De schuifdeuren openden zich en de man stapte de coup\u00e9\nbinnen alsof hij voor het eerst van zijn leven het toneel betrad. Achter hem\nsloten de coulissen zich sissend. Hij keek even verschrikt om. Terug kan niet\nmeer, zag je hem denken. Toen vermande hij zich en liep verder het gangpad in.\nZijn blik bleef rusten op de lege bank tegenover mij.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Is die plaats nog vrij, meneer?\u2019<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
\u2018Zeker\u2019, knikte ik.<\/p>\n\n\n\n
Hij schoof zijn weekendtas onder de bank en nam plaats. De\ntrein zette zich in beweging. Langzaam schoven de perrongebouwtjes en bankjes\nmet wachtende passagiers uit beeld. Met verbaasde blik zag hij het aan. Alsof\nhet uitzicht in beweging kwam en niet de trein.<\/p>\n\n\n\n
Opeens klonk het gekef van een hondje. Gejaagd woelde hij in\nzijn binnenzak en trok er een wit mobieltje uit. Er zaten glimmende sterretjes\nop geplakt en er hing zo\u2019n lang snoer aan dat het even duurde voor hij alles in\ngereedheid had om de oproep te beantwoorden. Met het luidsprekertje in zijn oor\ngefrommeld drukte hij het gekef uit.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Met Ben spreek je. Ja, ik zit in de trein. Vijf minuten of\nzo al. Dus nu nog drie en een half uur. Minus die vijf minuten dan. Waar? Dat\nweet ik niet, even kijken\u2026\u2019<\/p>\n\n\n\n
Met zijn vrije hand trok hij een computeruitdraai uit zijn\nzak waarop in grote letters het logo van de vervoersmaatschappij stond.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Utrecht. Ik moet overstappen in Utrecht staat hier. Perron\nnegen om kwart over elf. En dan moet ik naar perron achttien. Achttien, ja. Dat\nstaat hier tenminste. Wat? Dat weet ik niet. Maar ik bel je wel als ik weer in\nde volgende trein zit, goed?\u2019<\/p>\n\n\n\n
Hij trok het luidsprekertje weer uit zijn oor, wond het\nsnoer om het apparaatje heen en liet het in zijn binnenzak glijden.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ik ga naar Belgi\u00eb\u2019, zei hij mij plotseling aankijkend.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Zo\u2019, zei ik, \u2018dat is niet mis.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Drie en een half uur reizen.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ja\u2019, zei ik. \u2018Ik meende zoiets al te horen.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Hij tuurde even op zijn horloge.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Minus twaalf minuten dan.\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ik vroeg me af of ik er goed aan deed om het gesprek voort\nte zetten. Het zou oeverloos kunnen worden. Ik knikte hem toe en verdiepte me\nin het uitzicht. De auto\u2019s op de snelweg evenwijdig aan het spoor reden allemaal\nnet iets langzamer dan de trein. Telkens schoof er weer een automobilist naar\nachteren die in het voorbijgaan van de trein even opzij keek. Alsof er een\nwedstrijd gereden werd die ze gedoemd waren te verliezen hoeveel gas ze ook\nzouden geven. Harder dan de file waarin ze zaten konden ze immers niet. Alleen\neen rood sein langs het spoor zou de uitslag nog in hun voordeel kunnen doen\nomslaan.<\/p>\n\n\n\n
Het gekraak van de intercom kondigde een mededeling aan: station\nUtrecht kwam in zicht. De man tegenover me keek weer op zijn horloge. Hij knikte\nlangzaam en richtte zich weer tot mij.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Nog drie uur en acht minuten en dan ben ik in Belgi\u00eb. Ik\nheb daar een afspraak. Met een vriendin. We hebben twee nachten in een hotel\ngeboekt. Ik betaal de eerste nacht en zij de tweede. Samen alles delen, hebben\nwe afgesproken, Daar houd ik van, van alles samen delen. U ook?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ja\u2019, zei ik. \u2018Er zou meer moeten worden gedeeld in deze\nwereld.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018En tussendoor gaan we samen stappen. Ik heb tweehonderd\neuro bij me. Dat moet genoeg zijn, denkt u ook niet?\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ik haalde mijn schouders op.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Dat hangt ervan af hoe duur het hotel is en hoe lang u gaat\nstappen.\u2019<\/p>\n\n\n\n
De man schrok even. Op die manier had hij het blijkbaar nog\nniet bekeken. Maar net toen hij wilde antwoorden, klonk de intercom-stem weer.\nNiet alleen konden we elk ogenblik het station van Utrecht binnenrijden, zo\nwerd ons meegedeeld, maar er volgde een reeks overstaprichtingen, sporen en\ntreintijden die me deed duizelen. De man tegenover me echter volgde de\ninformatie met een scheefgehouden hoofd terwijl hij een wijsvinger op zijn\ncomputerprint gedrukt hield. Toen er alleen nog een mechanische klik klonk van\nde intercom die werd uitgeschakeld, bleef hij nog een tijdje naar de luidspreker\nin het plafond staren. Daarna wendde hij zich met een lichte paniek in zijn\nstem weer tot mij.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Belgi\u00eb heeft ze er niet bij gezegd!\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Nee\u2019, probeerde ik hem gerust te stellen, \u2018dat doen ze\nnooit. Ze noemen niet de eindbestemming maar alleen de richting. U zult wel moeten\ndoorreizen in de richting van Bergen op Zoom.\u2019<\/p>\n\n\n\n
De man liet de informatie op zich inwerken. Zoekend gingen\nzijn ogen weer over het formulier.<\/p>\n\n\n\n
\u2018En dan moet ik naar spoor achttien. Dat klinkt wel erg ver\nweg, vindt u ook niet?\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ik knikte.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Spoor achttien is het meest westelijke spoor. U neemt zo\nmeteen op het perron de roltrap omhoog en eenmaal boven staan er borden met de\nperronnummers. Bij spoor achttien gaat u met de roltrap weer naar beneden. Heel\nmakkelijk allemaal eigenlijk.\u2019<\/p>\n\n\n\n
De man was er zichtbaar niet gerust op. Toen de trein vaart\nminderde trok hij zijn weekendtas tevoorschijn en spoedde zich als eerste naar\nhet balkon.<\/p>\n\n\n\n
Even later zag ik hem voor me uitlopen op het perron.\nPlotseling hield hij de pas in en stapte op een paar donkergekleurde mannen af\ndie in felgekleurde hesjes met bezems in de weer waren. Ik volgde de rij mensen\nvoor me de roltrap op. Halverwege keek ik nog even om. Ik had verwacht hem\nachter mij naar boven te zien komen op weg naar zijn aansluitende trein. Maar\nhij stond nog steeds beneden tegenover het tweetal. Zijn computeruitdraai hield\nhij beurtelings op leesafstand voor de een en voor de ander. Maar de beide\nmannen probeerden hem glimlachend en met verontschuldigende handgebaren duidelijk\nte maken dat ze hem niet verstonden.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De schuifdeuren openden zich en de man stapte de coup\u00e9 binnen alsof hij voor het eerst van zijn leven het toneel betrad. Achter hem sloten de coulissen zich sissend. Hij keek even verschrikt om. Terug kan niet meer, zag je hem denken. Toen vermande hij zich en liep verder het gangpad in. Zijn blik bleef … Lees “Belgi\u00eb”<\/span> verder<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5,4],"tags":[],"class_list":["post-2074","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-columns","category-ed-bruinvis"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2074","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2074"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2074\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2078,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2074\/revisions\/2078"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2074"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2074"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2074"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}