Als de ganzen twee-aan-tweetjes gaan vormen

Geschreven door Martin Pieterse dinsdag 09 februari 2010 16:02

Ik vind het elk jaar weer wonderbaarlijk om mee te maken hoe de lente zich aankondigt in de natuur. Op het moment dat ik dit schrijf, lijkt Nederland nog stevig in de greep van de winter. Vanavond vriest het hier licht tot matig, en in het buitenland wordt het openbare leven gesmoord door metershoge sneeuwduinen. Maar daar trekt de lente zich niets meer van aan. De winter is definitief vergangen.

Je kunt de lente letterlijk voelen en ruiken: het is alsof miljarden ontwakende planten en ontkiemende zaden tegelijk triljoenen dampende chlorofylmoleculen de atmosfeer inblazen. Groene lenteatomen, meegevoerd door een smeuïge wind vol terugkerende herinneringen aan de zomer van vorig jaar. Er is altijd een dag in het jaar waarop zelfs de meest stadse mens die unieke lentegeur voor het eerst kan opsnuiven. De ene dag ruikt het nog naar winter, de volgende dag hangt de lente in de lucht. Het is alsof de natuur die geursporen speciaal voortbrengt om de door de donkere wintermaanden terneergeslagen mens moed in te spreken. Hou nog even vol!

Niet alleen de mens ruikt het aroma van de naderende lente. De dieren zijn inmiddels door het dolle heen. Ik word knettergek van de tortelduiven in mijn straat, die al minstens drie weken lang elke sneeuwbui en elk koufront negeren en volop bezig zijn met hun paringsritueel: roekoe! roekoe! roekoe! Wat een luidruchtige wellust! Ook het koolmeesmannetje is al weken in de weer met het luidkeels afbakenen van zijn territorium. Dat aantrekkelijke nestkastje in mijn tuin is van hem en zijn aanstaande bruid, en dat moet elk ander koolmeesmannetje vooral goed beseffen.

Maar het mooiste en meest duidelijke signaal dat de winter voorbij is, komt van de ganzen. Ik loop regelmatig in het landelijke gebied tussen Arnhem en Elst. Daar fourageren elke winter enorme roedels ganzen, soms wel honderden bij elkaar, grazend op de weilanden waar het gras kort en sappig is. Het is een machtig gezicht: die grote, statige vogels, met zo velen op een kluitje. Tot het voorjaar wordt. Dan begint de massa langzaam te verbrokkelen, te rafelen aan de randen.

Twee-aan-tweetjes beginnen zich te vormen, begin deze maand nog wat aarzelend, maar sinds een week steeds nadrukkelijker. De voorheen tamelijk amorfe troep ganzen wordt een steeds losser verband van paartjes, die quasi vanzelfsprekend samen over het groene gras schrijden. Over een paar weken zijn er alleen nog maar duo’s, klaar voor het broedseizoen 2010, hier in de buurt van de Rijkerswoerdse Plassen, of elders in Europa. Als de ganzen paartjes gaan vormen, dan weet je het zeker: de winter is zo goed als voorbij. Houd moed!

Plaats een reactie