Aan het stadje waren door de jaren heen de verschrikkingen van de oorlog voorbijgegaan. Of het nu de Spanjaarden waren, de Fransen of de Duitsers, ze hadden allen het stadje links laten liggen. Blijkbaar was de plaats niet van strategische betekenis en was er dus ook geen reden geweest om er een garnizoen te vestigen of een luchtaanval op uit te voeren. <\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
De bewoners waren er, zo laat zich begrijpen, maar wat blij om want ook zij kenden de verhalen over honger en ellende die oorlogen met zich meebrengen en ook zij zagen de foto\u2019s in de kranten en de beelden op tv van plaatsen op de wereld waar de bewoners het minder goed getroffen hadden dan zij. Ze koesterden hun stadje dan ook met grote liefde, ruimden zwerfvuil op waar het lag, restaureerden geveltjes waar nodig en onderhielden het groen in de parkjes in de weet dat het hun welzijn ten goede kwam en met name ook het welzijn van de toeristen die in toenemende mate hun stadje bezochten. Want in het eeuwenlang door oorlogen geteisterde land werd een bezoek aan het van alle narigheid gespeende stadje als een weldaad ervaren. De plaatselijke detailhandel was deze voorliefde niet ontgaan en zoals het een oplettende middenstand betaamt, was men er in het stadje collectief op ingesprongen door het in het leven roepen van galerietjes en pottenbakkerijen, het organiseren van workshops bloemschikken en papier scheppen en het openen van snuisterijenwinkeltjes waarin blikken molentjes, porseleinen boertjes en boerinnetjes en koperen asbakjes met daarin gegraveerd het silhouet van het stadje, werden aangeboden. De toeristen konden er maar niet genoeg van krijgen dus de zaken liepen als een trein. Ook aan de inwendige mens werd gedacht en in de winkels waaruit voorheen bakkers, slagers en kaasverkopers hun inkomen haalden, verschenen nu koffiecafeetjes, brasserie\u00ebn en pizzeria\u2019s en dat alles in de hoop dat de weergoden het stadje goed gezind bleven want al spoedig bleek hun nering maar al te afhankelijk van mooi en zonnig weer. Zodra zich namelijk maar een wolkje voor de zon vertoonde, sprongen de friet en ijs etende toeristen massaal terug in hun auto\u2019s en stroomde het stadje weer leeg, de exploitanten handenwringend achterlatend.<\/p>\n\n\n\n
Op een zonnige zondagochtend besloot ik het stadje weer eens\ntot doel van een wandeling te maken. Daar was enige twijfel aan voorafgegaan\nwant om er te komen diende ik een lange en stoffige weg te volgen door een\ngebied waar men zich jegens vreemdelingen aanzienlijk minder gastvrij betoonde\ndan in genoemd stadje het geval was. Bankjes of desnoods een muurtje waar de\nvermoeide passant even op kon plaatsnemen om bij te komen van de tocht, ontbraken\ndan ook in het geheel. Want was het immers niet de Lieve Heer in eigen persoon geweest\ndie alle verleidingen in Zijn korte leven op aarde had getrotseerd en zich zonder\nverzuchting naar Zijn wrede einde op de berg Golgotha had begeven? Ledigheid is\ndes duivels oorkussen was dan ook het algemeen aanvaarde motto in deze streek.\nMen diende Zijn Woord tot zich te nemen en een eenmaal ingeslagen weg zonder\nzich neder te zetten of enige jammerklacht te volbrengen.<\/p>\n\n\n\n
Het stadje kwam al in zicht toen opeens een man vanuit het\nstruikgewas tevoorschijn sprong. Met een wapperende zwarte cape en een verschoten\nhalfhoge hoed op het hoofd posteerde hij zich midden op de weg en hief dreigend\nde hand op. Loerend vanonder de rand van zijn hoed keek hij mij aan.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Waarheen voert uw pad, broeder!?\u2019<\/p>\n\n\n\n
Prompt schoot mij de scene uit The Holy Grail <\/em>voor de\ngeest waarin de wachter bij de Brug des Doods Koning Arthur en zijn gevolg de\nweg verspert: what is your name!? What is your quest!?<\/em><\/p>\n\n\n\n Ik wees op de contouren van het stadje in de verte waarvan\nde kerk en de molen al boven de bomen uitstaken. Onmiddellijk trok de man een\nknoestige knuppel onder zijn cape vandaan en zwaaide er toornig mee boven zijn\nhoofd.<\/p>\n\n\n\n \u2018Gij ongelukkige!\u2019 riep hij woest. \u2018Gij tart het noodlot!\nDaarginder heerst Be\u00eblzebub! Hij zal u weten te treffen!\u2019<\/p>\n\n\n\n \u2018Kom, kom, beste man\u2019, zei ik. \u2018Zo\u2019n vaart zal het niet\nlopen. Ik ken de plaats als een allervriendelijkst stadje waar de bewoners\nniets kwaads in de zin hebben. Ik bestel er een kop koffie en neem dan de bus\nweer terug naar waar ik vandaan kom.\u2019<\/p>\n\n\n\n \u2018Nee, broeder!\u2019 gilde de man. \u2019Alles wat daar omgaat is\nbedrog. Het is een poel des verderfs zeg ik u! Ga daar niet door de poort.\nBe\u00eblzebub zal u straffen!\u2019<\/p>\n\n\n\n Ik schudde mijn hoofd, liep met een boog om hem heen en\nvervolgde mijn weg. Achter me stierf langzaam zijn geschreeuw en getier weg.<\/p>\n\n\n\n Na een half uur bereikte ik het stadje. De gracht passerend liep ik onder de poort door de hoofdstraat in. Op hetzelfde moment kwam een bestelbus met hoge snelheid de hoek om. Ik sprong opzij en kwam ruggelings op een stenen trapje terecht dat naar de ingang van een eethuisje leidde. \u2018Wees welkom!\u2019 stond er op een bord voor de deur.\u00a0 Ik krabbelde overeind terwijl de wagen rammelend over de brug zijn weg vervolgde. Voorzichtig tastte ik mijn armen en benen af, alles was nog heel zo te voelen. Maar toen ik rechtop stond merkte ik dat mijn linkerenkel niet meer hetzelfde wilde als ik. Strompelend verliet ik het stadje en ging ik op weg naar de bushalte die ik een paar honderd meter verder wist. Ik was er bijna toen ik de bus door de bocht zag komen. Ik zwaaide in de hoop dat de chauffeur halt zou houden maar hij zag me niet of deed alsof. Dan maar een uur wachten, er zat niets anders op. Voor de zekerheid wierp ik nog even een blik op de dienstregeling en zag tot mijn schrik dat er vanwege de schoolvakantie nieuwe vertrektijden golden. De laatste bus van die middag had mij zojuist gepasseerd.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Aan het stadje waren door de jaren heen de verschrikkingen van de oorlog voorbijgegaan. Of het nu de Spanjaarden waren, de Fransen of de Duitsers, ze hadden allen het stadje links laten liggen. Blijkbaar was de plaats niet van strategische betekenis en was er dus ook geen reden geweest om er een garnizoen te vestigen … Lees “De poort”<\/span> verder<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":3092,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5,4],"tags":[],"class_list":["post-3091","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-columns","category-ed-bruinvis"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3091","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3091"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3091\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3097,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3091\/revisions\/3097"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3092"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3091"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3091"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3091"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}