Betty Boop op klompen

Geschreven door Felicita Vos woensdag 30 september 2009 21:49

Dat de meeste ongelukken in en rondom huis gebeuren, werd me een aantal weken geleden op pijnlijke wijze duidelijk. Ik snelde om een reden die er naar mijn idee behoorlijk toe deed richting de erker van mijn woonkamer en nam onderweg de houten poot van de bank mee alsof het een veertje was. Niet veel later zat ik op de eerste hulp van het Arnhemse Rijnstate Ziekenhuis. Mijn teen stond horizontaal op mijn voet, was uit de kom en gebroken. De arts zette met een paar goedgeplaatste rukken mijn teen weer in de kom, ik werd vervolgens in een rolstoel naar de röntgenafdeling gereden waar al snel uit de foto’s bleek dat mijn teen nagenoeg afgebroken was. Vierenhalf uur later stond ik buiten met ingetapete teen. Het voelde al meteen niet goed, maar de arts wuifde mijn zorgen weg en liet mij achter met de belofte dat het met drie weken over zou zijn.

Ik volgde braaf alle medische aanwijzingen op, zat zoveel mogelijk met mijn voet omhoog en legde ook ’s nachts mijn voet te rusten op een stapel kussens alsof het de prinses op de erwt was, maar het zat van meet af aan fout met mijn teen. Na twee weken zag en voelde ik totaal geen verbetering. In die zin dat ik in bepaalde delen van mijn voet nog steeds geen gevoel had en mijn teen er bij het dagelijks verwisselen van het tape toch erg vreemd uit bleef zien. Hij bungelde er slapjes bij, was enorm gezwollen en op mijn voet staan deed zo’n pijn dat ik zwarte vlekken voor mijn ogen kreeg. Mijn huisarts stelde me gerust. De boel was ook nog eens flink gekneusd en ontzet en het zou er met een week vast beter uitzien. Drie weken later strompelde ik nog steeds hulpeloos in de te grote zwarte ballerina’s van mijn zus rond. Ik werd doorverwezen naar een specialist in het Rijnstate ziekenhuis. Via route 55 belandde ik in de paarse wereld van de orthopeed die mij zou gaan helpen. Hoopvol strompelde ik de assistente achterna richting onderzoekskamer waar ik op een eveneens paarskleurige onderzoekstafel plaats mocht nemen. Ik hoorde ik de assistente tegen de dokter zeggen dat ik gearriveerd was en bezig was mijn voet van het tape te ontdoen. ‘Ja, laat haar het er maar afhalen, dat ga jij niet doen’ bromde hij.

Even later stond, of liever gezegd zat, ik oog in oog met de man die mijn inmiddels licht verkleurende voet nauwelijks een blik waardig keurde. Hij vertelde me, zonder mij opnieuw te onderzoeken, dat de zenuwen van mijn voet beschadigd waren, dat het een jaar kon duren voor het zich herstelde of misschien wel nooit en dat de breuk in mijn teen niet goed gezet was. ‘Tja, niets meer aan te doen’ zei hij terwijl hij minzaam naar mijn zwarte ballerina’s staarde. ‘De pijn komt waarschijnlijk daardoor’ zei hij wijzend naar mijn aangepaste schoeisel. Je moet dan ook stevige schoenen dragen of klompen, houten klompen, nog beter. Ik was niet in staat te reageren op deze horkerige arts en erger nog, ik liet me weg sturen. Het idee om in zijn ogen als een soort van hedendaagse Betty Boop op klompen voort te moeten strompelen, stuitte me weergaloos tegen de borst. Steeds nijdiger werd ik, vooral op mezelf omdat ik me met een kluitje in het riet had laten sturen. Prachtig zo’n flashy boudoirachtige omgeving, maar misschien is het handiger geld in extra bijscholing, c.q. sociale omgangsvormen te steken. Uiteraard liet ik het er niet bij zitten. Ik ben doorverwezen naar een vrouwelijk orthopeed en hoop dat zij mijn voet kan herstellen zodat ik straks weer zonder strompelklompen en op twee voeten door het leven kan gaan.

Plaats een reactie