Kort Kerstverhaal

Geschreven door Cees van der Pluijm zondag 16 oktober 2005 21:19

Er staan bij Arnhem drie kamelen in de wei. Ik zie ze elke dag vanuit de trein. Ze staan daar maar, ze staan daar maar te staan. Je vraagt je af waar of de herders zijn, de koningen, de ster, het kindje J. Maar niets van die versiering is erbij. Geen engel zingt hier Deo Gratias!

Ik ben er eens een keer op afgegaan, dat leek me een aantrekkelijk idee. Ik wou ze eens van dichtbij gadeslaan. Maar ja, wat neem je voor kamelen mee?

Wat wortelen? Een mandje sappig gras? Een handje zand, wat dadels, vijgenthee?

Het was wel vreemd, ze keken me zo aan. Ze leken niet verbaasd, maar ook niet blij. Gewoon een vreemde man op hun terrein. Ik vond het zot, zes bulten op een rij.

Luchtspiegelingen bij een waterplas?

Net zo absurd, of net zo’n rare waan, als Zeeuwse paarden grazend op de maan. Toch bleef de vraag – ’t ging tussen hen en mij – wie van ons nou de meest misplaatste was…

Er staan bij Arnhem drie kamelen in de wei. Ik zie ze elke dag vanuit de trein, gezapig tussen Gelders stamboekvee. Je waant je éen moment in de woestijn.

Je reist per tweede klasse karavaan. Als stof voor dromen komt dat goed van pas.

Plaats een reactie