De constructie van de wereld 10.

Geschreven door Albert Van Der Weide zaterdag 28 november 2009 12:45

Tekening: Albert Van Der Weide

(Geschreven voor en uitgesproken tijdens de presentatie van het boek Arnhem aan Zee Gebonden)

In een droom zat ik met Pauline Krikke en Barak Obama in een Turkse sauna ergens in Duitsland. Pauline Krikke is niet de president van de Verenigde Staten. En Barak Obama zei na iedere zin: “Yes we can.” Wat licht gênant is omdat de sfeer nogal broeierig was en dat kwam niet alleen door de hoge temperatuur en luchtvochtigheid.

Obama en Krikke konden het goed met elkaar vinden en als snel passeerden de grote politieke thema’s de revue: Turkse sauna’s, Geert, de democratie, honger, fast food, overgewicht, kapitaal, armoede, voortplantingsdrift, lust, overbevolking, condooms en de val van de Berlijnse muur nu twintig jaar gelden. We hebben het communisme verslagen zonder bloedvergieten, zei Obama. Yes we can. Krikke verklaarde plechtig dat ondanks alles Nederland de bondgenoot blijft van de Verenigde Staten. En ze citeerde vervolgens Pim uit het hiernamaals met: we buigen niet naar links, we buigen niet naar rechts maar zijn recht door zee.

Ik zat er zo langzamerhand voor lul bij en om aandacht te trekken riep ik : Ich bin kein Berliner. Waarop het even stilviel en Barak spitsvondig zei : “Yes you can” en hij begon onbedaarlijk om zichzelf te lachen. Dit was voor mij het signaal om weg te gaan. Ik droogde me af leegde mijn blaas en trok mijn kleren aan. Op het parkeerterrein vond ik mijn auto en stelde de TomTom op het icoon thuis af. De heldere stem van de gastvrouw uit het technisch wonder navigeerde me soepel de binnen stad uit de snelweg op.

Na uren rijden doemde Arnhem op aan de horizon. Althans, ik zag een koepel licht die als een aura de plek van de stad in het landschap situeerde. Dichterbij gekomen zag ik dat de skyline van Arnhem volledig veranderd was. De Eusebiuskerktoren was op een sokkel geplaatst en was weer het hoogste gebouw van de stad. In Klarendal stond naast de molen een moskee. Rond het Centraal Station was een veelvoud van hoge gebouwen neergezet en ik herkende daarin de hand van wereldberoemde architecten.

Ik reed van noord naar zuid en van oost naar west door de stad. In de wijken die aan de Rijn liggen waren havens aangelegd waarin een grote diversiteit aan boten afgemeerd lag. De Schouwburg, De Mastser, Bibliotheek, Willem 1, Tape, Musis, Luxor, Oostpool, Focus, Showroom en het Museum Voor Moderne Kunst hadden satellietvestigingen in de wijken. Vitesse stond op de eerste plaats in de Eredivisie en op Papendal werden stadions gebouwd voor de Olympische Spelen van 2028. In de stad waren de infrastructuur en bewegwijzering zorgvuldig en op markante punten stonden beeldbepalende kunstwerken.

Ik parkeerde mijn auto en wandelde door de Rijnstraat en kwam een tandeloze dak- en thuisloze tegen. Even dacht ik: die gaat me nu geld aanbieden. Maar hij vroeg me conform het bekende patroon om 7,50 euro voor de nachtopvang. Ik stelde het bedrag naar beneden bij en gaf hem met een gul gebaar 4 euro.

En werd vervolgens als in een eindeloos geluidloos orgasme wakker. Aan mijn bed stonden twaalf Arnhemse meisjes in trainingspak. Hoe heeft u geslapen Meneer Van Der Weide, vroegen ze. Vandaag is het immers de grote dag. Het is 27 november 2009. Ja u hoort het goed: vrijdag 27 november. Vandaag spreekt u bij de presentatie van het boek Arnhem aan Zee Gebonden in Dudok. U weet wel waar u zo lekker kunt internetten met China. Vandaag, alleen vandaag bent u maximaal drie minuten wereldberoemd in Arnhem.

Plaats een reactie