “, bepaald een bemoedigende gedachte en zeer plastisch waargemaakt. Wie denk je wel dat je bent, Theo van der Hoogt? Wie ben je eigenlijk? Kent iemand hem?

Plaats een reactie