Ik heb de Walkman overgeslagen

Geschreven door Martin Pieterse donderdag 04 maart 2010 09:02

In de jaren tachtig en negentig bezat iedereen een Walkman van Sony. Ik niet. Ik vond het in die tijd een vreemde gedachte, dat je in de trein of in de wachtkamer van de tandarts naar stereofonische muziek gaat zitten luisteren. Daarvoor had je een perfecte hi-fi thuis. Ik was destijds beslist on-hip, en ik heb op die manier zomaar een ingrijpend cultureel fenomeen overgeslagen. Want de Walkman is verdwenen, net als het cassettebandje dat erin moest. Ik kan het Walkman-tijdperk nooit meer inhalen of overdoen.

Afgelopen zondag zat ik in de bus. Op het station stapte een jong stel in, twintigers zo te zien. Hij was gekleed in een modieuze groene vechtpet en een lange zwartleren jas; zij in een kort leren jasje met het logo van een motormerk erop, en een zwart gehaakt mutsje op haar hoofd. Ze hadden iets goth-achtigs. Het paartje nam plaats op de bank voor me.

De jongen en het meisje waren zichtbaar erg verliefd op elkaar. Vlak voordat ze in de bus stapten omhelsden ze elkaar innig, en eenmaal op de bank keken ze elkaar met smeltende blikken aan. Ze spraken niet met elkaar, maar begonnen in gebaren met elkaar te communiceren, waarbij ze korte, onsamenhangende klanken uitstootten. De jongen hield zelfs een opschrijfboekje omhoog, gaf zijn vriendin een por en liet haar zwijgend het geschrevene lezen. Even dacht ik dat het tweetal doofstom was.

Tot ik de koptelefoons zag, als oorwarmers op hun hoofd. Van het merk Sony, kon ik vanuit mijn positie lezen. De jongen pakte zijn iPod en liet het meisje het venstertje van de display lezen. Ze moest lachen, bromde instemmend, en liet hem haar display zien. Hij knikte, meelevend. Daarna stootte hij haar weer aan, en liet haar nog een keer zijn iPodvenstertje lezen. ‘Ken ik niet’, zei ze op een wat onvaste toon, omdat ze haar eigen stem door de muziek niet kon horen. ‘Hè?’, vroeg de jongen.

Pas toen tilde zij haar koptelefoon een eindje omhoog, zodat haar oren net vrij kwamen. Hij deed hetzelfde. Even wisselden ze wat informatie uit over het voor haar onbekende nummer. Zij glimlachte heel verliefd naar hem, en bijna gelijktijdig plaatsten ze hun koptelefoons terug op hun oren. Zij begon de melodie van haar muziek zachtjes en een beetje vals mee te zingen, terwijl ze haar hoofd meebewoog met het langzame tempo. Hij zat blijkbaar naar snellere ritmes te luisteren, gezien zijn snellere hoofdknikken.

De rest van de busrit spraken ze niet meer met elkaar en waren elk in hun eigen muziek verdiept. Ze stapten toevallig bij dezelfde halte uit als ik. Ze liepen zwijgend voor me uit, dicht tegen elkaar aangedrukt, luisterend naar de muziek. Het regende behoorlijk, maar het meisje werd zo in beslag genomen door de klanken in haar oren, dat ze vergat om de meegebrachte paraplu uit te vouwen. De twee leken erg gelukkig, op hun manier.

Ik heb geen iPod.

Plaats een reactie