Zeisman

Geschreven door Kees Crone vrijdag 21 mei 2010 13:29

Ik had een telefoonrelatie met haar die door de jaren heen voorzichtig hechter werd. Ze hield niet zo van mensen over de vloer. Ze beschouwde me als een zoon voor wie ze - in betere tijden - lekkere hapjes bakte en frituurde. Ze belde dan op en vroeg even op het balkon te komen. Bij het aanreiken van pannenkoeken of kroketten over het balkonhek werd bijna geen woord gewisseld. In de zomer was er soms een koud flesje bier bij, maar een Cornetto stond af en toe ook op het balkonafhaalmenu. En, omdat meine feine Geliebte vast wel een lekker drupje zou lusten werd mij via de zelfde weg menige fles sherry of rode wijn toegestopt. Zij beschouwde mij als haar beschermheer en ik ontving korte briefjes ondertekend met the old lady next door.

De afgelopen jaren takelden haar fysieke en mentale gezondheid af. Ze lag alleen nog maar in bed en leed naar eigen zeggen onder rugpijn. “Mag het ook, als je 88 bent.” Ondanks haar schuwheid verdroeg ze mijn aanwezigheid aan haar bed. Ik hield haar hand vast en praatte over lang vervlogen tijden. Over toen ze nog werkte en verkering kreeg met haar overleden man. Met hem ging ze naar het concert in Figi. Later was er de Tweede Wereldoorlog en aan de bezetting bewaarde ze nare herinneringen.

De laatste maanden werd ze behalve behoeftiger ook somberder. ‘Ik ga eraan’, zei ze dan. En als ik vervolgens vroeg of ze daar tegenop zag, antwoordde ze ontkennend. ‘Hij, met een hoofdletter, waakt over mij. We gaan allemaal.’ Mijn vrees haar op een dag aan te treffen met een gebroken been of nog erger, wimpelde ze resoluut af. ‘Dat zien we dan wel weer. Ik ben fatalistisch.’ Klagen deed ze niet, eerder het tegenovergestelde. Ze had het eigenlijk prima naar de zin. Als ze zou willen kon ze nog zo naar haar werk op de gasfabriek.

Wat ik vreesde, gebeurde. Ik vond haar op de grond; uit bed getuimeld. Na een kort verblijf in het ziekenhuis, verhuisde ze naar een verpleeghuis. Daar ontmoette ik haar nog één keer. Spreken lukte niet meer, maar uit haar mimiek maakte ik op dat ze mij herkende. Nog geen twee dagen later kwam Zeisman langs. Terug naar haar Schepper, meldde het rouwbericht. Zijn genade was haar genoeg!

Plaats een reactie