Het winkeltje stond pal aan de dorpsstraat en zou derhalve\nvoldoende klanten moeten kunnen trekken om een florerende onderneming te kunnen\nzijn, maar dat deed het niet. Integendeel, het leek er eerder op dat het pandje\nalle moeite deed om een zo onopvallend mogelijk bestaan te leiden. Met een\ngrauwe en zielloze uitstraling leek het de behoefte te voelen om in voorbije\ndagen, toen alles nog rustig en beter was, achter te blijven en op een goede\ndag een stille dood te sterven door licht piepend en kreunend in elkaar te\nzakken. De etalageruit was in geen jaren gezeemd en de verf van het houtwerk\nbladderde af terwijl de geveltekst \u2018Lederwaren en schoenherstel\u2019 samen met het\npleisterwerk langzaam maar zeker verstofte en nauwelijks meer leesbaar was.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Op een plank achter de ruit stonden verroeste gereedschappen\nuit vroeger tijden toen schoenlappers ze nog in dagelijks gebruik hadden met\ndaartussenin wat leren klompen en een rijtje uitgezakte rijlaarzen waarin, aan\nde webben te zien, spinnen hun intrek hadden genomen.<\/p>\n\n\n\n
De treurigheid van dit alles dreigde over te slaan op mijn\ngemoed en ik wilde juist mijn weg vervolgen toen mijn oog op het bordje \u2018Open\u2019\nviel dat met een zuignapje aan de binnenzijde van de winkeldeur was bevestigd. Nieuwsgierig\ngeworden duwde ik tegen de klink en tot mijn verrassing gaf de deur mee. Een\nschor winkelbelletje klonk toen ik over de drempel stapte maar verder bleef het\nstil. Binnen rook het naar vochtig behang en schimmelend leer en aan de wanden\nhingen bruin uitgeslagen familiefoto\u2019s uit de tijd dat schoenmakers nog een boterham\nmet beleg verdienden en hun vakmanschap in aanzien stond. Ertussenin hing een\ningelijst certificaat met nauwelijks meer leesbaar een dankbetuiging in\nsierlijke letters uit het begin van de vorige eeuw. Alles met elkaar leek het\nmeer op een primitief museum en ik wilde net de winkel weer verlaten, toen ik een\nstem achter me hoorde.<\/p>\n\n\n\n
\u2018U wenst…?\u2019<\/p>\n\n\n\n
Tussen twee opengeschoven leren gordijnen stond een vrouw\nvan rond de vijftig, geheel in het zwart gekleed. Op haar achterhoofd een\nknotje van samengebonden grijs haar. Ze keek me wat achterdochtig aan, de\nhanden diep in de zakken van haar schort gestoken.<\/p>\n\n\n\n
\u2018O,\u2019 zei ik, \u2018dag mevrouw. Ik had u niet horen aankomen. Ik eh, de sluiting van mijn portemonnee hapert wat, tamelijk irritant, ziet u, en nu dacht ik\u2026\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Lederwaren die tussen de vroege processie van Sint-Cecilia\nen de hoogmis van de heilige Albertusviering ter herstel worden aangeboden,\nkunnen niet door ons in behandeling worden genomen.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Eh, juist\u2019, zei ik. \u2018Groot gelijk. Ik zou er zelf niet\nopgekomen zijn, maar voor je het weet wordt het een rommeltje tussen beide hoogtijdagen\nen dat moeten we niet willen.\u2019<\/p>\n\n\n\n
De vrouw bleef me wantrouwig aankijken.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Laat u die portemonnee eens zien.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ik tastte in mijn achterzak en haalde mijn portemonnee\ntevoorschijn. Ze nam hem van me over en knipte een bureaulamp aan. Na het\ndrukknopje een paar keer open en dicht te hebben geklikt gaf ze hem\nhoofdschuddend weer terug.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Dat wordt een nieuw leertje, meneer, en het vraagt\nbovendien het nodige stikwerk. Dat lukt niet meer voor de eerste gebedsdienst\nop Sint-Agathadag.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik was er al bang voor\u2019, zei ik en stak de portemonnee weer\nin mijn achterzak. \u2018Dan ga ik maar weer.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ze bekeek me even van top tot teen en wierp toen een\nspiedende blik door de etalageruit. Op straat was het stil.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Loopt u maar even achterom\u2019, zei ze toen en hield de\nwinkeldeur voor me open.<\/p>\n\n\n\n
Ik stapte naar buiten waar het inmiddels zacht was gaan\nregenen. Naast de winkel lag een pad dat naar wat schuren achter het pand\nleidde. Daar tussenin een veldje met uit de winter overgebleven kool en\nspruiten. Tussen de plassen door liep ik naar de achterzijde van de winkel. Die\nbleek er echter anders uit te zien dan ik verwachtte. Het was de aanbouw van\neen vroegere boerderij en dateerde ongetwijfeld uit de tijd dat boeren, door\narmoe gedreven, er een nering bij deden om rond te kunnen komen. Was het niet een\nherberg, dan was het wel een kruidenierszaak of een klompenhandel en in dit\ngeval dus blijkbaar een schoenlapperij. Het geheel zag er vervallen uit en\nstond net als de voorgevel aan de straat op omvallen. Een van de deuren stond\nechter op een kier en toen ik de schemerige ruimte binnenstapte en mijn ogen\naan het donker waren gewend, zag ik de vrouw weer. Ze had haar schort afgedaan\nen stond tegen een lage tafel geleund waarop een paar paardendekens lagen. De\nzoom van haar rok had ze tot aan haar knie\u00ebn opgetrokken en haar blote voeten\nstaken in een paar enorme zwarte sloffen die me in de winkelruimte ontgaan\nwaren. Met trage bewegingen knoopte ze haar knot los waarna de lange grijze\nharen in golven over haar schouders vielen. Vervolgens ontdeed ze zich van haar\nvest en schudde die uit. Een doordringende geur van kamfer ontnam me bijna de\nadem. Net toen ze haar rok wilde laten zakken schoot haar kennelijk iets te\nbinnen. Ze wees gebiedend naar de tafel.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Blijf hier wachten\u2019, zei ze met hese stem. \u2018Ik ben zo\nterug.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ze beklom de paar treetjes naar het voorhuis en haastte zich\nnaar de winkelruimte.<\/p>\n\n\n\n
In mijn ogen wrijvend maakte ik van de gelegenheid gebruik\nom de deel te verlaten. Hoestend en over de plassen springend holde ik naar de\nstraat en wierp een laatste blik op de voorgevel. Het bordje \u2018Open\u2019 aan de\nwinkeldeur was omgedraaid en liet in dikke rode letters \u2018Gesloten\u2019 lezen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het winkeltje stond pal aan de dorpsstraat en zou derhalve voldoende klanten moeten kunnen trekken om een florerende onderneming te kunnen zijn, maar dat deed het niet. Integendeel, het leek er eerder op dat het pandje alle moeite deed om een zo onopvallend mogelijk bestaan te leiden. Met een grauwe en zielloze uitstraling leek het … Lees “Ontmoetingen: Lederwaren en schoenherstel”<\/span> verder<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":2894,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5,4],"tags":[],"class_list":["post-2893","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-columns","category-ed-bruinvis"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2893","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2893"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2893\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2895,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2893\/revisions\/2895"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2894"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2893"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2893"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2893"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}