Geschreven door Clarien van Harten dinsdag 06 juli 2010 16:28
Het jaarlijkse Ommetje Arnhem van muziektheater De Plaats breidt zich steeds verder uit. Dit jaar speelde de manifestatie, genaamd Eiland Batouwe, zich af in park Lingezegen, het uitgebreide landschapspark dat zich - dwars door de Overbetuwe - uitstrekt van Arnhem tot Nijmegen (via Huissen en Bemmel, naar Elst en Lent). Dit gigantische parkproject staat, zeker in plaatsen als Elst en Bemmel behoorlijk ter discussie. Dat is te zien aan de grote protest-borden die her en der in de bouw- en weilanden staan. Deze maatschappelijke component van Lingezegen vinden we niet terug in de voorstellingen van De Plaats. Wel de verschillende landschappelijke aspecten van het park: bouw- en weidegrond, fruit- en glastuinbouw, water en educatieve activiteiten door bijv. de boerderijen die in het gebied mogen blijven liggen.
Het publiek werd ontvangen in een groot kassencomplex in Huissen. Daar zagen we de Dansende Glaspaleizen. De jonge dansers maakten de fysieke inspanning van het vroegere - zware - werk in de kassen voelbaar. Met opzwepende, sterk ritmische muziek op de achtergrond dansten ze in hun vlekkerige, aardekleurige outfit door het zand: in en om lorry's, gevuld met aarde, en gebruikmakend van de stalen buizen die de ruimte doorsnijden.
In het vruchtbare akkerland kwamen vele vogelverschrikkers tot leven. Zij brachten bij een klein Maria-kapelletje Het Stabat Mater van Maria van de Bloeiende Betuwe ten gehore, als illustratie bij Zwerversliefe een (gezongen) gedicht van Adriaan Roland Holst. Daarna ontmoetten we in een oude boerenschuur de Koning van Batouwe. Terwijl hij ons vertelde hoe hij zijn vruchtbare boomgaarden verkwanseld had, kwam boven zijn hoofd zijn eerste liefde klankrijk tot leven. De herrie van de circusvoorstelling Het Lege Vermaak heb ik links laten liggen. Daardoor hoorde ik vele vogels zingen en zag ik, ver weg in het landschap de snelweg en de geluidsschermen van de Betuweroute...
Op Het Zingende Viaduct mengden de stemmen van een groot koor zich met het verkeer dat over de snelweg raasde. Terwijl twee ouderwetse motor-helden elkaar op het viaduct probeerden te passeren Intussen klonk elders het, voor de kersenoogst kenmerkende, geratel van de spreeuwen-verschrikkers, versterkt door megafoons. Zij waren ook zichtbaar: als de Spechten in Bomen. In het maisveld verderop, aan de rand van Elst, leken in het wit geklede gestalten idyllische beelden op te roepen van vervlogen tijden.
Daarna volgde ik de bus naar de Rijkerswoerdse plassen, naar de waterwereld waarin Gevleugelde Waterbeesten elkaar ontmoetten. Begeleid door trompetklanken die zich mengden met orkestklanken uit vroeger tijden.
Ik woon in de Overbetuwe. Daarom heb ik geen gebruik gemaakt van de ouderwetse gele autobussen, maar heb ik de route gefietst. Dat was, zeker op zo'n bloedwarme zomeravond heerlijk om te doen. Want telkens als ik op een verlaten landweg even stilstond en me afvroeg hoe ik bij een volgende voorstellingslocatie moest komen, zag ik in de verte wel weer zo'n fel gekleurde bus staan die me de weg wees. Soms zelfs twee tegelijk! Muziektheater De Plaats staat altijd garant voor een mooie mengeling van muziek en theater. Maar ik miste in dit Ommetje de mensen uit de buurt: bewoners van een straat of een flat, vooral de kinderen die – soms de hele avond – bij zo'n voorstellinkje aanwezig zijn en alle bezoekers zien komen en gaan, en intens meeleven omdat het steeds meer HUN voorstelling wordt. Wat dat betreft hoop ik dat we volgend jaar weer 'gewoon' – gezellig babbelend - een 'ouderwets' ommetje door een 'gewone' Arnhemse buurt lopen.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
Arnhem aan Zee ondersteunen?
0 Reacties