De Columns van Arnhem aan Zee gaan over de kunst en cultuur in Arnhem en omstreken. De columnisten van Arnhem aan Zee zorgen voor leven in de brouwerij en stellen zaken regelmatig op scherp. Wilt u ook columns schrijven voor Arnhem aan Zee? Klik hier om u aan te melden!
Geschreven door Martin Pieterse vrijdag 18 mei 2012 00:00
Opdonderen jij! De kievit scheert rakelings over de kop van de kraai, schreeuwend, dreigend. De kraai zit op een paaltje, blijkbaar te dicht in de buurt van het kievitsnest, onzichtbaar in het hoge gras. De indringer moet enigszins bukken, om de kievit te ontwijken. De kraai is te trots en te brutaal om direct weg te vliegen. Maar uiteindelijk, na een derde scheervlucht, vlieghopt hij een stukje verder, met een air alsof hij dat toch al lang van plan was, puh!
Ik ben zelf wel eens aangevallen door een kraai, bijna op dezelfde plek. Ik weet niet waarover de vogel zich opwond. Misschien vond hij me gewoon ergerlijk. Ik hield mij onbevoegd op in zijn comfortzone. Eerst schold hij me luid uit, vanaf een paaltje, en begon vervolgens rakelings over me heen te vliegen.
Ook de ganzen op de akker zijn niet welkom. Ze grazen de jonge tarweplantjes af. Daarbij negeren ze de aan staken wapperende stukken plastic, die de vogels eigenlijk zouden moeten verschrikken. Ik heb de boer wel eens lijfelijk ganzen zien wegjagen. Hij keek erg boos. Een zinloze boosheid.
De donzige ganzenkuikens die vandaag tussen de hoge halmen scharrelen zijn hier immers geboren, aan de oever van deze brede sloot. Dit veld is hun heimat. Hier komen ze voortaan altijd terug, en hun kinderen en kindskinderen. Daar helpt geen boze boer aan.
We zitten altijd wel iets of iemand in de weg. Soms realiseren we ons dat niet. Soms is het gewoon niet anders.
Geschreven door Ed Bruinvis maandag 14 mei 2012 09:10
De schuifdeuren openden zich en de man stapte de coupé binnen alsof hij voor het eerst van zijn leven het toneel betrad. Achter hem sloten de coulissen zich sissend. Hij keek even verschrikt om. Terug kan niet meer, zag je hem denken. Toen vermande hij zich en liep verder het gangpad in. Zijn blik bleef rusten op de lege bank tegenover mij.
‘Is die plaats nog vrij, meneer?’
‘Zeker’, knikte ik.
Geschreven door Martin Pieterse vrijdag 11 mei 2012 00:00
De twee biologen hebben hun insectenvallen al weer weggehaald, zie ik. Eergisteren hebben ze ze opgezet: een soort ronde mand van wit gaas, en een trechter van metaal. Ik zag ze het doen, in het verre voorbijgaan. Wat wilden ze vangen? Meikevers?
Ik zie hier wel vaker biologen over de akkers benen, of dingen uit de sloot vissen. Natuurfotografen richten hun telelenzen op vechtende fazantenmannetjes, of op broedende nijlganzen. Hier is wat bijzonders te ontdekken, blijkbaar.
Ik ben me bewust van de natuur om me heen. Maar als iemand er met vangnetjes en telelenzen doorheen wandelt, dan is het even alsof ik iets niet zie, wat een ander wel ziet. Alsof ik ruw buitengesloten word. Er is een wereld, waartoe ik geen toegang heb. Mij rest slechts te fantaseren.
Die twee biologen hebben gisteren misschien een piepklein, onooglijk kevertje uit hun insectenval gepulkt, verrast gekeken, en zich opgewonden verbaasd over het zeldzame beestje, dat gewoonlijk vooral in Binnen Mongolië voorkomt, maar nu ineens, door klimaatopwarming en ganzentrek, als bij toverslag in een Gelderse polder terecht is gekomen.
Waarna ze hun vallen weer hebben ingeklapt, en spoorslags naar hun universiteit zijn teruggereden. Om erop te promoveren, misschien wel.
Geschreven door Kees Crone zaterdag 05 mei 2012 11:49
Nog vóórdat de vogeltjes fluiten, feitelijk in halfslaap, gaat de wekkerradio aan. Menigeen kent het: té vroeg wakker. De digitale cijfers staan op 3.31. Nog geen tijd om op te staan. Overgeleverd aan de nachtprogrammering. Even afwachten wie de presentator van dienst is. Zodra een hakkelig pratende man inbellers begrijpend antwoordt en stichtelijke adviezen geeft, is het helder. Dit is de Evangelisch Omroep. Eén keer per week is Astrid aan zet. Als zij voor de honderdste keer het telefoonnummer noemt dat luisteraars gratis mogen gebruiken, neig ik naar uitzetten. De achterlijkste kwesties worden soms aangekaart. Immer blijmoedig bemiddelt de presentatrice bij het oplossen van problemen op het niveau van “waarom chocoladevla bruin” en “vanillevla geel” is.
Nee, in de nacht van vrijdag op zaterdag is het heel anders.
Geschreven door Martin Pieterse vrijdag 04 mei 2012 00:00
Er klinkt een luide knal. Geen vuurwerk, maar een echte explosie. Een man komt vanachter een bestelauto vandaan, en rent met een spade naar een berg aarde, waaruit een rookwolk opstijgt. Het was zijn explosie.
Er staan wel vaker bestelauto’s in de buurt van het viaduct, dat omineus het jaartal ‘1941’ draagt. Er lopen wel vaker mannen rond met metaaldetectoren, blijkbaar op zoek naar bommen, mijnen en granaten. ‘Explosieven opruimingsdienst’ staat er op de bestelauto’s. Vóór elke aanpassing aan de sluis, vóór elke graafklus aan het afwateringskanaal worden de mannen met de metaaldetectoren erbij geroepen.
Het is moeilijk om je voor te stellen dat er in dit stille, groene landschap ooit oorlog is gevoerd. Dat er tanks reden, granaten insloegen, soldaten sneuvelden. Het is geen onschuldig landschap, hier. Hier was wat. De mannen zoeken ernaar, bezorgd om iets over te slaan. En als het moet, blazen ze het op, uit voorzorg. Het spookt hier in deze hoek, bij het viaduct uit 1941.
Pagina 1 van 66
Arnhem aan Zee ondersteunen?
