Een lantarenpaal als bedevaartsoord

Geschreven door Martin Pieterse donderdag 16 september 2010 07:38

Laatst reed ik er weer met de bus langs: langs die verkeersbordenpaal versierd met bloemen, bij een bushalte net ten zuiden van de Nelson Mandelabrug. Er zit sinds kort ook een klein metalen bordje aan, zag ik. Op het bordje staan ongetwijfeld lieve en treurige woorden voor het meisje dat hier afgelopen zomer werd aangereden. Ze was in een ondoordacht moment vanachter een stilstaande bus de busbaan opgelopen, en werd gegrepen door een trolley die de andere kant opging. Ze was op slag dood, stond er in de krant.

Ik durf niet op het bordje te kijken, om te zien wat er op staat. Ik vind die telkens ververste bloemen al zo erg. Het is een zichtbaar teken dat er ergens een groep familieleden en vrienden is, die keer op keer naar deze bushalte komt om aan het dode meisje te denken. Onpeilbaar, ontroostbaar verdriet. Een wond die telkenmale wordt opengehaald, zolang er mensen zijn die zich dit meisje en deze vreselijke plek herinneren.

De steen bovenop de Huissensedijk heb ik ook nooit bekeken. Op deze plek werd een meisje zo ernstig aangereden, dat het later in het ziekenhuis stierf. Ze was aan het sleeën, van de besneeuwde dijk af, toen het ongeluk gebeurde. Naar ik begrepen heb, had het allemaal niet zo hoeven aflopen. Dat maakt het allemaal nog ondraaglijker. De herdenkingssteen ligt er minstens tien jaar. Ik wil niet zien wat er op de steen staat. Ik weet niet eens of er iets op staat. Ik wil het niet weten.

Een jaar of tien geleden reden twee jongens op een scooter ergens tegenaan, bij de Meubelboulevard in Arnhem Zuid. De details van het ongeluk zijn me niet bekend, behalve dat één van de jongens overleed, in de buurt van een lantarenpaal. Die lantarenpaal werd kort na het ongeluk een bedevaartsoord voor zijn vrienden en vriendinnen. Ik fietste er toevallig langs, toen ze er hun eerste ‘herdenkingsdienst’ hielden. Er werden bloemen, kaarsen, gedichten en knuffelbeertjes neergelegd op het witte grind, dat ze rondom de paal hadden gestrooid. Dit werd voor deze jonge mensen een heilige plek, een plek die voor altijd herinnerde aan hun te vroeg gestorven vriend.

In de jaren erna werd de ceremonie enige malen herhaald, rond de verjaardag van het ongeluk. Dan lagen er weer nieuwe bloemen, kaarsen en knuffels, en zag ik in mijn fantasie de vriendenkring hand in hand treuren. In de loop der jaren werd het aantal kaarsen en bloemen steeds kleiner, om uiteindelijk helemaal op te houden. De witte steentjes raakten overwoekerd, de heilige plek groeide dicht. Tegenwoordig kost het moeite om de bijzondere lantarenpaal te herkennen.

Ongetwijfeld zullen de vrienden van toen zich hun dode makker herinneren. Ze komen niet meer naar de lantarenpaal bij de Meubelboulevard, maar ze denken aan hem, af en toe. Ze zijn tien jaar ouder, hebben inmiddels een gezin en kinderen, een baan en een hypotheek. Misschien wonen ze wel aan de andere kant van het land, en zijn ze elkaar al jaren uit het oog verloren. Er zijn andere prioriteiten. De doden zijn stil blijven staan, voor altijd. De levenden leven verder. Ze moeten. Het is niet anders. Ach ja.

Plaats een reactie