Cultuur in Sonsbeek

Geschreven door Clarien van Harten woensdag 11 augustus 2010 10:34

Het Sonsbeekpark is een aantrekkelijke plek voor culturele activiteiten. Behalve de grote, bekende Theater Avenue zijn er in deze warme zomer van 20101 opvallend veel kleine initiatieven. In de Steile Tuin duiken vertellers op. En in de omgeving van het Bezoekerscentrum mengt klassieke muziek zich met het geruis van het water in het monumentale waterrad. Waarbij een acrobatische zanger haast letterlijk aan de klanken ntstijgt. Op het basketbalveld wordt Pinokkio door het Ricciotti-ensemble op een sprankelende manier tot leven gewekt. En in de vijvers worden, in het kader van het Waterdruppelsfestival, eigentijdse waterballetten gedanst.

Two Sink, Tree Float

Studio Eclipse uit België liet een groepje merkwaardige waterwezen opduiken uit het water van de fontiein-vijver waarin rode, wierachtige planten bleken te groeien. Van de witte wezens zagen we eerst alleen een rug, of een kont in het water oplichten. Plotseling dook er een kop op - die was er opeens - zoals een zeehond opeens op kan duiken. De bewegingen van de dieren vond ik trouwens ook behoorlijk zeehondachtig in de manier waarop ze het vlot op schoven, hun achterwerk omhoog staken, hun poten gebruikten, hun kop bewogen en vooral de wijze waarop ze om zich heen keken Ze konden bovendien - net als zeehonden - minutenlang onder water blijven. Een hoogtepunt was een stroompje fluoriscerende verf dat elk der dieren afscheidde: een lokkertje voor de anderen? Het 'mannetje' probeerde de beide vrouwtjes duidelijk te imponeren: Hij tilde ze op, dreef ze het water in, en lokte ze weer terug op het vlot. Bij het bewegingsspel rond het vlot viel vooral de timing op: hoe communiceerden deze wezens onder water? En konden deze dansers echt zo lang hun adem inhouden? De groep ontkende naderhand dat zij 'zeehonden' hadden gedanst. Hun uitgangspunt was: vreemde waterwezens, reptielen, zeemeerminnen, vissen, zeerobben etc.

Breekbaar

De voorstelling Breekbaar vond ik erg interessant, omdat kunstenaars van verschillende disciplines op een - elkaar inspirerende manier - samenwerkten. In de vijver vlakbij de waterval prijkten de drie glaskunstwerken van Frederik Rombach. Een ervan was een boomachtige constructie waaraan grote, mat dooraderde driehoekige glasscherven en flessen die - gedeeltelijk met water gevuld waren. Interessant materiaal voor slagwerker/componist Tim Hamer. Hij kwam, in zwart leer gehuld, aan peddelen. In zijn roeiboot lag een witte gedaante (danseres Luciola Dunon). Langzamerhand kwam zij in beweging, en danste zich door het water naar een ander glaskunstwerk: een bolvormige constructie, opgebouwd uit gebogen, metalen stangen, met daartussen grote, puntige glasscherven. De percussionist speelde intussen op een aantal - in een metalen cirkel- rond drijvende glazen waterlelie-achtige objecten. Uitendelijk voer het bootje weer weg, met de druipende 'sluimerende' danseres over de rand gedrapeerd. Het publiek herkende in de voorstelling de verhalen van Orpheus en Eurydice en van Sneeuwwitje in haar glazen kistje. "Maar wel abstract opgevat",zei choreograaf Lorenzo Borella, en vertelde verder over zijn fascinatie voor dans in en met water, een thema dat in zijn voorstellingen telkens terugkeert.

Waterkunst

Glassculpturen, vrode wieren in het water. Ze waren er even, alleen maar tijdens het weekend in juli 2010 waarin de voorstellingen werden gespeeld. Van mij hadden ze langer mogen blijven staan. Ter inspiratie voor andere grote en kleine kunstenaars voor watervogels als alternatieve nestelplekken:. Maar: meerkoeten, eenden en ganzen opgelet! Want wie weet doemt er opeens een zeehond-achtig wezen uit het water op.

Foto: Henk Lasschuit

Plaats een reactie