Ik had haar niet meteen herkend. Dat kwam door die vuurrood\ngestifte lippen. Die eisten alle aandacht op. Pas toen die lippen zich\nsamentrokken tot een pruilend kersenmondje, begreep ik dat er iets mis was.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Je ziet me hier niet eens zitten\u2019, zei dat mondje met een\nsip stemmetje in mijn richting.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Ik duwde de lamp iets scheef zodat het licht wat beter op\nhaar gezicht viel.<\/p>\n\n\n\n
\u2018O, Evelien, ben jij het! Sorry, je zit in de schemer en ik\nwas gefascineerd door die vuurrode lippen. Ze staan je goed!\u2019<\/p>\n\n\n\n
Het mondje ontspande en vormde zich om tot een vage\nglimlach.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Alleen maken ze je gezicht wat bleker dan normaal\u2019, voegde\nik er aan toe.<\/p>\n\n\n\n
Het mondje trok zich onmiddellijk weer samen.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Het is anders wel in, hoor, zo rood!\u2019<\/p>\n\n\n\n
Haar stem had prompt weer die klagende toon gekregen die ik\nnog zo goed van haar kende. Altijd oppassen met Evelien, ging het door me heen.\nJe wist het nooit met haar. Beter eerst polsen hoe de vlag erbij hangt, dan pas\niets persoonlijks tegen haar zeggen. Ik had het me al lang geleden voorgenomen,\nmaar ik zag haar te weinig om het te kunnen onthouden. Evelien was een vrouw\ndie van het ene moment op het andere van stemming kon veranderen. E\u00e9n verkeerde\nopmerking en ze kon in huilen uitbarsten. Maar terwijl je zelf zat bij te komen\nvan de schrik, barstte zij alweer in lachen uit om iets wat haar plotseling\ninviel.<\/p>\n\n\n\n
Ook nu weer keek ze me aan met een gezicht waar het alle\nkanten mee uit kon. Zolang haar buien niet extreem werden, viel er goed met\nhaar te leven, kon je zelfs enorm met haar lachen en was ze in voor allerlei\nspontane avontuurtjes. Zomaar een kano huren en de rivier af peddelen of in het\ndonker door het bos zwerven. Niets was haar dan te dol en ze was nergens bang\nvoor. Maar zodra ze iets ingrijpends deed met haar uiterlijk, was het uitkijken\ngeblazen. Een tijdlang had ze zich opgemaakt met inktzwarte oogschaduw waardoor\nze eruit zag als iemand die net uit het graf was opgestaan. Maar \u00e9\u00e9n verkeerde\nopmerking daarover en je serviesgoed ging aan scherven. Toen die periode\nvoorbij was en ze alles weer in normale proporties leek te zien, knipte ze opeens\nal haar krullen af en leek ze nog het meest op de ge\u00ebxalteerde Mia Farrow in\nRosemary\u2019s Baby. Je wist het nooit van tevoren. Zij zelf waarschijnlijk ook\nniet. En telkens weer was het schrikken.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ga je nog iets doen vanavond?\u2019, vroeg ik.<\/p>\n\n\n\n
Ze haalde haar schouders op.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Als jij iets weet.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Iets neutraals voorstellen leek me het beste.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Er draait een mooie natuurfilm in het Filmhuis.\u2019<\/p>\n\n\n\n
De lippen weken uiteen en de punt van een tong kwam\ntevoorschijn.<\/p>\n\n\n\n
\u2018H\u00e8, bah, een natuurfilm. Weet je niets beters?!\u2019<\/p>\n\n\n\n
Daar gaan we weer, dacht ik. Voor je het weet heb je ruzie\nover het milieu. Zal niet de eerste keer zijn. Maar voorzichtig tussen de\nklippen door blijven zeilen. Als ze maar niet over vrijen begint, want ik herinnerde\nme haar eigenaardige voorkeur voor donkere stegen en portieken.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik wil vrijen\u2019, zei ze en de lippen tuitten zich tot een\nzoen op afstand.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Eh, wanneer?\u2019, vroeg ik.<\/p>\n\n\n\n
Natuurlijk was die vraag dodelijk.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Dan niet\u2019, zei ze en de lippen versmalden zich tot twee\nvurige lijntjes.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Sorry, Evelien, een andere keer misschien.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Zelf weten\u2019, zei ze. Ze zoog haar lippen naar binnen en\nplotseling was haar gezicht een en al bleekheid. Toen stond ze met een ruk op\nen stampte op haar half hoge hakken naar de uitgang. Terwijl ze de deur openrukte\nhoorde ik haar al in huilen uitbarsten. Met een klap sloeg ze de deur achter\nzich dicht zodat de ruiten rinkelden. Ik sprong op, maar voor ik goed en wel\nbuiten was hoorde ik haar gierende uithalen al in de verte wegsterven.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik had haar niet meteen herkend. Dat kwam door die vuurrood gestifte lippen. Die eisten alle aandacht op. Pas toen die lippen zich samentrokken tot een pruilend kersenmondje, begreep ik dat er iets mis was. \u2018Je ziet me hier niet eens zitten\u2019, zei dat mondje met een sip stemmetje in mijn richting.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5,4],"tags":[],"class_list":["post-2126","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-columns","category-ed-bruinvis"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2126","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2126"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2126\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2127,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2126\/revisions\/2127"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2126"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2126"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2126"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}