Eerst even voor de niet-Amelanders onder ons \u2013 waartoe ik\nzelf natuurlijk ook behoor \u2013 het is: h\u00e9t Oerd en d\u00e9 Hon. Beide natuurgebieden\nliggen aan de oostkant van Ameland en lopen in elkaar over, waarbij de Hon het\nmeest oostelijke en dus jongste deel van het eiland is. Want, zoals bekend,\nonze Waddeneilanden brokkelen voornamelijk aan de westzijde af en groeien aan\nde oostzijde aan. <\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Dit \u2018wandelen\u2019 heeft al menig dorp het voortbestaan gekost.\nVissers en boeren die zich achter de duinen veilig waanden, zagen hun optrekjes\nbij iedere westerstorm dichter naar de zee toe schuiven. Zo zijn Sier op\nAmeland en Westerburen op Schiermonnikoog voortijdig aan hun eind gekomen.\nSoms, bij extreem laag tij, rijzen de resten van deze dorpjes nog wel eens\nboven het modderige zand uit en zijn ze, voor de duur van slechts enkele uren,\nde stille getuigen van het aloude adagium \u2018de zee geeft, de zee neemt\u2019.<\/p>\n\n\n\n
Zowel het Oerd als de Hon kenmerken zich door groepjes\nduinen, afgewisseld met zandvlaktes en rietmoerassen. Tussen duindoorns en\nkruipwilgen door hebben zich nauwe maar soms verraderlijk diepe slenken een weg\ngebaand door het venige zand. Bij opkomend tij vullen ze zich snel en\nonhoorbaar tot de rand toe met binnenstromend brak water. Het vergt dus enige\nvoorbereiding om het gebied te betreden, waarbij het controleren van de\ngetijtafels een van de belangrijkste handelingen is. <\/p>\n\n\n\n
Hiervan werd ik me pijnlijk bewust toen ik tijdens een\nverblijf op het eiland onlangs, een smal pad door het Oerd volgde en op de\nmeest oostelijke zandplaat van de Hon uitkwam. Er lagen daar zoveel schelpen\ndat het niet anders kon dan dat de vlakte bij vloed onder water verdwijnt. En\nzo te zien aan het meegevoerde wrakhout dat in een vredig oktoberzonnetje te\ndrogen lag, zou dat ook met de nodige kracht kunnen gebeuren.<\/p>\n\n\n\n
Omdat de wind tijdens mijn wandeling steeds meer aanwakkerde\nwaardoor bij vloed het zeewater nog eens extra opgestuwd zou worden, besloot ik\nhet er niet op aan te laten komen en terug te keren naar het hoger gelegen deel\nvan het terrein. Tussen helmduintjes en zeedistels door zocht ik me een weg\nnaar de zeereep, de duinenrij die het dichtst bij het strand ligt. Daar zou ik\nzeker veilig zijn wanneer de vloed kwam opzetten. Na een uur lopen kwam een\nduinopgang in zicht terwijl op het strand voor me de zwinnen, de stroken\nlaaggelegen strand, zich langzaam maar zeker al met water vulden.<\/p>\n\n\n\n
Het was bij die duinopgang dat ik hem tegenkwam. Terwijl ik nog\nwat foto\u2019s maakte van de branding, kwam hij het duin af, een man van een jaar\nof veertig, vijftig. Hij droeg een petje tegen de zon en een rugzak waar hij zo\nmee zeulde dat het leek of het ding vol stenen zat. Hij bleef even naar me staan\nkijken terwijl ik mijn camera opborg.<\/p>\n\n\n\n
Ik begon een praatje en wees hem op de strandlopertjes die zo\ngrappig langs het water hollen op zoek naar aangespoelde krabbetjes en zout\nwater wormpjes. Hij keek er even naar en vertelde dat hij het plan had opgevat\nom op deze winderige, maar mooie oktoberochtend de oostkant van het eiland te\nronden. Dat leek hem nu eens een mooie tocht: langs het Noordzeestrand naar de\noostpunt en aan de kant van de Waddenzee weer terug. Ik keek vreemd op van zijn\nplan en vroeg hem of hij Amelander was. Dat niet, zei hij, maar hij kwam er wel\ngraag. Ik legde hem uit dat aan de Waddenkant strand noch pad is en dat de\nslenken bij vloed vanuit de Waddenzee zo snel vollopen, dat je na een half uur\nal niet meer ziet waar die geulen precies liggen, laat staan dat je er doorheen\nkunt.<\/p>\n\n\n\n
Hij knikte. Maar, zei hij, hij had op een bordje bij een van\nde strandpaviljoens gelezen dat het pas over een paar uur hoog water was, dus\nhij had nog wel even de tijd. Ik schrok. De man kende blijkbaar het verschil\nniet tussen vloed en hoog water. Als niet-eilandbewoner probeerde ik hem\nduidelijk te maken dat hij aan een gevaarlijke onderneming begon. Hij knikte\nweer, maar mijn waarschuwing leek niet echt tot hem door te dringen. Hij moest\ner nodig even uit, zei hij. Even weg uit het vakantiehuisje, een frisse neus\nhalen, even de zeewind om zijn oren voelen. En waarom? <\/p>\n\n\n\n
Hij keek me opeens met een woedende blik aan. Waarom? Ik\nwist zo gauw niet te antwoorden en schokte wat met mijn schouders. Zijn antwoord\nkwam eruit als een vloek: omdat ik vandaag op de kop af negentien jaar getrouwd\nben, meneer, daarom! Negentien jaar getrouwd met dezelfde vrouw! En al\nnegentien jaar kletst ze je de oren van de kop! Tot gek wordens toe! Behalve\nvandaag dan, want vandaag, op deze mooie feestelijke dag, zou hij het er eens\ngoed van nemen. Maar dan wel in zijn eentje. Bij wijze van groet tikte hij even\ntegen zijn pet en beende toen naar de vloedlijn waarbij hij boos over ieder\nuitlopend golfje heen stampte. De rugzak schokte er telkens even bij op en\nneer. Ik keek hem na terwijl hij langzaam in de verte verdween.<\/p>\n\n\n\n
Toen ik laat in de middag terugkeerde in het hotel, was de\nvermissing van een man op het eiland het gesprek van de dag. Vanaf het\nboorplatform, dat vreselijke gewrocht van de NAM net buiten de kust van Ameland\nter hoogte van de Hon, had de uitkijk een man met een rugzak in oostelijke\nrichting zien lopen. En omdat de wind snel in kracht toenam had hij het niet\nvertrouwd en de kustwacht ingeseind. Die had een jeep van de reddingsdienst op\npad gestuurd, maar de wagen had de oostpunt van het eiland vanwege het\nopkomende water niet meer kunnen bereiken. Een daarna gealarmeerde helikopter\nhad het hele terrein afgespeurd maar geen spoor van hem gevonden.<\/p>\n\n\n\n
Ik realiseerde me dat de vermiste man degene moest zijn die\nik op het strand ontmoet had. En bovendien zou ik waarschijnlijk de laatste\nzijn geweest die hem gesproken had. Ik liep naar de balie en vroeg de\nreceptioniste om het nummer van de kustwacht en de sleutel van mijn kamer. Met\nmijn jas en schoenen nog aan ging ik op bed liggen. De telefoon naast me op het\nkussen. In gedachten zag ik de man weer lopen langs de vloedlijn. Dat rare\npetje scheef op zijn hoofd en krom gebogen onder het gewicht van zijn rugzak.\nAlsof het ding vol zat met stenen. Maar wie gaat er nou wandelen met een rugzak\nvol stenen ..? Opeens zag ik zijn gezicht weer voor me met die vreemde afwezige\nblik in zijn ogen. En ik hoorde zijn stem weer die nu van heel dichtbij leek te\nkomen: ze kletst je de oren van de kop, man! De godganse dag! Om gek van te\nworden!<\/p>\n\n\n\n
Ik stond op en verfrommelde het briefje met het telefoonnummer\nvan de kustwacht. Toen schonk ik mezelf een whisky in uit de minibar en liep\nermee naar het raam dat uitzicht bood op de zee waar de inmiddels aangewakkerde\nstorm de branding het strand op joeg. Ik hief het glas op in de richting van de\nnaderende onweerswolken en toastte op de man die er niet meer was.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Eerst even voor de niet-Amelanders onder ons \u2013 waartoe ik zelf natuurlijk ook behoor \u2013 het is: h\u00e9t Oerd en d\u00e9 Hon. Beide natuurgebieden liggen aan de oostkant van Ameland en lopen in elkaar over, waarbij de Hon het meest oostelijke en dus jongste deel van het eiland is. Want, zoals bekend, onze Waddeneilanden brokkelen … Lees “Man vermist”<\/span> verder<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5,4],"tags":[],"class_list":["post-2156","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-columns","category-ed-bruinvis"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2156","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2156"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2156\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2157,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2156\/revisions\/2157"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2156"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2156"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2156"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}