De constructie van de wereld 11.

Geschreven door Albert Van Der Weide zaterdag 05 december 2009 20:52

Tekening: Albert Van Der Weide

Wanneer ik in 2010 in de Quote 500 www.quotenet.nl, sta ben ik niet alleen puissant rijk maar behoor ik tot de financiële elite van het land. Nooit meer op de kleintjes letten. Financiële crisis of geen crisis. Ik hoef me dan als wereldburger en inwoner van Nederland geen zorgen meer te maken over mijn inkomen en ook kan ik als kunstenaar alles maken, schrijven, publiceren wat ik nodig vind. Als bestuurder zal ik gevraagd worden voor invloedrijke functies en toegang hebben tot netwerken die nu gesloten voor me blijven. Ik heb dan de keus uit een enorm aantal invloedrijke kennissen die graag mijn vriend zullen zijn. Mogelijk net zoveel als de 300 vrienden die ik nu op het digitale netwerk Facebook heb. Mijn status zal ongeacht mijn capaciteiten een solide aanzien krijgen. De dood kan ik uitstellen met een exotische behandeling of uitzonderlijk medicijn wanneer dat nodig is. Ik heb als puissant rijke geen ziektekostenverzekering nodig. Zelfs wanneer ik diep ongelukkig ben, zal ik beter af zijn dan mijn medemens die financieel aan de rand van het bestaansminimum leeft en ook ongelukkig is. Liever ongelukkig met veel geld dan gelukkig zonder geld zei een rijke bekende Nederlander ooit. Mmm... gaat ver vond ik toen.

Door het raam op de bovenste verdieping van ons huis kijk ik door de kale boomtoppen over de stad. Het is windstil en het heeft vannacht licht gevroren. Een dun laagje rijp maakt de horizontale delen van de gebouwen licht grijs. Over de weg rijden de auto’s en fietsers de stad in en uit. In mijn directe omgeving is financiële crisis niet te herkennen. Er wordt gebouwd, wat eerder een teken van optimisme dan van depressie is. Alle mensen die ik zie, dragen de kleren die bij de herfst horen en er liggen geen ondervoede stakkers op de trottoirs zoals we die kennen uit de door honger geteisterde gebieden in Afrika. Geen demonstranten die met rode spandoeken ageren tegen de uitwassen van het kapitalisme. Geen deskundige die op de straathoek de relatie legt tussen de crisis en de opwarming van de aarde en de onevenwichtige verdeling van voedsel in de wereld. De ramen van ons huis worden niet kapotgegooid door opstandige kansarmen en de auto is nog niet in brand gestoken. Geen groepen economische vluchtelingen die door de straten slenteren en ook een ordedienst die de straat veilig houdt ontbreekt.

Voor de crisis lezen en raadplegen we de kranten, kijken we televisie en bezoeken we internet. Wagonladingen informatie worden dagelijks uitgestort. In een chaotische mix van cijfers en feiten, interviews met de hoofdrolspelers, waarnemingen en vergelijken, meningen en analyses, sociaal-maatschappelijk gevolgen, verhalen van persoonlijke drama’s, achterklap en roddels van schuld en boete. De crisis wordt iedere dag weer gefragmenteerd en versnipperd door de media gecommuniceerd. De werkelijke ontwrichting van de samenleving die de crisis tot gevolg heeft, heeft geen beeld en is niet tastbaar. Wie het niet direct treft op het boodschappenbudget en de bankrekening of ontslagen is kan het niet opvallen, vooruit schuiven, wegduwen of ontkennen. Hoezo crisis! Waar crisis?

Plaats een reactie