De constructie van de wereld 38.

Geschreven door Albert Van Der Weide dinsdag 01 februari 2011 23:45

Tekening: Albert Van Der Weide

Ik heb een bril gekocht met een Prada-montuur. Mijn Prada past perfect bij mijn Hugo Boss-winterjas, mijn kostuum van Hans Ebbink, mijn nieuwe en elegante colbert van Lavin (speciaal in opdracht van H&M) en de Fundamentals-onderbroeken van WE.

Prada wordt gekenmerkt door krachtig design, slimme details en uitzonderlijk materiaal gebruik. Herkenbaar bij deskundigen en het hebbedingetje van lifestyle-types. Tof op uw leeftijd een Prada, merkte een jonge vrouw terloops op. Ik plaatste haar opmerking in mijn geheime trofeekast.

Mijn Prada en mijn kleding behoren tot de categorie “exclusieve” massamode. In de markt gezet door een slimme verkoopstrategie voor mensen zoals ik die qua financiële bestedingsruimte niet kunnen behoren bij de happy few van de mode. Ik pas in de periferie van het profiel van Arnhem modestad. Om aan de goedlopende en winstgevende bedrijfstak, die verweven is met de grote industrie en die sponsors aan zich kan binden, een locale impuls te geven gaan Arnhem en de Provincie Gelderland de ontwikkeling van mode subsidiëren met € 2.700.000,--.

Geheel in de geest van de tijd gaat deze focus op mode ten koste van een ander segment in de culturele infrastructuur. Het is vooral de beeldende kunst die de rekening betaalt, lijkt nu. Het Centrum Beeldende Kunst Gelderland is reeds geliquideerd. Rond de volgende Sonsbeek-tentoonstelling en -manifestatie is het ijzig stil. Het Museum voor Moderne Kunst moet zwaar bezuinigen. De kunst in de openbare ruimte en het publieke domein gaat verdwijnen als de voortekenen ons niet bedriegen. De 1%-regeling bedoeld om kunst, architectuur en stedenbouw aan elkaar te verbinden - een typische taak van de overheid - wordt door de gemeente Arnhem naar verluid binnenkort afgeschaft.

Er ontbreekt in Arnhem een overkoepelende adviescommissie kunst in de openbare ruimte die nog enige invloed had kunnen uitoefenen op de voorgenomen wijziging van het beleid en de besluitvorming. Niet alleen wordt zo de kunst soepel buitenspel gezet maar ook zijn de democratische gedragsregels met voeten getreden.

De gevolgen? Een praktijkvoorbeeld.

Ik was als adviseur in 2010 betrokken bij een grote opdracht van de gemeente Arnhem voor de renovatie van Presikhaaf waar kunst een prominente rol zou moeten spelen. In 2006 gestart en door politiek mismanagement en de daaruit voortvloeiende vertragingen in besluitvorming niet van de grond gekomen. De huidige wethouder voor cultuur heeft na zijn aantreden de opdracht geparkeerd met het argument dat hij zich wilde beraden op een nieuw samenhangend kunstbeleid. Daarna werd het stil heel stil.

Tot plotsklaps de ambtelijk secretaris van de kunstcommissie Presikhaaf recent het volgende rondmailde. Ik citeer: “Het College van B&W heeft besloten de Raad voor te stellen alle budgetten die voortkomen uit de percentageregeling (1%-regeling) weg te bezuinigen.” En de secretaris vervolgt: “Maar, zelfs als de Raad op 11 april 2011 het besluit niet overneemt is er geen tijd de kunstopdracht te organiseren en realiseren.” Met andere woorden: dit is het onverwacht en voortijdig einde van de kunstopdracht Presikhaaf.

Daarmee spoelen tonnen euro’s bestemd voor de bewoners van Presikhaaf en de kunst richting het afvoerputje.

Plaats een reactie