Dans die boeit...

Geschreven door Clarien van Harten zaterdag 03 juli 2010 11:52

Het afgelopen seizoen heb ik in Arnhem nogal wat dans gezien: professionals en amateurs dansten in theaters, scholen en buurthuizen. Een aantal van deze voorstellingen boeiden me. Andere - hoe mooi en knap ook gedanst en vormgegeven – niet. Waar zou dat door komen?

Die vraag kwam eind juni bij me op tijdens het kijken naar Introdans. Ik zag een aantal mooie, professionele dansen. Waaronder een dans die een – nogal communistisch ogend – beeld gaf van de machine-mens die zich moet aanpassen aan de massa en aan de geest van de leider. En een – letterlijk wervelende – derwischachtige dans waarbij je als kijker, dankzij filmbeelden een tunnel ingezogen leek te worden. De camera volgde een kleine auto die zich zigzaggend tussen andere auto's door, door een eindeloos ogende tunnel bewoog, Het publiek was – terecht – laaiend enthousiast. Waarom ik dan niet?

Werelden

Kort daarvoor had ik een repetitie van de voorstelling Kamerbewoners gezien. Daarin dansten professionals van Introdans samen met twee autische dansers.. Zij bewogen zich in een decor van tot muurtjes gestapelde, gigantische lego-blokken. Die suggereerden hun kamertjes, of liever gezegd: de eigen wereldjes van de dansers. Deze dans ontroerde me wel. Dankzij de choreografie die gebaseerd was op bewegingspatronen (en gevoelens) van de dansers. En dankzij enorme concentratie van alle vier de dansers. Zij waren, ondanks de verschillende bewegingspatronen en de manier waarop ze contact maakten met de wereld rondom, volkomen gelijkwaardig aan elkaar. Het was een ontmoeting tussen twee werelden die elkaar raakten. En dat raakte mij.

Ook de dans van choreograaf Jens van Daele die ik bij Generale Oost zag, boeide me door zijn uniciteit: ik had het gevoel dat Van Daele zijn danseressen door en door kende, en dat hij de – fysiek behoorlijk zware – choreografie speciaal voor hen had geschreven, De danseressen balanceerden als het ware voortdurend op het uiterste van hun kunnen en van hun samenspel.

Ook aan het Verjaardagsfeestje van Kidans, gedanst door studenten van de docentenopleiding Dans (Artez) voor grote groepen kinderen, denk ik met veel plezier terug. Ik werd meegesleept door de levendige interactie tussen de danseressen en het publiek. De kinderen in de zaal werden aangemoedigd om luidkeels reageren op wat ze zagen: “De prinses, de prinses heeft het cadeau gestolen!” En ze protesteerden hevig toen de prinses door haar vrienden volkomen genegeerd werd en riepen naar haar: “Je moet de boef de schuld geven.”

Samenwerkingsprojecten tussen verschillende disciplines kunnen mij de adem doen inhouden. Bij de voorstelling Mixed Emotions crëerden jonge componisten, choreografen, muziekgezelschap De Ereprijs en dansers van Artez gezamenlijk een aantal dansvoorstellingen. De musici stonden op het podium, en speelden live. Daardoor was er een levende interactie tussen de muziek en de dansers. Vooral bij de dans waarin beweginspatronen uit de street dance centraal stonden, vond ik de samenwerking erg spannend. Het had me wel interessant geleken om 'echte' streetdancers bij de dans te betrekken. Daarbij denk ik terug aan een educatieve voorstelling die ik op een school heb gezien, waarbij een streetdancer en een klassieke ballerina samen een schitterend liefdesduet dansten. En aan producties van de voorlopleiding dans van Artez met de jongens van Boys Action.

Wisselwerking

Bij voorstellingen die me boeien, gaat het me blijkbaar niet alleen om schoonheid en/of een knap en interessant gedanst verhaal, maar meer – unieke – 'ontmoetingen' tussen verschillende werelden. Het kan gaan om een kijkje in de wereld van jongeren die dat wat hen bezig houdt, omzetten in dans. Maar wat me het meest raakt waren de dansjes van de kinderen in een kindermusical in Het Broek. Een aantal jonge kinderen danste geconcentreerd en vol overgave op nummers van hun favoriete artiest: Michael Jackson. Ze dansten volgens speciaal voor hen gemaakte choreografieën onder andere de spookjesdans. Daarbij hadden de kinderen een lakentje over hun hoofd waarin ogen, neus en mond waren uitgespaard. Daardoor werd de. lichaamstaal van al die – kleine – kinderen goed geïllustreerd. Er ontstond er een mooi groepsbeeld, ook als de kinderen op de grond zaten, of als de pasjes niet helemaal gelijk gingen. Intussen keken ze trots en afwachtend de zaal in. Want ze stonden voor het eerst op een echt podium! En, wat mij betreft; niet voor het laatst.

Plaats een reactie