Neem de vuvuzela alsjeblieft serieus

Geschreven door Martin Pieterse donderdag 17 juni 2010 14:11

Het wereldkampioenschap voetballen in Zuid-Afrika heeft in Nederland een ongekende muzikale revolutie teweeg gebracht. Binnen korte tijd hebben tienduizenden, veelal jonge Nederlanders, de beschikking gekregen over een vuvuzela. En ze blazen erop. Uit elke woonwijk, op elk schoolplein, te pas en te onpas klinkt het inmiddels herkenbare signaal.

Velen klagen over het hinderlijke geluid van de plastic supporterstoeter, maar het is wel degelijk een instrument. Het is een simpele trompet waarop, zo verzekerde mij een kenner, behalve die ene langgerekte toon, ook andere tonen geblazen kunnen worden, als op elke ventielloze trompet. Gewoon met je lippen tegen elkaar in het mondstuk blazen, en je hebt een oorverdovend geluid.

‘Embouchure’ heet dat in muziektermen. Embouchure moet je leren, zeggen de experts. Het schijnt best moeilijk te zijn. Niet voor tienduizenden jonge Nederlanders, die spontaan en enthousiast aan de slag gaan met het blaasinstrument dat ze gratis in de supermarkt en bij het postagentschap hebben gekregen. Kijken hoe je vriendjes het doen, en spelen maar. Instant plezier.

Dat plezier is des te opmerkelijker, omdat harmonie- en fanfareorkesten in Nederland steen en been klagen dat ze de jonge generaties niet meer bereiken.

Hele orkesten moeten worden opgedoekt, omdat kinderen niet meer bereid zijn om urenlang in een kale gymzaal vervelende riedeltjes te oefenen, om met een apenpakkie aan over straat te marcheren, en op oersaaie concoursen oersaaie medleys van filmmuziek te spelen, van films die hun opa’s en oma’s nog in de bioscoop hebben gezien, alles ter meerdere eer en glorie van het bestuur van de muziekvereniging. Blûûûh! Inderdaad.

Nee: dan de vuvuzela! Blazen maar, en je hebt meteen impact. In Zuid-Afrika wordt het instrument ritmisch aangeblazen, met een zekere modulatie. Met een vuvu maak je oermuziek, waarop je kunt dansen, waardoor je je spontaan lekker gaat voelen. Muziek maken is leuk met de vuvuzela.

Zou het niet slim zijn als muziekverenigingen in Nederland de uitdaging oppakken, en de vuvuzela als serieus instrument in de armen sluiten? Je kunt er oertonen op spelen, de klank moduleren, er iets interessants mee doen.

Zet er een swingende ritmesectie achter, desnoods bestaande uit jongens en meisjes die op plastic emmers trommelen, en je hebt hartstikke leuke straatmuziek die swingt en het plezier terugbrengt in de blaasmuziek. Te oordelen naar het getoeter dat tijdens de WK boven Nederland opzwelt, is er bij de jeugd meer dan voldoende animo.

Kom op, bazen van de harmonie- en fanfareorkesten: steek jezelf wat gepeperde bobotie in je je-weet-wel, en pluk de vruchten van het feit dat half jong Nederland momenteel kennismaakt met de trompet. Niet slapen nu, en dromen van weer een stoffige competitiebeker in de bekerkast, maar: muziek maken!

Plaats een reactie