\u2018Ik ga weg\u2019, had mijn moeder gezegd. Ze hield niet van half werk en was met deze boodschap iedereen in het verzorgingstehuis afgegaan. Haar medebewoners hadden het er benauwd van gekregen. Maar ma hield woord. Zesennegentig jaar en acht maanden werd ze. De laatste dag van haar leven bracht ze achteroverliggend in de kussens door. Ik zat naast haar aan het bed.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Als ik gecremeerd word, jongen, dan wil ik er geen poespas\nomheen, want daar houd ik niet van.\u2019<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
\u2018Ik ook niet, moeder\u2019, had ik geantwoord en ik moest denken\naan die zanger wiens kist vijftien jaar geleden op de middenstip van een groot\nvoetbalstadion tentoongesteld werd. De man had een vermogen verdiend met het\nzingen van huilerige liedjes en was ten onder gegaan aan overmatig\nalcoholgebruik. Vijftigduizend fans kweelden die dag op de tribune mee met zijn\nlevensliedjes die uit de speakers schalden en zes miljoen tv-kijkers in\nNederland en Vlaanderen genoten er thuis van. Niets zo fijn als massaal samen\nhuilen. Sport en politiek gaan niet samen, is steevast het antwoord van de voetbalbond\nwanneer een speler bezwaar maakt tegen deelname aan een ceremonie in een\ndictatoriaal geregeerd land. Dood en sport gaan sinds die kist op de middenstip\nhand in hand kameraden.<\/p>\n\n\n\n
Een deel van zijn as werd een jaar later met vuurpijlen vanaf\nhet strand de lucht ingeschoten. De zanger had het zo gewild was het excuus van\nde gemeente Hoek van Holland. Wij mochten vroeger nog geen rotje afsteken, laat\nstaan een vuurpijl. Veel te gevaarlijk, vond mijn moeder, en slecht voor het milieu.<\/p>\n\n\n\n
De crematie van ma verliep gelijk haar wens op ingetogen\nwijze. Een paar bloemstukken op en naast de kist en een dozijn familieleden en\nbelangstellenden. \u2018Zesennegentig, een mooie leeftijd\u2019, was die ochtend een veel\ngehoorde uitspraak. Of mijn moeder er ook zo over dacht, weet ik niet.\nMisschien had ze de honderd wel willen halen, maar haar broos geworden lijf vond\nhet welletjes zo.<\/p>\n\n\n\n
In de week na de crematie van mijn moeder bezoek ik voor de\nlaatste keer haar inmiddels leeggehaalde appartement. Ik neem afscheid van de\nleden van haar sjoelclubje en van de vrijwilligers die ik tijdens de vele\nbezoeken beter heb leren kennen. Daarna loop ik door het park terug naar het station.<\/p>\n\n\n\n
Halverwege zie ik iemand op een bankje zitten. Het is een\nvrouw op leeftijd. Ze lijkt in niets op mijn moeder, maar als ik naderbij kom zie\nik dat het toch mijn moeder is. Ze heeft een witte zomerbroek aan en die\nloshangende blouse met blauwe en roze bloemmotieven die ze vroeger veel droeg\nals het buiten zo warm was. Haar zonnebril heeft ze op haar bovenbeen geklemd.\nMet haar handen in haar schoot en haar ogen gesloten leunt ze achterover en\ngeniet zichtbaar van de vroege zomerzon. Het is doodstil. Alleen ruist af en toe\nhet riet in de beek voor haar wanneer er een zacht briesje doorheen ademt. Aan\nde overzijde van de beek strekt zich een glooiend landschap uit met hier en\ndaar groepjes eiken. Een Engels aandoend landschap.<\/p>\n\n\n\n
Bij het bankje aangekomen houd ik stil. Ik kijk naar haar\nzoals ze daar rustig en ontspannen zit. Zo ken ik haar helemaal niet, haar\nleven was een en al drukte. Voor haar drie kinderen had ze weinig tijd. Of nam\nze niet de tijd, zouden we tegenwoordig zeggen. Terwijl ik daar toch doodstil sta,\nopent ze haar ogen en kijkt ze me met een vage blik aan.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Zo, jongen, ben je daar? Ga je naar je werk?\u2019<\/p>\n\n\n\n
Ik weet zo gauw niets te zeggen en mijn keel zit\ndichtgeschroefd. Ik knik alleen even.\n\n\u2018Ga dan maar gauw\u2019, zegt ze terwijl ze haar ogen weer sluit, \u2018anders mis\nje je trein.\u2019\n\n\n\n<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u2018Ik ga weg\u2019, had mijn moeder gezegd. Ze hield niet van half werk en was met deze boodschap iedereen in het verzorgingstehuis afgegaan. Haar medebewoners hadden het er benauwd van gekregen. Maar ma hield woord. Zesennegentig jaar en acht maanden werd ze. De laatste dag van haar leven bracht ze achteroverliggend in de kussens door. … Lees “Ma (2)”<\/span> verder<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":1569,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5,4],"tags":[],"class_list":["post-1568","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-columns","category-ed-bruinvis"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1568","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1568"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1568\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1571,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1568\/revisions\/1571"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1569"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1568"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1568"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.kunstencultuurkaart.nl\/arnhem\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1568"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}